Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


16 april - in Sint-Job.

De laatste verplaatsing en meteen ook de kortste : zo’n 350 km van Nancy naar Deurne met natuurlijk de verplichte stop in Luxemburg om de auto nog eens vol te tanken. Het grote prijsverschil van vroeger is er niet meer maar als je er toch in de buurt bent en je kan enkele euro’s uitsparen is dat altijd meegenomen. En dan gebeurde het weer, een jaarlijks weerkerend fenomeen : file ! Je rijdt door en langs grote steden als Valencia, Barcelona, Lyon enz zonder enig probleem tot je Brussel nadert en daar sta je stil. In Antwerpen krijg je dan het vervolg geserveerd.

Rond 13u30 parkeerde ik de auto in de straat van Carina haar mama en stuurde ik een berichtje : ga eens buiten kijken. Een minuutje later ging de deur open en de verrassing was compleet. De vorige dagen had ik haar immers constant voor de gek gehouden en bleef ik doen alsof ik nog in Spanje was.

Na een uurtje werd de auto volgeladen en reden we naar de caravan in Sint-Job. Daar hadden de muizen een feestje georganiseerd en moest er dringend gepoetst worden. Daarna was het tijd voor de scampi’s met tagliatelli en dat smaakte na enkele dagen overleven op chips en wafeltjes.


15 april - onderweg.

Vandaag was de rit iets korter en kwamen er nog eens 700 km bij en overnachtte ik in de buurt van Nancy. Een beetje zoals de heenreis in oktober : in een ENZO hotel. Goedkoper dan vorige nacht en duidelijk recent helemaal gerenoveerd. Zoals overal vind je dit soort hotels een heel eind buiten het centrum, soms in een troosteloze industriebuurt. Deze keer ligt het midden in een commercieel centrum met alle mogelijke supermarkten, fastfood ketens en alle soorten andere winkels. Wel een beetje raar : als de receptie (zoals in mijn geval) gesloten is, kan je inchecken en je sleutelkaart krijgen zonder iemand in levende lijve te zien.

Tijdens de avond heb ik alvast mijn verplichte locatieformulier ingevuld. Waarschijnlijk krijg ik morgen al een oproep om nog maar eens in mijn neus te laten peuteren met als beloning een week quarantaine, ook al ben ik terugkerend uit een zone met bijna nul besmettingen en onderweg heb ik met niemand contact gehad.


14 april - voorbereidingen.

De volgende informatie heb ik bewust enkele dagen niet gepubliceerd omdat het thuisfront in België niets mocht weten.

Eerst even terug naar gisteren, rond 9u30 reed ik met de fiets naar Hospital de Levante voor een test. Ik koos voor een dubbele : één antigeen test waarvan je de uitslag 10 minuten bijna onmiddellijk krijgt en dan de PCR test die vereist is om Frankrijk binnen te mogen. De verpleegster die in mijn neus peuterde vond het duidelijk heel plezant om mensen te pijnigen. De uitslag van de PCR test kwam dinsdagavond al binnen en zo wist ik dat alles in orde was om te vertrekken. Intussen had ik de vorige dagen al een hele berg papieren verzameld. Van een heleboel wist ik bijna zeker dat ik ze niet nodig zou hebben maar beter eentje te veel dan te weinig. Zo had ik papieren om Catalaanse comarca’s in en uit te rijden, verklaring op eer om Frankrijk en België te plezieren, horelreservaties, toelatingen om te bewijzen dat je een grondige reden hebt om rond te rijden, papieren om – moest het gebeuren – toch na de avondklok buiten te mogen, papieren om te bewijzen dat je papieren hebt enz.

Deze ochtend ben ik dan vertrokken. Niet omdat ik zo graag weg wou uit Spanje maar wel omdat de vriestemperaturen in het noorden stilaan tot het verleden zullen behoren, omdat ik hoop binnenkort aan de beurt te zijn voor één of ander vaccin, omdat ik niet kon blijven wachten tot de hele toestand genormaliseerd zou zijn maar vooral omdat ik graag mensen verras – in dit geval Carina !

Om 7u30 reed ik weg van de winterplek. Bij de tolpoorten ten noorden van Barcelona was er een eerste grote controle in beide richtingen maar daar hadden ze geen belangstelling in een rare Belg. Net vóor de Spaans-Franse grens de auto nog eens volgetankt en zoals verwacht stond iets verder nog een, deze keer Franse, controlepost. Daar werd echt iedereen tegengehouden en werd er naar identiteitskaart én negatieve PCR test gevraagd. Nog wat later stond ik aan het FastHotel in Montpellier, acht uur na mijn vertrek en een dikke 850 km verder.


13 april - spijtig.

Vandaag voor de verandering een keer gaan ontbijten bij La Livi. Het goedkoopste ontbijt (oficina) had ik al eens geprobeerd, deze keer mocht het wat meer zijn, richting brunch zeg maar en dus bestelde ik het standaard ontbijt met als extra nog toast met gerookte zalm en kruidenkaas. Spijtig dat ik thuis geen poes heb rondlopen, die zou zeker tevreden zijn geweest met de zalm die ik niet op kreeg.  Mijn overbuur aan tafel was heel zwijgzaam en reageerde enigszins geprikkeld toen ik daar een opmerking over maakte.

Daarna met de fiets tot de voet van de Sierra Helada, daar ligt sinds enkele jaren een kleine geo-art van mij in de vorm van het cijfer 1 – verwijzend naar de mooiste voetbalclub van het land. Onlangs kreeg ik bericht van een zoeker die schreef dat de caches niet allemaal bereikbaar zijn door het plaatsen van nieuwe hekken en verbodsbordjes. Even gaan controleren dus en inderdaad ! Een andere “gewone” cache kan je dan eventueel elders verstoppen maar deze moet echt wel op de juiste coördinaten liggen. Ik heb dus de hele reeks voorlopig op non-actief gezet, nog eens spijtig.

Als laatste bovenmenselijke inspanning van de dag ook nog even de La Lloma cache gecontroleerd, hier niet zo ver vandaan. Ook hier had iemand een bericht gestuurd om te zeggen dat hij een half uur had gezocht en dat de cache zeker verdwenen was. Niet dus, ligt nog precies op zijn plaats en is zelfs helemaal niet zo moeilijk. Niet goed gezocht dus en nog maar eens : spijtig ...


12 april - richting Bernia.

Sinds einde oktober lag er al een stapeltje kleding in de koffer van de auto, kleding die ik zou afgeven in één van de plaatselijke “charity shops”. Maar ja, als je bijna nooit met de auto rijdt is de kans klein dat die spullen ooit uit de koffer komen. Deze voormiddag heb ik er toch eindelijk aan gedacht en heb ik alles in mijn fietstassen gepropt en zo kan er iemand anders nog plezier aan beleven. Daarna naar de supermarkt, geld afhalen bij één van de weinige nog overblijvende bankautomaten waar je geen commissie moet betalen en nieuwe cbd-druppeltjes gekocht.

Voor ik het besefte was het na enkele uurtjes niksen al 16u geworden. Tijd om te vertrekken, samen met Frank en Marleen de Jaguar in met Patrick aan het stuur. Doel : Urbanisatie Alhama Springs, tegen de berg Bernia aan.

Daar waar de bebouwing stopt werd de auto geparkeerd en wandelden we naar de Camí de les Revoltes. Nog iets later weken we af van het wandelpad en kwamen bij de plaats waar de asse van Vicky (intussen al meer dan twee jaar geleden) is uitgestrooid. Patrick en zijn kinderen komen hier nog regelmatig genieten van de rust, het mooie uitzicht en de nabijheid van hun geliefde echtgenote en mama.

Onderweg stopten we nog even in Altea la Vieja om iets te drinken op een terrasje. Zonder de verplichting om om 18u te sluiten, hadden ze niet veel moeite moeten doen om hier meteen te blijven eten. Restaurante Melitón, een adresje om te onthouden !


11 april - nog eentje om het af te leren.

Het gaat weer vlot de laatste dagen. Zon of regen, terwijl we aan tafel zitten heeft het weinig belang. Gisteren was Tiffin nog eens aan de beurt, met voorsprong het beste Indische restaurant in de buurt. Niet alleen qua eten maar ze scoren zeker ook extra punten met de aankleding en de bediening.

Vandaag werd het – eindelijk – de Banana Tree. Dit Thais restaurant is intussen al enkele jaren open en met het vele hout absoluut een blikvanger aan de Monver galerij. Toch ben ik er nog geen enkele keer gaan eten, vandaag de eerste keer dus. En waarom zo lang gewacht ? De beoordelingen lopen sterk uiteen : van rotslecht tot uitstekend en in zo’n geval twijfel ik dan toch een beetje.

Het interieur kan je pure kitsch noemen, maar ook smaakvol en authentiek – aan jullie de keuze. Het personeel is nogal ongeïnteresseerd én je moet geduld hebben maar op het eten is absoluut niets aan te merken. De stoelen en tafels zien er misschien mooi uit maar zijn erg onhandig en enige lenigheid kan van pas komen om op je zitplaats te geraken.

De bedoeling was om na het eten nog een wandeling te doen maar de donkere wolken beloofden niet veel goeds. Toen we terug thuis waren vielen de eerste druppels en iets later kregen we er ook onweer bovenop.


8 april - Casa Teo.

Vanmorgen heb ik – zoals vele anderen – op myhealthviewer.be (waarom moet dat allemaal in het Engels ?) gekeken of ik op de lijst van risicogevallen sta en dat is inderdaad het geval. In theorie zou ik dus vanaf eind april één of ander vaccin moeten krijgen, ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ik had me trouwens de moeite kunnen besparen om binnen te geraken op de bovenvermelde site want enkele uren later kreeg ik ook bericht van mijn huisartsenpraktijk om te melden dat ik op DE lijst stond. Helaas stond in die mail ook een verwijzing naar Helena, het zoveelste gezondheidsportaal waarop je kan inloggen. Ik ben de tel kwijt maar de laatste weken en maanden heb ik om alles in orde te krijgen al op zoveel verschillende portalen moeten inloggen, dat het nu even niet meer hoeft.

Onze pa heeft intussen zijn eerste spuit Moderna gekregen en dat terwijl hij met een Astra rijdt, mag dat wel ? Binnen vijf weken verwachten ze hem voor de tweede dosis. Dat alles gebeurde na een negatieve covid test maar wel midden in zijn quarantaineperiode, ook niet helemaal zoals het hoort volgens mij.

Eergisteren opscheppen met onze zomerse temperaturen had misschien niet nodig geweest want gisteren was het een heel stuk minder. De hele dag donkergrijs, bijna constant regen en een halvering van de temperatuur. Vandaag was het gelukkig opnieuw een stuk beter en zo kon ik met Patrick uit eten bij Casa Teo, een restaurant waarvan je overwegend positieve commentaren hoort. Bovendien nog een van de weinige zaken in Albir die “echt” Spaans eten serveert.  Eigenlijk hadden we genoeg gehad met de albóndigas en de patatas bravas als voorgerecht maar de pan  "arroz del senyoret" werd toch ook bijna helemaal leeggegeten.  Goed adresje !


6 april - ocharme Clovis.

Terwijl in België en Nederland winterse taferelen opnieuw de voorpagina’s van de kranten halen is het hier volop zomer, de temperatuur liep vandaag in de schaduw op tot bijna 30 graden. Ik ben met de fiets enkele caches gaan controleren die onderhoud nodig hadden. De laatste dagen zijn er weer meer zoekers in de buurt maar nieuwe caches leg ik dit seizoen zeker niet meer.

Omdat ik in de buurt was, ben ik nog eens een kijkje gaan nemen op camperpark Costa Blanca. Ook daar is, zoals overal, de bezetting aan de lage kant maar het is toch altijd prettig om een aantal “oude bekenden” terug te zien. Daarna nog even langs de supermarkt voor een portie lasagne en de dag was weeral voorbij.

Ondertussen nog een beetje lachen met de 500000 wachtenden die in een virtuele rij staan te wachten om eventueel aanspraak te maken op een “reserve” vaccin en tegelijkertijd stiekem hopen dat ik zo snel mogelijk op een normale manier mijn prikje kan krijgen.

Wie zijn prikje wel al gekregen heeft is Clovis, twee zelfs en dan nog pilletjes en een spray als bonus. Hij heeft al enkele dagen een ontsteking aan zijn linker achterpoot en door er constant aan te likken werd het steeds erger. Vandaag dus naar de dierenarts en behalve de medicijnen ook nog een lampenkap om hem helemaal zielig te laten kijken.


3 april - druk.

Eergisteren met onze pa toch nog uit eten geweest, ook al was het de dag ervoor de laatste keer geweest. Bij café Panaché vijf euro voor een lekker bord spaghetti, daar konden we niet aan weerstaan en ook de appeltaart en cappuccino gingen vlot binnen.  Toen ik onze pa ging halen op camping Almafra stonden de paastoeristen aan te schuiven bij de receptie. Na het eten reed ik terug naar mijn caravan en daar waren intussen Alex en Martine aangekomen, het was meer dan tien jaar geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Veel om over te kletsen dus.

Gisteren moest ik voor de eerste keer sinds lange tijd opstaan met de wekker want onze pa moest naar de luchthaven van Alicante gebracht worden. De rit ging vlot maar bij het terugrijden was het toch al iets drukker, daar zal het lange paasweekend zeker mee te maken hebben. Ook meteen de auto nog eens volgetankt, diesel aan minder dan één euro per liter !

‘s Middags was ik met Alex en Martine afgesproken om bij La Livi te gaan eten, zo konden ze zelf vaststellen hoe lekker het eten er is. De rest van de namiddag verliep zoals het moet : in de zon zitten, liggen en hangen. Af en toe werd de lucht opgevrolijkt met een zwerm gekleurde duiven. De duiven krijgen allemaal een uniek kleurtje om ze vanop een afstand te herkennen. Eén vrouwtjesduif wordt dan losgelaten en een hele bende mannetjes (doffers) gaan er dan achteraan. Wat volgt is – samengevat – zo een beetje een groepsverkrachting.

Vandaag heb ik onze tuin niet verlaten. Niet omdat ik geen straaltje van de altijd aanwezige zon wou missen, niet omdat ik – alweer – aan de luie kant was. Wel omdat het tijdens dit verlengd weekend overal zeer druk is en die drukte probeer ik toch te vermijden. Ik ben benieuwd hoeveel effect die toeristenstroom gaat hebben op de coronacijfers. De voorbije twee weken is hier in Alfaz slechts één persoon positief getest, hopelijk wordt het nu niet opnieuw erger.