Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. Terugkijken kan je via het menu hierboven.


14 mei - kroegentocht.

Gisteren werd in Hoboken een muzikale kroegentocht georganiseerd. Op 14 verschilllende locaties werd Antwerpse muziek gepresenteerd aan het publiek en dat allemaal gratis. Het zag er overal heel gezellig uit maar vermits het om veelal eerder kleine café’s gaat, was het niet altijd simpel om binnen een plaats te vinden.

Overal Antwerpse volksmuziek en blije gezichten, het is geen alledaags gebeuren ! Jeugdhuis JOH was – zoals het hoort – op de jongeren gericht en de zware hiphopbeats van oa Het Antwerps Vervolg en Sint Andries MC’s kon je tot buiten horen. In het Volkshuis konden we genieten van Half Zeven Donker, dat was een hele tijd geleden dat ik die nog eens had gezien maar zelfs na al die jaren kwam er een herkennend knikje van Jimmeke ‘t Slimmeke.

Katastroof kwam afsluiten in het Gravenhof en daar kwam echt veel volk op af. Het was even wennen aan Jos Smos zonder zijn eeuwige maatjes Zjuul Krapuul en Staf Bef. Het geheel klonk minder “vol” dan vroeger maar naarmate het concert vorderde werd het steeds beter en werd er ook steeds luider meegezongen/gebruld.


11 mei - op de camping.

Zondag zijn we nog bij Yum (mama van Carina) blijven slapen en maandag zijn we naar de camping in Sint-Job verhuisd. Alles had de winter prima overleefd maar er moest natuurlijk een hoop gestofzuigd en verlucht worden. Intussen werden een nieuwe gasfles geïnstalleerd en de koelkasten aangesloten. Gisteren waren de koelkasten perfect op temperatuur en konden ze gevuld worden. Naar de supermarkt dus en nu zit alles propvol. Vandaag kregen we bezoek van onze ex-buurvrouw Marianne en gingen we samen iets drinken bij Den Dremmel. Deze avond zijn we in het campingrestaurant iets gaan eten, nog altijd lekker eten aan een redelijke prijs.


8 mei - terug in België.

Deze ochtend vertrokken we naar het bos/park van Trangis, vlak bij het hotel. Hier lagen zes caches verborgen die we toch nog wilden vinden. Het grootste probleem was het park binnen geraken want net als gisteren was hier vandaag een bloemen- en plantenshow en om de kraampjes te beschermen was het park afgesloten en opende pas – samen met de show – om 10u. Zo lang konden wij niet wachten en met een beetje rondlopen en doen alsof je iedereen kent, kom je ook wel binnen.

Alle caches werden gevonden en er was nog tijd over om de tentoongestelde "groene dingen" te bewonderen. Om 11u startte ik de auto en zonder problemen reden we enkele uurtjes België binnen. Op de E17 dacht ik even dat we een verkeerde grens waren gepasseerd : de meerderheid van de kentekens was geel-zwart, Nederland dus. Die overvloed aan Nederlanders zorgden natuurlijk voor een file aan de Kennedytunnel. Het is elk jaar hetzelfde : Je rijdt door en/of langs mega grote steden als Barcelona, Parijs enz zonder enig oponthoud en als je Antwerpen nadert heb je prijs ! Ik had er speciaal voor gezorgd dat we op een zondag zouden aankomen om het drukke werkverkeer te ontlopen. Helpt dus niet ...


7 mei - Évreux.

Onze laatste tussenstop is Évreux, om 14u reden we de parking van hotel Comfort op en nog geen tien minuten later vertrokken we te voet richting centrum. Het was de bedoeling om onderweg hier en daar een cache mee te pikken maar het was ons dagje (weer niet). De collega-cachers kennen het wel : een plekje dat zo vies is dat je er zelfs met handschoenen niet aan wil beginnen, een bomma die maar aan haar raampje blijft kijken want uiteraard gedragen wij ons verdacht enz. Het ergste waren de gegeven coördinaten, die klopten bij veel caches langs geen kanten. Een afwijking van 5-10 meter vind ik nog aanvaardbaar maar hier ging het tot 30-40 meter ! Uiteindelijk vonden we nog een aantal caches maar onze aandacht ging toch vooral naar de mooie stad met schitterende gebouwen. We aten iets in een kebabzaak en wandelden terug naar het hotel.


6 mei - Vierzon.

Vandaag stond de langste etappe van de reis op het programma : 530 km, het grootste deel via de A75 – recht door het midden van Frankrijk dus en bijna allemaal gratis. Enkel aan het viaduct van Millau moet je je portemonnee bovenhalen.

Het was trouwens de eerste keer dat ik over de brug reed, ik betaal niet graag als er ook gratis alternatieven bestaan. Deze keer dus wel en we profiteerden er dan ook van om even te stoppen op de parking met zicht op het kunstwerk. Dat is iets wat veel mensen doen maar ik vraag me af hoeveel passanten ook binnen gaan in het informatiecentrum ? Moet je echt doen ! Het gebouw is werkelijk fantastisch, zowel van buiten als van binnen. Ik kon moet moeite weerstaan aan het aanbod in de aanpalende winkel.

Uiteindelijk waren we rond 16u in Vierzon. Ook hier pakten we na het inchecken de auto naar het centrum. Vierzon moet het vooral hebben van de idyllische plekjes aan het water. Overal ben je omgeven door kanaaltjes en riviertjes. Het stadje zelf is een typisch Franse stad zoals er honderden bestaan : rondhangende jeugd, lawaaierige brommertjes – weinig interssant.


5 mei - mooi stadje.

Ook de reis van vandaag verliep weer vlot maar van de beloofde zon hebben we niet veel gezien. Dat is ook niet nodig, als we in de namiddag nog wat kunnen wandelen zijn wij al tevreden. Rond 15u checkten we in bij het B&B hotel van Pézenas en omdat het centrum net iets te ver was om te wandelen namen we de auto tot het centrum. Wat een verrassing ! Pézenas is een uiterst gezellig stadje met een zeer groot aanbod aan winkeltjes met eigen creaties, antiek, snoepjes enz. Bovendien heeft het heel wat mooie gebouwen, we bleven maar fotogenieke plekjes ontdekken. Het zoeken naar caches werd even naar de achtergrond verwezen en we gedroegen ons als doorsnee toeristen.


4 mei - onderweg.

Gisteren gingen we lunchen bij Pasta&Pasta en dat was geen verkeerde keuze voor ons laatste middagmaal. Onderweg de auto nog volgetankt en de bandenspanning nagekeken en daarna alles onder de voortent afgedekt met oude lakens.

Vandaag hadden we nog ruim de tijd om de auto verder in te laden en dat viel reuze mee, we hadden zelf nog plaats over. Heel wat anders dan tijdens de heenreis toen elk hoekje werd volgepropt. Om 11u sloten we de poort achter ons en reden naar het noorden om na zo’n 350 km aan te komen in L’Ametlla de Mar.

Het inchecken ging vlot en we kregen meteen de sleutel van onze kamer. Het hotel is werkelijk zeer mooi, zowel van inrichting als van ligging. Er zijn verschillende zwembaden en het kleine baaitje is zeer gezellig, wel spijtig dat door het aangespoelde “zeewier” de stank niet uit te houden is. Ik veronderstel dat dit tegen het hoogseizoen wel opgelost zal zijn.

Bijna onmiddellijk na aankomst vertrokken we voor een wandeling van een zevental kilometers. Daarbij werden enkele caches gevonden en al snel was het tijd voor een aperitief. Het buffet in het hotel was overweldigend, echt zelden gezien : zoveel keuze en mooi gepresenteerd. Ik veronderstel dat we hier nog wel eens een keertje terugkomen.


2 mei - bijna weg.

We hebben een prachtig weekend achter de rug. Twee dagen volop zon, tegenwoordig is dat uitzonderlijk. Zaterdag fietsten we naar Alfaz want daar was een en ander te doen in het teken van de Creueta Fiestas. Een stuk van de hoofdstraat was afgezet en op het pleintje werd een paella gemaakt voor 650 mensen ! Voor 1 (één !) euro kon je een bonnetje kopen daarmee kreeg je dan (na een tijdje aanschuiven) een bord lekkere paella. De opbrengsten (veel kan dat niet zijn met zo’n prijs) gingen naar de voedselbank, ook mooi.

Gisteren gingen we nog eens naar dezelfde feesten. Eerst pikten we – ongewild – nog een stukje van de misviering mee en daarna kwamen jonge meisjes enkele traditionele dansen presenteren. Veel langer konden we niet blijven want om 13u30 startte Antwerp-Union en moesten we in café Panaché zijn. Net als vorig weekend tegen Club Brugge speelde rood-wit een van de betere wedstrijden van het seizoen maar ook nu bracht de strijdlust weinig op : 0-0. Ook de andere ploegen in PO1 scoorden niet en dus bleef de stand ongewijzigd.

‘s Avonds kwamen we terecht bij El Puente de Oro, één van de vele Chinese restaurants in de buurt. Zoals altijd heb je daar je buik vol voor heel weinig geld. Ik blijf denken dat al die winkels en restaurants een dekmantel zijn voor iets helemaal anders. Hoe kan je nu winst maken met zo’n belachelijk lage prijzen.

Vandaag zijn we stilaan begonnen met de voorbereidingen van ons vertrek. Woensdag vertrekken we hier om volgend weekend in Antwerpen te zijn. Afhankelijk van de wifi verbindingen onderweg krijg je dus de rest van de week helemaal niets te lezen, óf je krijgt regelmatig een nieuw verhaaltje.