Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. Terugkijken kan je via het menu hierboven.


12 september - Manifiesta.

Het weekend is weeral voorbij. We reden vrijdagmiddag naar Lochristi om vanuit het station Gent-Dampoort naar Oostende te sporen, vandaag ging het in de omgekeerde richting. Geen files en bovendien goedkoper want parkeren is aan de kust niet bepaald gratis te noemen. Vrijdagmiddag bij aankomst konden we meteen onze (beperkte) bagage in de kamer zetten, dat was gemakkelijk. We slenterden eerst wat rond in de omgeving en namen daarna de veerboot richting Fort Napoleon, daar zochten we enkele caches. ‘s Avonds was het twijfelen, waar zouden we gaan eten ? Het aanbod in de buurt van ons hotel was zeer groot en uiteindelijk kozen we voor El Mariachi vlak naast de deur. Zeer lekker eten en (te) grote porties maar niet zo verfijnd dan bij Caramba in Antwerpen.

Gisteren brachten we de hele dag door op de oude Wellington renbaan. Daar werd voor de 11e keer Manifiesta georganiseerd (de normale locatie in Bredene was niet beschikbaar), een mix van politieke meeting met festival en altijd een mooie afsluiter van het festivalseizoen. We genoten vooral van Zap Mama, Les negresses vertes en Zwangere Guy.

Vandaag checkten we uit in het hotel en namen we de kusttram naar Lombardsijde om enkele caches te zoeken.  Daarna ging het nog wat verder naar het westen om afscheid te nemen van de familie in Sint-Idesbald.

Ook nog een woordje over ons hotel : Hotel Europe benaderde de perfectie. Vriendelijk personeel, een zeer ruime superior kamer, lekker uitgebreid ontbijtbuffet, zeer gunstige ligging vlak bij zee en café’s, restaurants en winkels. Het enige minpunt is dat je vanuit je kamer een troosteloos zicht hebt op de zijgevel van een ander gebouw. Geen probleem, we gaan niet naar zee om op onze kamer door het raam te kijken !


10 september - naar de zee.

We moesten enkele dagen geleden naar de bank om een en ander te regelen. Vroeger stapte je een kantoor binnen en als ze niet onmiddellijk tijd hadden voor een persoonlijk gesprek dan lukte dat meestal twee dagen later wel. Tegenwoordig moet je minstens twee weken op voorhand een afspraak maken en dat was nu dus ook het geval. We werden ontvangen in een overdreven groot luxueus gebouw waar amper enkele personen aan het werk waren. De vrouw die ons zou verder helpen was duidelijk fier op haar kantoor. Ik opperde dat ze mij best in een aftands rijhuis mocht ontvangen in ruil voor opnieuw een percentje op mijn spaarrekening of wat daar van overblijft. Uiteraard werd daar geen gevolg aan gegeven.

Vandaag trekken we naar Oostende voor een weekend. Een beetje kunst meepikken op de Beaufort route, enkele caches zoeken – staat de laatste tijd op een heel laag pitje – en morgen naar Manifiesta.


7 september - beestjes.

Weer iets om van ons lijstje te schrappen : Planckendael, een gratis ticket mag je niet verloren laten gaan. Zoals altijd in een dierentuin zit je met een dubbel gevoel. Natuurlijk horen al die beesten niet opgesloten te zitten, langs de andere kant is het soms de enige manier om bepaalde soorten een toekomst te geven. Bovendien zijn er veel exemplaren die in gevangenschap langer leven dan in de natuur, zo slecht zal het dan wel niet zijn.

Zoals altijd moet je in een dierentuin altijd een beetje geluk hebben met de bewoners en dat hadden we vandaag niet altijd. De buitenterreinen van heel wat apen werden gemaaid en dus zaten onze bijna-gelijken triestig te kijken in hun binnenhok. De olifanten konden kiezen maar vonden het buiten blijkbaar te warm en de meeste poes-achtige roofdieren waren te lui om te bewegen. Toch bleef er genoeg over om te bekijken en te fotograferen.

Planckendael is niet echt te vergelijken met de dierentuin van Antwerpen maar zowel bezoeker als bewoner hebben hier in ieder geval meer ruimte.


5 september - Sint-Niklaas en Belsele.

Weer een goed gevulde dag vandaag. Eerst naar de Vredesfeesten in Sint-Niklaas maar veel tijd hadden we niet. De wereldmarkt was nog maar net open toen we aankwamen maar in tegenstelling tot gisteren lieten we ons deze keer wel verleiden tot enkele hapjes.

En waarom hadden we zo weinig tijd ? We moesten om 16u op het terras van muziekclub ‘t Ey in Belsele zijn. De eerste groep die we voorgeschoteld kregen was Quetzal, een jongeman die heel goed flamenco gitaar speelde met een zangeres die traditionele en moderne Meicaanse liederen bracht, heel mooi ! Daarna was het de beurt aan Neomaan, een kleinkunstgezelschap onder leiding van ene Kevin. Goede teksten, met degelijke muzikale ondersteuning van oa gitarist Philip Masure en zangeres Soetkin Collier. Die laatste twee waren ooit nog lid van Urban Trad.

Tijdens het naar huis rijden werden we nog getrakteerd op tientallen luchtballons die waren opgestegen ter ere van de Vredesfeesten. Normaal vertrekken de ballons op de Grote Markt maar dit jaar werden de opstijgplaatsen geheim gehouden en verspreid over de hele omgeving. Geheel toevallig kwamen ook nog voorbij een stukje weiland waar alle voorbereidingen werden getroffen om drie ballons de lucht in te doen gaan.


4 september - Ramblas.

Vroeg uit bed vandaag want om 9u30 speelde kleinzoon Rayan zijn eerste voetbalwedstrijd van het nieuwe seizoen. Net zoals iedereen hadden we gehoopt om de match in zonnige omstandigheden te kunnen volgen maar het ochtendgrijs maakte het een heel stuk kouder dan verwacht. De uitslag, 8-4 verloren, was ook niet om warm van te worden en dus gingen we snel iets warm drinken in de kantine.

Daarna namen we de tram naar het centrum van Antwerpen, daar werden met een jaar onderbreking opnieuw de “Ramblas” georganiseerd – een combinatie van straatfeest/rommelmarkt/animatie en vele eetstandjes. Toch konden we aan al het lekkers weerstaan en wandelden nog wat in de buurt rond Stadswaag, ruim 40 jaar geleden hét plein voor alles en iedereen die wilde feesten én buiten de lijntjes wilde kleuren. Cinderella’s Ballroom, Match, Domino, Gigolo waren toen ronkende namen waar nu nog altijd met nostalgische ondertoon over wordt gesproken.

Uiteindelijk belandden we in de Hoogstraat bij Libanezza, een – je raadt het al – Libanees restaurant met veel vegetarische gerechten op de kaart. We lieten ons min of meer verrassen en vertrouwden op wat de ober ons aanraadde. Wat op tafel kwam was allemaal even kleurig én lekker, zeker een adresje waar we nog eens terugkomen.


2 september - het zou gemakkelijker kunnen.

Wij zijn, totaal onafhankelijk van elkaar, allebei in een administratieve mallemolen terechtgekomen. Allerlei overheidsdiensten, vakbonden en uitkeringsinstanties dreigen met sancties terwijl ze zelf de ene fout na de andere maken.

Bij Carina draait alles om een werkloosheidsuitkering die ze nooit heeft aangevraagd want nooit werkloos geweest. Brieven daarvan blijven ze versturen naar een adres waar ze al anderhalf jaar niet meer woont. Vele kantoren blijven onbereikbaar en/of gesloten vanwege Corona en telefoons worden niet beantwoord. Sorry, de tijd dat heel het land plat lag door de pandemie ligt toch al een tijdje achter ons. Intussen zou ze niet meer in orde zijn met de mutualiteit als bepaalde formulieren niet boven water komen maar ze geraakt niet aan die papieren. Carina is ALTIJD met alles in orde !

Bij mij draait het rond een adreswijziging die drie weken geleden is aangevraagd en waar maar geen beweging in schijnt te komen. Ondanks vele telefoontjes waarbij ik steeds zeer vriendelijk word behandeld en ik keer op keer aandring op een dringende afhandeling, krijg ik geen wijkagent te zien om een woonstcontrole uit te voeren. Op deze manier wordt het wel heel moeilijk om op tijd naar Spanje te vertrekken !

 

Bovenstaande tekst werd deze voormiddag geschreven. Met het nodige geduld en ingehouden woede is op enkele uurtjes tijd alles in orde gekomen. De mutualiteit van Carina kon meedelen dat ze met alles in orde is tot einde 2023 en ze zich dus geen zorgen moet maken. Van de vakbond en de RVA nog altijd geen teken van leven en telefonisch compleet onbereikbaar.

Bij mij is ook (bijna) alles in orde. Ik zat net een terrasje te doen op de hoek van de straat toen ik telefoon kreeg van de wijkagent. Hij stond voor de deur voor woonstcontrole en er was niemand thuis. Een minuut later stond ik daar en was alles snel in orde. Nu moet mijn identiteitskaart nog aangepast worden en daarvoor moest dan weer een afspraak gemaakt worden aan een stadsloket.

Het meest voor de hand liggend adres om dat te doen is Deurne maar daar kon ik ten vroegste terecht op 23 september, moeilijk als je op 20 september wil vertrekken ... Dan uiteindelijk (druk 1 - druk 6 - blijf aan de lijn - al onze medewerkers zijn in gesprek - ik zal u doorverbinden) toch nog een vroegere afspraak kunnen regelen in een ander kantoor. Heb ik een burgemeester lang geleden niet horen zeggen dat alle afspraken in de toekomst sneller zouden afgehandeld worden ?

Alles zal binnenkort dus in orde zijn en moest er iemand van de lezers hier mijn nieuwe adres om een of andere duistere reden nodig hebben, stuur dan maar een berichtje.