Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


14 november - einde van de fiestas.

Gisteren ben ik een hele tijd in Benidorm blijven hangen. Vorig jaar had ik de stoet om de feesten af te sluiten gemist en was ik de dag nadien naar de (door Britten gedomineerde) "fancy dress party" geweest. Dit jaar kregen de patroonsfeesten weer de voorrang.

Al jaren sta ik op min of meer dezelfde vaste plek, deze keer wou ik eens iets anders proberen. Wel eerst langs de oude vertrouwde plaats, om daar vast te stellen dat de stukken pizza nog altijd één euro kosten maar dat die prijs nu enkel geldt voor kaas/ham pizza's. De bakker die elk jaar voor een dessert zorgde is verdwenen en daarvoor is nu een kebabzaak in de plaats gekomen. Absoluut op zoek naar een andere plaats dus.

Misschien aan het Parque de Elche waar de optocht begint ? Slecht idee, een uur op voorhand was daar al een mensenmassa toegestroomd. Pardon, stomp, perdon, sorry, struikel - op de Avenida de los Almendros geraakt. Bergop veel rustiger dan een stuk lager en de sfeer is hier ook veel Spaanser. Beneden hoor je overwegend buitenlanders, hier geen enkele !

De parade is zoals elk jaar een lange rij prachtig versierde wagens, kunstig gemaakt en ik veronderstel in een aantal gevallen ook zeer duur. Toch zie je dat er meer applaus komt van de toeschouwers als er een "gewone" fanfare of dansgroep passeert. Mijn voorkeur gaat dan ook naar de meer bescheiden manifestaties zoals hier in Alfaz.

Wat ook nooit verandert zijn de tonnen confetti en tienduizenden snoepjes die in het publiek gegooid worden. Sommigen (vooral de kwajongens) gooien om te raken, anderen doen het mooi met een boogje. Die snoepjes zijn vooral bedoeld voor de kinderen die dan ook op de eerste rij zitten met plastiek zakken en kartonnen dozen om alles te verzamelen. Toch zijn het de ouderen die met ware doodsverachting tussen de wagens duiken om toch maar iets te kunnen rapen.

Nadat alles en iedereen gepasseerd was, werd het aftellen tot het afsluitende vuurwerk. Dit jaar ging ik niet kijken op de terrassen bij het kasteel maar wandelde helemaal het strand af tot aan hotel Benikaktus. Daar heb je een mooi uitzicht over de baai en kan je het spektakel perfect in de verte bekijken. Bijkomend voordeel : je bent sneller bij de bushalte en dat nét voor de grote drukte wanneer iedereen met de laatste bus naar huis wil.


13 november - clubnamiddag.

Het klinkt misschien overdreven maar ik heb dagenlang op een roze wolk geleefd na de prestatie van Antwerp afgelopen zondag. En wat eet je op een roze wolk ? Een stuk gerooke zalm, aangeboden door Rob en Letty. Intussen is er hier een van de lege plaatsen ingenomen door Walter en Bertha. Hun reis is niet vlekkeloos verlopen, aan de Frans-Spaanse grens hebben ze vier uur stilgestaan door acties van Catalaanse separatisten.

Vandaag was het tijd voor iets meer actie. In de namiddag eerst naar onze pa gewandeld en daarbij begeleid door een regenboog die wel ruim twee uur zichtbaar bleef. Dan met de auto naar Benidorm voor de clubnamiddag waar we ons weer hebben ingeschreven voor een aantal uitstapjes de volgende weken en maanden.

Onze pa ging daarna terug naar zijn caravan en ik ging een cache controleren. Hij was de laatste wel regelmatig gelogd maar mijn vermoeden dat de laatste zoekers iets verkeerd gelogd hadden was juist en ik heb dan maar een nieuwe cache geplaatst om de oude (verdwenen) cache te vervangen.


10 november - gewonnen !

Vanmorgen de vertrekkers uitgezwaaid en daarna was het aftellen tot wat altijd een van de hoogtepunten van het jaar is : de wedstrijd van RAFC tegen FCB.

Een uur op voorhand kwam Albert me oppikken en zo hadden we nog een goede plaats op de zittribune van café Panaché 🙂. In de eerste helft liep het helemaal niet zoals gehoopt en, geheel subjectief bekeken, trok de arbitrage op niks. Elke keer dat een Antwerpspeler de bal raakte werd er een fout gefloten, liefst vergezeld van een gele kaart. Bierdouches en bengaals vuur zijn dan het gevolg, dat zal weer geld kosten en dat terwijl grote baas Gheysens in de krant had gevraagd om braaf te zijn.

In de tweede helft gingen we op en over de blauwzwarten, eindstand 2-1. Het was van 1997 geleden dat we thuis konden winnen van de boeren. En hoewel je altijd wil winnen, tegen Brugge is het anders - vooral nu ze ongeslagen waren en tot vandaag slechts vier tegengoals moesten slikken. En de laatste jaren gaat het niet meer alleen over winnen tegen de ploeg maar voor mij ook vooral tegen Vormer, met voorsprong de arrogantste smoel uit de Belgische competitie.

Als toemaatje nog op de foto met Frank Mariman, ex-speler van RAFC.

De combinatie van pils en gratis borrels zorgden ervoor dat ik enige moeite had om het sleutelgat van de poort te vinden.


9 november - afscheid met vuurwerk.

Het is nog altijd overwegend zonnig weer maar 's morgens en 's avonds of op de fiets maakt een trui het veel aangenamer. Gisteren ben ik nog eens bij Belgomar gaan eten, een menu met lekker slaatje en chili con carne. Telkens ik hier kom, neem ik mezelf voor om hier meer m'n buikje vol te eten maar er zijn zoveel goede restaurants dat het er niet altijd van komt. Vandaag werd er niet veel gepresteerd, even met de fiets langs onze pa - meer niet. 's Avonds werden we allemaal in de tent verwacht voor de afscheidsdrink van Veronique, Christine, Dennis en Leo. Daarna was er vuurwerk, dat krijgt niet iedereen aangeboden bij vertrek. Na het lichtspektakel werd alles weer rustig.


8 november - dorpsfeesten.

Gisterenavond naar de jaarlijkse “Gran Cabalgata” gaan kijken, de stoet die – toch zeker voor de toeristen – het hoogtepunt van de jaarlijkse feesten is. Normaal ga ik altijd te voet, deze keer had ik de fiets genomen. Slecht idee ! Ik zou kunnen zeggen dat ik de weg ken met mijn ogen dicht maar dan schat ik mezelf slecht in. Ik kan de putten wel ontwijken en ervoor zorgen dat ik niet de dieperik inga naast de weg maar dat alles kan ik enkel en alleen als er geen tegenliggers komen die mij verblinden met hun autolichten. De automobilisten houden echt wel rekening met je maar je kan niet verwachten dat ze hun lichten gaan doven en zelf naast de weg belanden. Ze moeten trouwens wel rekening houden met mij. Als ze me zien met mijn fluo hesje en alle reflecterende onderdelen op mijn fiets zijn ze waarschijnlijk even verblind dan ik.

De stoet was weer plezant, ik apprecieer vooral de huis, tuin- en keukenvlijt waarmee alles in elkaar wordt geknutseld en ingestudeerd. Een heel verschil met de stoet die komende woensdag door de straten van Benidorm zal trekken. Daar moet alles groot en groter.


7 november - 12 ! ! !

Op twee dagen de tien afleveringen van De Twaalf gezien, de nieuwe reeks die afgelopen zondag op één is begonnen. Mijn score : 12/10 ! Straffe serie met Maaike Cafmeyer in de (vooral zwijgende) hoofdrol en knappe vertolkingen van zowat elke acteur/actrice. Elke aflevering kom je meer te weten over de privé achtergrond van de assisenjury en de rechtszaak zelf (moord op vriendin en dochtertje) dient slechts als rode draad. Uiteraard wacht je met spanning op het verdict van de jury maar de uitspraak ga ik hier natuurlijk niet verklappen. Blijf vooral kijken tot het allerlaatste moment ...

En omdat ik dan toch bezig ben, meteen ook de rest van mijn recente kijkervaringen.

First man, film over (vooral) Neil Armstrong en zijn reis naar de maan. Uiteraard weet ik niet hoe waarheidsgetrouw dit allemaal is, maar het komt zeer overtuigend over en een plezierreisje was het zeker niet. Toch vraag ik me af of al die ruimtetoestanden echt iets hebben opgeleverd om ons leven te verbeteren of slechts gefinancierd werden/worden omwille van het prestige.

Chantal en Gina, geen echte hoogvlieger maar goed voor enkele uren ontspanning afgewisseld met ergeren aan de leeghoofdigheid van de rijke poppemiekes, overigens zeer goed neergezet door de actrices.

Yesterday, mooi uitgangspunt voor een film. Na een wereldwijde stroomonderbreking blijkt niemand nog van het bestaan van de Beatles af te weten. Niemand, behalve één zanger/muzikant die hit na hit scoort met de liedjes van de fab four. Simpel verhaaltje, maar echt van genoten.

Ook weer met veel plezier naar Ink Master gekeken, het twaalfde seizoen intussen. Alles kwam weer terug : flash challenges, elimination tattoo, shading, cover ups enz met daar bovenop deze keer vooral ook de rivaliteit tussen de vrouwelijke en mannelijke tattoo artists.


6 november - Fats en Bobby.

Geef toe : om 11u in de voormiddag naar de bioscoop gaan is een beetje raar. Verzachtende omstandigheid : het was niet echt een bioscoop maar een cultureel centrum en we hadden geen keuze qua aanvangsuur. Onze pa kwam Rob, Letty en mij ophalen en samen reden we naar La Nucía. Daar kwam Bobby Setter (wereldberoemd in Blankenberge en omstreken tijdens de vorige eeuw) de film “My friend Fats” voorstellen.

Bobby was eerst een grote fan en bewonderaar van Fats Domino en later werden ze ook vrienden. Tijdens al die jaren filmde dochter Karin hun ontmoetingen en dat levert unieke beelden op, gaande van samen aan de piano liedjes zingen tot de verschrikkelijke beelden van orkaan Katrina die in 2005 New Orleans teisterde en de aftakeling van Fats. De film bestaat al enkele jaren maar is nu aangevuld met de meest recente beelden van de dood van de altijd goedlachse artiest, inclusief het begrafenisfeest – want treuren doen ze daar in het zuiden van de Verenigde Staten niet. Een mooie documentaire met Fats bijna doorlopend met een flesje of blikje Heineken in de hand en op het laatste bijna onverstaanbaar, tot hij begint te zingen. Krachtig is zijn stem dan niet meer en ook al geeft hij een afwezige indruk, de teksten kent hij nog wel !

Spijtig dat zowat de hele voorstelling verpest werd door de Nederlanders die achter ons zaten en geen halve minuut gezwegen hebben. Ga dan godverdomme gewoon op café wat zitten lullen !

Na de voorstelling was het tijd om iets te eten en met een Pizza4U achter de hoek was de keuze snel gemaakt. Het was de eerste keer dat we de vestiging in La Nucía bezochten en wat een mooie zaak is dat, vooral het gebinte !


5 november - 15 !

Vandaag met 15 personen naar Sabor, dat is uitzonderlijk veel volk aan dezelfde tafel maar qua geluidsoverlast viel het deze keer best mee. Het opnemen van de bestellingen duurde veel langer dan normaal maar daarna ging alles vlot. Omdat ze er altijd voor zorgen dat (bijna) iedereen gelijktijdig zijn eten krijgt vergt dat wel enige organisatie.

Even was er een incidentje, aan de tafel naast ons zat een Spaanse gezin om de verjaardag van hun kindje te vieren. Het met zo’n knetterstokje versierde dessert zette in een fractie van een seconde het geschenkpapier in brand. Eén van de moedige obers trapte het vuur op de grond onmiddellijk uit maar zonder het bliksemsnelle ingrijpen zou al snel het tafelkleed in brand hebben gestaan en paniek is dan niet ver weg. Gelukkig was dat niet het geval, ik denk dat de rest van de klanten het niet eens gemerkt heeft.


4 november - paella.

Ai, noodgedwongen mijn plannen gewijzigd. Terwijl ik dit schrijf had ik in de cinema moeten zitten om de nieuwste film van Woody Allen te bekijken. Wat is er gebeurd ? Geen paniek, niks ernstig – gewoon in slaap gevallen. Deze middag hadden Veronique en Leo – naar aanleiding van hun 25 jaar samen zijn – voor iedereen paella gemaakt. Met een overvolle buik eventjes in de zetel gaan liggen is geen goed idee als je ‘s avonds nog plannen hebt.


3 november - winderig.

De zomer blijft hier maar duren, zelf ‘s nachts zakt de temperatuur amper onder de 20 graden. Vandaag was er nochtans veel wind, veel bewolking en er vielen zeker drie druppels regen. Koud is het absoluut niet.

Eergisteren ben ik naar Altea gefietst en met het verlengde weekend en het mooie weer zaten alle terrasjes vol en in de hele baai lagen overal mensen te zonnen en werd er in zee gezwommen.

Gisteren heb ik met Rob en Letty aan de bbq gezeten en ‘s avonds kwam Albert mij halen om in de Panaché naar de wedstrijd Moeskroen-Antwerp te gaan kijken. Wat een rotslechte match, alweer ! Verliezen van een goed ploeg hoort bij het spelletje, maar de tegenstander bracht er ook niks van terecht. Ik hou geen statistieken bij maar volgens mij zijn we de vijf of zes laatste duels elke keer op voorsprong gekomen om dan daarna te verliezen of gelijk te spelen. Wat is er toch mis met die ploeg ? Zoveel meer miljoenen op het veld dan vorig jaar maar veel minder spektakel.

Vandaag ben ik naar de markt gefietst in Albir. Weinig bekenden tegengekomen maar een ijsje eten op een bankje in de zon is beter dan een kwartiertje roddelen.


1 november - bye bye Downton.

Het is gebeurd : ik heb in twee weken zes jaargangen van Downton Abbey overleefd. Ik heb daarbij niet alleen alle “gewone” afleveringen gezien maar ook nog een ontelbaar aantal extra’s over de klederdrachten, de scenarioschrijvers, een kijk achter de schermen enz. Gemiddeld zo’n vier-vijf uur per dag of eerder per nacht, het was de moeite maar ik ben ook blij dat ik nu opnieuw op een iets normaler slaapritme kan overstappen.

De voorbije dagen was het weer 100 percent genieten van de zon. Woensdagmiddag ben ik even naar de club geweest om in te schrijven voor een uitstap naar Murcia en van die verplaatsing heb ik meteen geprofiteerd om enkele caches te controleren/vernieuwen.

‘s Avonds naar KRC Genk tegen RAFC gaan kijken in de Panaché was onmogelijk want de wedstrijd begon te laat om nog met de bus thuis te geraken. Ik heb dan maar in mijn eentje liggen brullen en vloeken in de caravan. Twee redenen : Antwerp dat alweer een voorsprong uit handen gaf én de belabberde kwaliteit van de stream om de wedstrijd te volgen.

Gisterenmiddag ben ik met Rob (Letty is een beetje ziek) een hamburger gaan eten bij La Plaza en ze zullen ons daar beslist nog een keertje terug zien verschijnen. Intussen is het in onze tuin een heel stuk drukker geworden met drie plaatsen extra bezet vergeleken met enkele dagen geleden. Op zich heb ik geen bezwaar met extra leven in de brouwerij maar op mijn oude dag kan ik steeds meer van volledige rust genieten. Daar zal ik de volgende dagen niet op moeten rekenen met het verlengde weekend en de patroonsfeesten die voor de deur staan. Gisterenavond konden we op een afstand al “meegenieten” van de muziek die uit het dorp kwam aangewaaid. Ik wou eerst nog naar de bioscoop gaan maar op halloweenavond leek me dat geen goed idee. Heel dat uit Amerika geïmporteerde gedoe wordt elk jaar meer en meer gemeengoed hier in Spanje. Elk dorp of café heeft zijn eigen feestje. Ik doe er niet aan mee, ik jaag met mijn uiterlijk het hele jaar iedereen de stuipen op het lijf.