Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


22 september - wachten op auto en meer.

Het spijt me, maar er gebeuren echt niet veel spannende dingen de laatste weken. In een normaal jaar zou ik nu al lang op weg zijn naar Spanje maar voorlopig zal dat nog niet gebeuren. Een eerste goede reden voor het latere vertrek is dat ik voorlopig geen vervoer heb. Daar komt binnen afzienbare tijd hopelijk verandering in en is afhankelijk van de levering van een nieuwe wagen voor Anne (uit Lochristi). Door het hele Corona gedoe is die levering enkele maanden verlaat en moet ik ook noodgedwongen wachten op haar “oude” Skoda. Als die auto er eenmaal is, willen we graag zo snel mogelijk naar het zuiden vertrekken maar dan is er natuurlijk nog dat rode kleurtje op de COVID-19 kaart, ook al zou dat volgens de laatste berichten geen onoverkomelijke hindernis meer mogen zijn. Daar komt nog bovenop dat Carina bij terugkeer in België in quarantaine zou moeten.

Allemaal niet gemakkelijk en we zijn vast niet de enigste met dat probleem maar het zijn wel zaken waarmee je rekening moet houden. Wil dat dan ook zeggen dat ik mij hier in België verveel ? Absoluut niet, zeker niet zolang we kunnen profiteren van een mooie nazomer. Als het drie dagen regent zal mijn humeur snel veranderen …

En wat doen we dan om onze dagen te vullen ? Wat denk je ? Een afwisseling van stoeltje hangen, caches zoeken en uit eten gaan. In Deurne heeft Fratelli de eerste plaats van Anoot overgenomen, met een uitstapje naar Indisch restaurant Delhi Masala.  Hier in Sin-Job hebben we voor de eerste keer de Flietchinees uitgeprobeerd.

Over het cachen wil ik nog graag iets vertellen. Zonder te technisch te worden voor niet-cachers : vroeger waren 99,5 % van mijn vondsten traditionele caches met slechts af en toe een mysterie of earth cache. Op korte tijd zijn de verhoudingen flink gewijzigd en wordt het aandeel van mysteries steeds groter. In mijn eentje zou mijn jachtgebied snel leeggeroofd zijn maar dank zij Carina zijn er nu veel meer mogelijkheden. Zij is echt een kei in het oplossen van vraagstukken, oplossingen die nodig zijn om de eindcoördinaten te vinden van vele caches. Bovendien is ze zeer fanatiek tijdens het zoeken. Daar waar ik het al lang wil opgeven als er niets gevonden wordt, blijft zij verder wroeten en ook in bomen klimmen schrikt haar niet af.


16 september - Merksem.

Deze voormiddag fietsten we naar Merksem want daar konden we voor een klein prijsje een paar nieuwe fietstassen op de kop tikken. Uiteraard werd daar een zoektocht aan vastgeknoopt en daarbij werden ongeveer 20 caches gevonden.

Op de terugweg drie tussenstops, de ene geslaagder dan de andere. De eerste was bij La Cantina, gezellig terrasje in Schoten met reggae muziek. De tweede halte was langs het kanaal Dessel-Schoten, daar namen we allebei een “broodje”. Dat van Carina met geitenkaas was nog enigszins deftig op te eten, mijn exemplaar met hamburger, kaas, sla en alles wat je in de moestuin kan vinden was gewoonweg onmogelijk aan te beginnen. Waar je het broodje ook vastpakte of hoe je er ook in beet : alles vloog alle kanten uit. De mensen die mij kennen weten het : dan word ik boos en krijg de neiging om met mijn eten te gooien. Gelukkig heb ik mezelf iets beter onder controle dan vroeger. De laatste rustplaats (klinkt nogal definitief) was bij RosadiLuna voor het laatste ijsje van dit seizoen.


15 september - tegen de eikels.

De laatste week worden we echt geterroriseerd door de grote eikenboom waar we onder staan. Per dag vallen er honderden eikels op de caravan, soms is het echt schrikken en lijkt het alsof er kokosnoten uit de boom vallen. Niet echt plezant dus en zeker ook niet bevorderlijk voor de nachtrust. Toen Carina van haar werk thuiskwam gingen we naar de Brico om materiaal te kopen én in de Carrefour Market vlees voor de barbecue. We hadden hier al een hele tijd zo’n wegwerpbarbecue staan en vandaag was de ideale dag om die te gebruiken.

Met een volle buik werken is niet altijd even aangenaam maar toch begonnen we na het eten aan de werkzaamheden. Onze oplossing : noppenplastiek met daarover een dekzeil, goed vastgesjord met touwen. En ofwel helpt het, ofwel heeft de boom besloten minder eikels in het rond te strooien maar voorlopig lijkt het alsof we minder lawaai hebben. We wachten af …

Handjes gewassen en dan hop, op de fiets voor een ijsje van Rosa di Luna. Morgen is het hun laatste dag van dit seizoen, spijtig maar meteen een goede reden om er nog eens te passeren.


13 september - cachen, cachen en nog eens cachen.

Gisteren en vandaag gingen we op de fiets weer caches zoeken. Gisteren was het een bescheiden rondje van enkele uurtjes in de buurt van het golfterrein. Vandaag werd het een grotere tocht van zo’n 40 km, daarbij zijn we zowat elke gemeente hier in de buurt gepasseerd : Schilde, Brasschaat, Zoersel, Malle enz.  Alles op onze simpele fietsjes, zonder “ellentrik” en/of (bruikbare) versnellingen en bandjes die absoluut niet geschikt zijn om in het losse zand en door het bos te rijden.

Vandaag hebben we 32 caches gezocht én ook gevonden, dat gebeurt niet alle dagen – meestal is er altijd minstens eentje die verborgen blijft. Het begon al te schemeren toen we bij de caravan waren. Gelukkig was het onder de voortent nog warm genoeg om iets te drinken en te knabbelen vóór we aan het avondeten begonnen.


11 september - caches en Babel.

Wat een schitterende dag ! De zon zorgde in de namiddag voor een lentetemperatuur maar ‘s morgens vroeg was het verdomme koud. Het gebeurt ook niet alle dagen dat ik al vóór 8u30 met de fiets naar de bushalte rij. Carina was al enkele uren vroeger naar het werk vertrokken en kon dus bijna een skipak aantrekken.  Zelf had ik afgesproken om nog eens langs Nancy te passeren, dat was weer een hele tijd geleden en Macho was weer super enthousiast.

Om 12u30 stond ik Carina op te wachten aan metrostation Opera en van daaruit reden we met tram 24 (aan de nummers kan ik lang geen touw meer vastknopen) naar het Havenhuis. Eindelijk kon ik het gedrocht eens van dichtbij aanschouwen en eigenlijk viel het wel mee, de weerspiegeling van het water is soms wel mooi. Helaas stonden er overal hekken, waarom was niet meteen duidelijk. Ergens aan de kade zagen we een eekhoorn lopen, niet meteen een plek waar je zo’n beestje verwacht met geen enkel bos in de buurt.

De eerste caches van het uitgestippelde rondje konden niet gevonden worden maar daarna ging het beter en we kwamen net op tijd aan bij het MAS, waar we met Leo en Wilma afgesproken hadden. Samen met hen zochten we nog een aantal caches en uiteraard werd er ook iets gedronken op een terrasje. Allemaal heel plezant maar toch moest het hoogtepunt nog komen. Te voet gingen we naar de slachthuisbuurt, klinkt een beetje luguber maar de hele omgeving ziet er niet meer zo onaantrekkelijk uit dan vroeger. Vanaf 18u werden we daar verwacht voor Babelbühne en -bouf, met een optreden van Ingrid en Oswald (Feathers and More), enkele dichters en Indisch eten. De locatie en aankleding was prachtig, de portie eten had iets groter mogen zijn maar voor 10 euro konden we niet klagen.

Het begon te schemeren toen we terug naar het MAS wandelden en het Eilandje (opgewaardeerde buurt in het Noorden van de stad) zag er op bepaalde plekken feeëriek uit. Leo zette ons met de auto netjes af aan de fietsstalling bij onze bushalte en tien minuutjes later waren we thuis.


9 september - zoeken en eten.

Alweer een paar actieve dagen achter de rug. Veel moet je je daar niet bij voorstellen maar we hebben in ieder geval niet in de zetel gehangen. We hebben gewandeld en gefietst en terwijl werden er uiteraard ook caches gezocht. De ene keer in de omliggende natuur en vandaag in Antwerpen, meer bepaald in Berchem.

Enkele keren werden we verrast door plekjes die ik nog nooit had gezien en daarbij valt het op hoeveel knappe gebouwen er in de stad te vinden zijn. Je moet niet altijd op de Grote Markt of de Cogels-Osylei zijn. Caches zoeken ging dan weer niet zo vlot. Deels omdat er soms te veel volk op de terrasjes zat, deels omdat de caches soms op plekjes liggen die eerder vies zijn. Of we hebben niet goed genoeg gezocht, dat kan ook.

De dag werd afgesloten bij Fratelli met de (schoon)mama. Twee keer pizza in enkele dagen tijd, niks verkeerd mee.


6 september - geen bouwvergunning nodig.

Vrijdagavond zijn we begonnen met het leeghalen van alle kasten onder de voortent en zaterdagochtend werden zoveel mogelijk van die spullen in de caravan gelegd. De rest (kasten, koelkast, tafel, stoelen enz) werd buiten gezet. Uitverkoop ? Nee, de voortent moest helemaal leeg want vandaag werd er een vloer gelegd. We hadden dat eerder willen hebben, vooral omdat tijdens hevige regenval alles onder water loopt, maar volgens het campingreglement mogen er geen werken uitgevoerd worden in juli en augustus. Alles even uitgesteld dus en gisteren was het dan zover.

Om 9u kwamen Leo en Wilma met hun aanhangwagen de camping opgereden en konden we beginnen met het uitladen van stenen en palletten. In recordtempo had Leo alles geëgaliseerd en was de onderste laag klaar voor de afwerking. We reden naar de Brico om OSB3 platen te halen en rond 13u hadden we een prachtige houten vloer. Het was bijna zonde om er nog een tapijt overheen te leggen maar we hebben het toch maar gedaan. Met een vloer van bijna 20 cm hoog zitten we nu absoluut veilig als er nog eens een wolkbreuk is. In de namiddag werd alles weer op zijn plaats gezet en op een met de waterpas gelegde vloer gaat dat veel gemakkelijker dan op een hobbelig terrein. Duizend keer bedankt Leo !

Helemaal moe (vooral van het kijken naar de werkzaamheden) ploften we in de zetel en we waren blij dat er in het campingrestaurant nog een tafel vrij was om ‘s avonds iets te eten.

Vandaag namen we rond de middag de bus naar Antwerpen. Ik ben nu al meer dan twee maanden in België en was nog geen enkele keer in “het stad” geweest. En wat kan je dan beter doen dan een cachetoertje met de naam “rondje in de koekestad” ? De meeste caches werden gevonden en op de populaire plaatsen als het Mechelseplein en de Groenplaats zaten de terrassen meer dan vol, op de Grote Markt was het dan weer heel rustig.

We gingen nog eens kijken of we iets op de kop konden tikken bij de laatste zomerkoopjes en toen werd het tijd voor een late lunch of een vroeg avondmaal. Het is waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat de pizza smaakte.


3 september - hengelen.

Wat een triestig weer, zeker in vergelijking met de mooie zonnige dag gisteren. Toen zijn we een hele middag gaan hengelcachen, samen met Chris – onze “cachechauffeur” uit Spanje. Eindigen deden we met een ijsje bij Simba.

Zoals het nu regent, heb ik zin om onmiddellijk naar Spanje te vertrekken. Helaas : Carina zou dat niet plezant vinden, ik heb nog geen auto en heel Spanje krijgt vanaf morgen een rode kleur op de coronakaart. Dat laatste zou mij in principe niet tegenhouden, ik blijf erbij dat het op onze berg veiliger is dan op de Meir in Antwerpen. 

Ik hoop dat de nieuwste regeltjes van korte duur zijn, zodat we begin oktober toch kunnen afreizen. Zoniet, kunnen we binnenkort elke maand een gratis uitstapje maken met de trein. Onze gratis rail pass is in ieder geval aangevraagd, maar ik geloof het pas echt als hij in de brievenbus zit !


1 september - eten, loggen en rust.

Een nieuw schooljaar is begonnen, het gevolg daarvan is dat het op de camping nog rustiger is geworden. Ik denk echt dat dit een van de stilste plekken in de provincie Antwerpen is en zo wil het graag houden. Vanaf vandaag is slechts één van de drie sanitaire gebouwen open en het café-restaurant is nog enkel in het weekend open. Afgelopen vrijdag hebben we daar trouwens nog lekker stoofvlees met frieten gegeten.

Zondag mocht het wat meer zijn en gingen we om de verjaardag van Rayan (mijn verse kleinzoon, jaja ik ben nu officieel bompa) te vieren naar de Anoot, zowat het huisrestaurant van de familie. Garnaalkroketten, scampi’s in curry, wok, mosselen – zowat alles werd uitgeprobeerd.

Intussen is ook de Shurgard opslagplaats helemaal leeggehaald. Zoals afgesproken kwam gisteren de man die de vorige keer al het gereedschap had meegenomen, nu met de aanhangwagen om de overgebleven kasten op te halen. Eentje kon hij zelf nog gebruiken, de rest ging naar het recyclagepark. Daarna was ik met Carina afgesproken om op Antwerpen-Linkeroever een reeks caches te zoeken. De laatste weken zijn we goed op dreef, elke dag gaan we op zoektocht, ook vandaag zijn we met de fiets weer een twintigtal caches gaan loggen hier in de buurt.