Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


20 maart - Anna.

Eerst nog een verhaaltje van eergisteren. Aan de andere kant van het gangpad in de bus zat een vrouw die mij altijd wel bedankt voor de genomen foto’s maar die ik voor de rest niet ken. Intussen weet ik dat ze Christiane heet maar dat is niet belangrijk. Zij zat regelmatig wat met haar voet te wiebelen en de man die voor haar zat, deed dat ook. Beide voeten konden elkaar niet raken maar ik stampte regelmatig zachtjes tegen haar voet als ze even de andere kant uitkeek. Dat heb ik de hele heen- en terugreis volgehouden. Uiteraard keek zij dan altijd naar de man in de stoel voor haar als “dader”, na een tijdje begon ze al te klagen tegen haar vriendin op de stoel ernaast en ik moest meer en meer moeite doen om niet te lachen telkens ze verontwaardigd naar voor keek. Intussen was onze pa ook al op de hoogte en Annie achter ons was de plagerij ook aan het volgen. Pas toen we in Albir uitstapten heb ik alles opgebiecht. Christiane wou het eerst zelfs niet geloven. Ikke en plagen, ‘t zal nooit veranderen …

Gisteren hadden ze regen voorspeld maar er viel geen druppel. Vandaag zou het droog zijn en wat denk je ? Tot de middag viel er regelmatig een buitje en na de middag bleek dat er nog meer regen gevallen was. Dat zagen we pas toen we buiten kwamen bij restaurant Anna aan de droge rivier.

Het was pas de tweede keer dat we bij dit restaurant te gast waren, de eerste keer was niet lang na de opening een jaar of twee-drie geleden. Het oordeel toen was duidelijk : quasi gelijkwaardig aan Sabor maar toch net iets minder. Nu dus een tweede kans en dat viel opnieuw goed mee. Een menu aan een concurrentiële prijs, van de uitgebreide kaart kiezen kost je heel wat meer geld. Maar waarom zijn hier dan amper drie tafeltjes bezet en zit Sabor altijd vol ? Moeilijk te zeggen maar één zaak is duidelijk : de bediening mist “schwung” en maakt kleine foutjes. Voor mij moet het totaalpakket kloppen. Maar nogmaals : op het eten niks aan te merken ! Zelfs een welkome afwisseling na de regelmatig terugkerende menu’s bij Sabor.

Toen ik thuiskwam was de feesttent omgetoverd in een leslokaal. Rob maakte Frans en Leo een beetje wegwijs in de wereld van BaseCamp en Poquet queries. Je kan het al raden : het heeft met geocaching te maken.


18 maart - met VVB naar Dénia.

Ook al kwam Taxi Louis ons pas om 8u30 halen, ik had de wekker me toch om 7u laten wakker maken. Rustig de slaap uit de oogjes wrijven, ontbijten, kijken op internet of er nog iets gebeurd is de afgelopen nacht – dan pas was ik klaar om samen met Bernard en Annie de poort achter ons dicht te trekken en in de auto te stappen. Een half uur later stapten we in Albir op de bus van de Vlaamse Vriendenkring Benidorm.

De eerste stop was in Jávea. Een aantal mensen kroop onmiddellijk ergens een café binnen want echt warm kon je het niet noemen, zeker niet in vergelijking met gisteren. De overgrote meerderheid ging toch eens naar de kerk kijken, qua uiterlijk en bouwstijl duidelijk afwijkend van een doorsnee kerk. Ik ging uiteraard ook naar de kerk maar dan wel om een cache te zoeken, samen met collega-cacher Rogillo. Precies drie jaar geleden had ik hier ook al gezocht. Toen niets gevonden, vandaag ook niet – kan gebeuren. Dan maar naar de haven, daar lag nog een cache die toen niet lukte. Deze keer wel, ook al werd hij niet door mij gevonden maar wel mee gelogd. Een cache met vijf sterren qua moeilijkheid, zo eentje kom je niet alle dagen tegen – ook al zouden drie sterren genoeg zijn. Intussen was vriendin Debbie naar de haven gekomen en ook al was het maar voor een kwartiertje, ik was toch blij haar nog eens te zien.

We stopten daarna even aan Cabo San Antonio en nog iets verder was het tijd voor een (te) vroege lunch. Het eten duurde langer dan gepland en het was al 15u toen we in Dénia aankwamen. Het vertrekuur werd met een half uur verlaat tot 17u30, meer dan tijd genoeg om alle kunstwerken te bewonderen en uitgebreid te fotograferen.

De fallas zijn belangrijke feesten en worden vooral in de stad Valencia gevierd maar bij uitbreiding in de hele regio. Als je er meer over wil weten kijk je maar eens op wikipedia. Gisteren was ik ook in Benidorm gaan kijken naar één van de “poppen” maar in vergelijking met wat ze in Dénia hebben verwezenlijkt was dat maar slappe kost. In Dénia waren echt heel knappe ontwerpen te bewonderen. Echt zonde dat alles morgenavond/nacht in de fik wordt gestoken.

Vanaf een uur of vier was de zon weer van de partij en er was nog tijd voor een terrasje vóór we op de bus stapten. Een mooie dag alweer.


17 maart - heel warm.

Gisteren kwamen de eerste logs binnen van mijn nieuwe caches en dat ging ik dan maar vieren met Wilma en Allies bij Universal Lounge Bar. Meer activiteit zou ongezond zijn want het was echt warm. En toch … vandaag was het nog veel warmer, rond 15u meer dan 28 graden in de schaduw.

Ik nam de bus naar Benidorm, daar moest ik een cache controleren die al een aantal keren niet gevonden was. Ik maakte meteen van de gelegenheid gebruik om naar één van de fallas kunstwerken te gaan kijken. Vroeger stond die aan de Plaza Triangular maar door de vele wegenwerken is die nu verhuisd naar het Parque de Elche, “bij de duifkes”.  Op bijna alle terrassen zie je groene pruiken, hoedjes en sjaals - het is immers St. Patrick's Day.

Daarna zakte ik af naar Café Panaché om de laatste wedstrijd van de reguliere competitie op televisie te zien. Antwerp was niet gretig genoeg, maakte mooie kansen niet af en kreeg (onverdiend) het deksel op de neus. Hopelijk wordt er binnen 14 dagen beter gespeeld in play off 1 want de laatste weken waren de resultaten bedroevend. Gelukkig kon er gisteren nog gelachen worden met de nederlaag van Wilrijk op KV Mechelen.

Na een ritje met bus 10 stond ik weer in Alfaz en ik wandelde voorbij het nieuwe Italiaans-Indische restaurant aan Arabi. Zouden ze er nog zitten ? Ja hoor : Rob, Letty, Allies, Wilma en Leo waren net aan het afrekenen en vonden het eerste bezoek aan dit restaurant zeer geslaagd. Een beetje zoals The Curry Pot, het restaurant dat vroeger op dezelfde plek zat. Gaan we nu Jaipur de rug toekeren ? Neen, gewoon wat meer afwisseling in de buurt !

Morgen de hele dag op stap met de Vlaamse Vriendenkring Benidorm, oa naar de fallas in Denia - ik ben benieuwd.