Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. Terugkijken kan je via het menu hierboven.


13 augustus - veel kleuren en Iggy!

Rond de middag van Lochristi naar Antwerpen gereden en de auto op de parking van park Den Brandt geparkeerd. Van daaruit verder met de bus naar de Paardenmarkt waar de Antwerp Pride Parade zou starten. Ik heb de stoet deze keer enkel gevolgd tot aan de Suikerrui, daar begon het een stuk drukker te worden dan in het begin. Volgens de kranten was er toch weer een record opkomst dus iedereen weer blij.

Ik had niet veel tijd om langer te blijven want ik had een ticket voor Jazz Middelheim op zak. Een hele tijd geleden had ik dat ticket al kunnen kopen aan een zeer gunstige prijs. Helaas het laatste exemplaar en dus kon Carina niet mee. De eerste groep was TaxiWars (project van oa Tom Barman van dEUS) maar daar werd ik niet warm of koud van. De Thurston Moore (bekend van Sonic Youth) Group vond ik grandioos. Laar ze maar op hun gitaren rammen, feedback gepiep de tent insturen – toch zit er structuur in. Ook al weet je nooit wanneer een song begint of eindigt. The master of noise, zeker een negen op tien.

Daarna was het een uurtje wachten op Iggy Pop. Ik trok al snel richting podium maar daar stond al heel veel volk. Uiteindelijk vond ik een goed plekje waar ik alles kon zien, lang duurde dat niet … Je staat daar dan een uur op voorhand en vijf minuten voor het optreden begint ,komen al de dubbele meters zich ertussen wringen om in de weg te staan. Degoutant ! Regelmatig werd er duchtig geduwd en getrokken – op het randje van een vechtpartij.

En dan Iggy zelf : wat een energie blijft die man toch hebben ! Wat hij op een jazz festival komt doen is mij niet helemaal duidelijk want dit was een meer dan stevige rockset, weliswaar aangevuld met een uitgebreide blazerssectie. Alle bekende nummers (zoals The Passenger en Lust for Life) passeerden de revue, een flink deel kwam nog uit het Stooges tijdperk oa I wanna be your dog en Search and Destroy. “Ooit moet ik dood gaan” zei hij zelf “maar voor dat gebeurt neem ik jullie mee op mijn Death Trip” en weer kwam er een nummer op orkaankracht door de tent geblazen. Ruim anderhalf uur hield hij het vol en hij beleefde er duidelijk plezier aan. De echte Godfather of Punk !!!


10 augustus - Fonnefeesten !

Gisteren door het bezoek aan Pairi Daiza te laat in Lokeren aangekomen om nog ergens een parkeerplaats te vinden maar vandaag lukte het wel. Sterker : we hadden een parkeerplaats op 100 meters van de Fonnefeesten ! Super gezellig – gratis ! - festival met schitterende optredens en een gigantisch aanbod eten en drinken.

Om 19u was er nog maar bitter weinig volk aanwezig toen Mise*en*Scene op het podium kwam. We hebben deze groep vorige maand ontdekt op het Na Fir Bolg festival en toen hadden ze de tent meteen helemaal mee. Nu ging het er wat rustiger aan toe maar het blijft een fantastische bende met een mix van punk en ska. Sympathieke gasten trouwens, ze lieten me van hun geheime drank proeven – iets Bloody Mary-achtig met veel tabasco. En dat brengt me dan meteen bij de Mojito die ik voor Carina ging halen. Het glas was heel vol en zonder morsen bij Carina geraken zou moeilijk zijn. Geen probleem, even aan het rietje zuigen … en toe zei het meisje achter de toog : “Meneer, dat is een houten stokje”. Zonder bril op stap, het wordt steeds moeilijker.

De volgende groep – NAFT – begon veelbelovend. Een combinatie van twee drummers, twee saxofonisten en één trompettist heb ik zelden of nooit gezien. De baslijnen kwamen uit de computer en dat klonk zeer goed. Helaas, het tweede nummer was een vervolg op het eerste en ik hoorde geen verschil tussen nummer drie en nummer vier, die ook al op nummer één leken … En zo bleef het maar verder gaan, saai !

Om 23u was het tijd voor Jaman! Een schitterend optreden, net zoals op de Gentse Feesten vorige maand én zoals al hun optredens intussen meer dan 20 jaar geleden. Bij die herinneringen hoort een heel verhaal. We gingen toen naar zowat elk optreden van Jaman! kijken en leerden de muzikanten wel een beetje kennen. Op een bepaald ogenblik zagen we ze op de affiche staan van de braderij in de Abdijstraat (enkele dagen geleden nog geweest) en dat vond ik zeer vreemd. Op die braderij stond toen altijd een vast podium waar artiesten als Sam Gooris hun kunstjes vertoonden. Dat jaar zou er echter met een open podiumwagen over de braderij gereden worden en op die wagen stond dus Jaman! geprogrammeerd. Ik stuurde hen een bericht om te vragen of dat wel klopte, omdat dat helemaal hun habitat niet was. Bleek dat ze net een nieuw boekingskantoor hadden en die deden flink hun best, oa met een optreden op “onze” braderij. Zelden zo gelachen als die dag, de winkelende massa wist niet wat hen overkwam en de mannen van Jaman! nog veel minder, ook al waren ze gewaarschuwd. Naarmate ze vorderden door de smalle straat werd er meer en meer (lichtjes illegale dingen) gerookt en werd elke winkel waar ze voorbij reden bestookt met zelf bedachte slogans. Of de winkeliers daar blij mee waren, durf ik betwijfelen … Het werd in ieder geval een memorabele dag en toen ik deze avond even met Tommie ( de zanger) sprak, herinnerde hij zich meteen waarover het ging met een duidelijke mededeling : “Daar wil ik nooit nog aan herinnerd worden” met een bulderende lach erachter.


9 augustus - een mooie dag met een teleurstellend einde.

Deze ochtend stonden we om 10u bij Pairi Daiza. Daar hadden we met dochter Jessy, schoonzoon Rachid en kleinkinderen Sean en Rayan afgesproken om de dierentuin te bezoeken. Voor mij al enkele jaren op mijn verlanglijstje en vandaag dus eindelijk gelukt.

De auto kon in de schaduw geparkeerd worden onder een van de vele afdaken. Al die afdaken liggen trouwens vol met zonnepanelen, dat moeten er duizenden zijn ! Ik heb het intussen even opgezocht en het zouden meer dan 62000 zonnepanelen zijn. Daardoor draait het volledige park 100% op eigen geproduceerde energie.

Het domein is enorm uitgebreid en zowel de oude origineel overgebleven gebouwen als de nieuwe namaaktoestanden maken het zeer aangenaam om er rond te lopen. Bij de ingang was ik een beetje ongerust over de grote aantallen bezoekers die stonden aan te schuiven maar uiteindelijk viel de drukte nog mee. Op deze warme dag waren er ook genoeg schaduwplekken en plat water werd verkocht aan halve prijs.

We genoten met volle teugen van de vele kleine en grote beestjes en af en toe werd halte gehouden om iets te drinken en/of te eten. We bleven in het park tot om 19u werd aangekondigd dat ze zouden sluiten.

We reden naar Lochristi om de schapen eten te geven en vertrokken daarna onmiddellijk richting Lokeren om daar Stahlzeit te zien optreden. Stahlzeit is een Rammstein coverband en ik keek er echt naar uit. Helaas, alle straten op wandelafstand in en uit gereden en geen parkeerplaats gevonden. Dan maar terug naar Lochristi ...


7 augustus - over en weer.

Heel weinig te melden over de voorbije week. De helft van de dagen werd gevuld met over en weer rijden tussen Lochristi en Antwerpen om zowel de schapen als de konijnen te voederen. Het aantal kilometers is niet het grote probleem maar door de constante files blijft er soms niet veel tijd over om iets anders te doen. Het was nochtans allemaal mooi geregeld maar als er mensen zijn die afspraken niet nakomen wordt het moeilijk. Gelukkig konden we halverwege de week genieten van een Skatalites optreden in Hoboken.

‘s Avonds werd er gelachen met “Nonkels”, de hilarische reeks op GoPlay en gegeeuwd bij het derde seizoen van Outlander. We blijven kijken maar het is soms toch wel heel langdradig. Hetzelfde kan gezegd worden over de serie Avignon en met Les Vedettes kon er af en toe wel gelachen worden.

Gisteren hebben we van de rit Lochristi-Antwerpen-Lochristi meteen gebruik gemaakt om eens langs de braderij van de Abdijstraat op het Kiel te gaan. Ik heb er 25 jaar gewoond en heb de wijk geleidelijk zien veranderen, nu waan je je in de souks van Marrakech. Gezellig en kleurrijk + heel veel keuze qua groenten- en fruitwinkels met daarbovenop nog een heleboel restaurantjes en snackbars. Toch vraag ik me af of ik er nog zou aarden. Ook even langs mijn oude huis geweest. De nieuwe eigenaar heeft nieuwe ramen laten installeren maar dat vloekt een beetje met de oude inkomdeur. Zowel de bakker links als de kapper rechts bestaan niet meer.

Vandaag gingen we naar Colmar eten, voor een vaste prijs kan je je daar te pletter eten,  onnodig om te vertellen dat wij daar wel voor te vinden zijn.  Het buffet had een Spaans tintje gekregen maar daardoor vielen veel andere dingen weg.  

De avond werd afgesloten met een verdiende overwinning van Antwerp, we zijn nu alleen leider in de Jupiler Pro League !


1 augustus - Sfinks.

Voor het grote aantal Nederlandse toeristen dat gisteren – alweer – voor een file zorgden aan de Kennedytunnel was de vakantie duidelijk voorbij. Ik stel voor dat ze ipv onze wegen te bekritiseren volgend jaar een omweg maken via Duitsland zodat wij tijdens de zomerperiode tenminste in minder dan een uur van Gent naar Antwerpen kunnen rijden.

Na een voeder- en gezelschapsmoment bij de konijnen reden we naar Boechout om nog enkele uren mee te pikken van het vierdaagse Sfinks festival. Ik wou voor L’etran de l’air zien, een Toeareg groepje in de stijl van Tinariwen en Tamikrest. Ik hou echt van deze “woestijnblues”, meeslepende melodieën die je bijna in trance brengen.

Daarna was het tijd voor Julian – ja, zoon van – Marley. Vooraan bij het podium kon ik niet anders dan jaloers zijn op al die fantastische kilometers lange dreadlocks. De set van Julian was een mix van eigen nummers en een aantal klassiekers van papa : Lively up yourself, Jammin’ en Redemption Song. Fantastische sfeer en over het grasveld hing een lekker geurtje. Toen we het festival verlieten stond de politie met een drugshond controles uit te voeren. Ik denk dat alles tegen dan al opgerookt was.

Ook al zijn we er maar enkele uurtjes geweest : Sfinks is en blijft een supergezellig familiefestival.  De markt met kleding en allerlei prullen is moeilijk te evenaren en het aantal eetkraampjes met lekkere dingen uit heel de wereld overtroeft alle andere festivals.