Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


6 april - werken.

Heb ik de juiste keuze gemaakt met hier te blijven ? Als je puur op de cijfers afgaat misschien niet, Spanje heeft de eerste plaats in Europa overgenomen van Italië. Toch qua aantal positieve gevallen, qua aantal doden blijven we gelukkig nog op achterstand. Beter naar België ? Ook al is de groei stilaan aan het stabiliseren, echt met een gerust geweten kan je daar ook niet rondlopen.

Enkele dagen geleden had het openbare ziekenhuis van Villajoyosa zijn limiet bereikt. Het gevolg daarvan is dat nu ook de privé klinieken ingeschakeld worden. Klinieken die normaal gezien bijna alleen door buitenlanders bezocht worden maar nu door de noodtoestand ook ter beschikking staan van de "gewone" Spanjaard.

En voor de rest ? Rugpijn ! Allemaal de schuld van Patrick. Die was gisteren aan een lenteschoonmaak begonnen en dus kon ik niet achterblijven. Tegen de middag maakte ik de hele voortent leeg : fiets, tafels, stoelen + ook alle stenen en flessen die er voor moeten zorgen dat de tent blijft staan bij stormweer. Daarna een extra laag (een stuk oude tent van onze pa) onder het grondzeil gelegd. Dat zal verhinderen dat het gras een meter hoog sta als ik na de zomer terug naar hier kom. Als ik hier al ooit weg geraak. Dan weer alles opnieuw naar binnen, ook al die stenen en flessen om op de tentflappen te zetten.

In totaal zal ik met mijn tere lijfje toch enkele honderden kilo's versleept hebben maar alles ziet er nu toch netjes uit. In normale omstandigheden zou ik dan met de fiets naar Albir of Alfaz rijden om iets te gaan eten maar nu moest ik verdomme ook nog zelf eten maken. Zoveel moeite was het nochtans niet om een lekkere pasta tevoorschijn te toveren. En dan platte rust ...


2 april - is/eens

Omdat er behalve het regenachtige weer niet veel te melden valt, zal ik eens vertellen over een van mijn ergernissen. Ja, je leest het goed : zal ik eens ... en NIET zal ik is ... wat je tegenwoordig overal ziet staan. Het gebruik van het woordje is in plaats van eens heeft mijn afkeer van dt-fouten naar de achtergrond verwezen. Ik pretendeer absoluut niet dat ik zelf fautlooz schrijf en als dat soort fouten in een sms staan, wil ik dat nog door de vingers zien maar verder wil ik het niet tolereren.

Er is ook een beetje goed nieuws te melden, tegenwoordig moet je zelfs met kleine dingen tevreden zijn. Onze pa zijn vlucht van 23 april naar Antwerpen is nu definitief geannuleerd. Een verrassing is dat niet maar nu is er tenminste zekerheid. TUI vliegt tot 10 mei niet maar intussen heb ik ook een mail gekregen dat er een voucher zal gegeven worden ter compensatie. Die bon mag dan gebruikt worden uit het hele aanbod, je mag ook omboeken naar andere personen enz.

Met onze pa is alles prima, om de 2-3 dagen telefoneren we en hij klinkt nog altijd optimistisch. In principe mag hij zijn caravan niet verlaten (wordt aanzien als een woning, en daar mag het ook niet) behalve voor essentiële verplaatsingen. Zijn dagelijkse rondje over de camping mag niet meer, maar ik heb zo het vermoeden dat hij de regeltjes niet altijd helemaal volgt.

Het vele binnen zitten in combinatie met kwakkelweer zorgt uiteraard ook weer voor een overbelast netvlies. Er zijn weer een heleboel reeksen en films gepasseerd. En kleine samenvatting van diegene die - positief of negatief - zijn blijven hangen.

Absoluut het slechtste wat ik in een hele tijd gezien heb : FC De Kampioenen deel 4 - Viva Boma ! Als ik hier in de cinema 10 euro zou aan uitgegeven hebben dan had ik uit eerlijke schaamte een emmer popcorn over mijn kop getrokken en was gevlucht naar de wc's. Een komische film waar ik in anderhalf uur zelfs geen zuinige glimlach tevoorschijn kan toveren ? De vorige films over de groen-gele prutsers waren allemaal een Oscar waard vergeleken met dit misbaksel.

Op aanraden van Patrick heb ik naar Supercondriaque (hypochonder) gezien, een Franse film van enkele jaren geleden. Hier kon ik wel regelmatig mee lachen maar niet zo hard dan Patrick zelf gedaan had.

Bad Boys for Life, de zoveelste in de rij van Will Smith en deze keer geregisseerd door onze eigen Adil El Arbi en Bilall Fallah. Knap dat twee gasten uit Antwerpen zich over de grote plas kunnen manifesteren maar dit soort films zal nooit mijn ding worden.

Drie seizoenen Broadchurch, een Britse reeks met Schots accent. Zeer geslaagd, ook al was het derde seizoen minder dan het tweede, dat op zich al minder was dan het eerste. Elk seizoen is er een nieuw verhaal maar een aantal karakters komen terug. Aanrader en elke jaargang blijft spannend tot het einde !

Deliver us, Deense serie die heel traag op gang komt. Een jongeman terroriseert zowat het hele dorp. Iedereen heeft na een tijdje wel een reden om hem voorgoed het zwijgen op te leggen. Op een bepaald moment komen een aantal inwoners samen en beramen een plan om hem te vermoorden. Dat gaat niet helemaal zoals verwacht en het einde is absoluut verrassend.

Tel bij het bovenstaande lijstje nog een hoop tussendoortjes als Zie mij graag, Huizenjagers, Blind getrouwd, Blokken, Politie 24/7 enz en je snapt waar ik mijn dagen mee gevuld krijg.