Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen naar het menu hierboven.


20 april - zelden meegemaakt.

Donderdag was het nog redelijk mooi weer maar vanaf gisteren ging het snel bergaf. Toen Thierry en Malvina ons kwamen ophalen zag het er al somber uit maar we konden restaurant Fabels nog droog bereiken. Fabels is een recent geopend restaurant vlak naast Transilvania een heeft een uitgebreide kaart met alle klassiekers : broodjes, slaatjes, hamburgers, schnitzel, spaghetti enz. Op bestelling maken ze ook spare ribs en dat is wat Thierry en ik kozen. De portie was minstens drie keer zo groot dan die in Ta Casa twee weken geleden. Met honger ga je hier dus zeker niet buiten !

Toen we koffie bestelden zagen we buiten steeds meer mensen met paraplu passeren en dus volgde er nog een tweede koffie. Pas toen kreeg Thierry door dat we aan het wachten waren tot hij de auto zou gaan halen om ons voor de deur te laten instappen tonqueout.  Sindsdien is het niet meer gestopt met regenen. Niet zomaar regenen maar echt hectoliters tegelijkertijd voor elke vierkanten meter. Daarbij kregen we ook nog flinke rukwinden en bijna de hele nacht door heeft het geonweerd, ook al hoorde ik door het lawaai van de regen amper de donderslagen. Van slapen kwam dus niet veel in huis.

Natuurlijk vind ik het niet plezant als de zon niet schijnt maar de natuur kan flink wat water gebruiken, ik ga hier dus niet over zeuren. Ik vind het wel erg voor mensen die tijdens de paasvakantie veel geld hebben uitgegeven om naar een of andere costa af te reizen en dan verzuipen terwijl ze in Blankenberge in hun blootje zouden kunnen liggen.

Het slechte weer heeft ook een voordeel : je kan hier nu paaseitjes verstoppen zonder dat ze smelten. Méér, als je de eitjes bergop verstopt kan je beneden wachten tot ze voorbij drijven !

Normaal was ik vandaag met onze pa naar Garage Rules in La Nucía geweest, een show met allerlei speciale auto’s en motorfietsen. De vorige keren was dat altijd meer dan de moeite maar vermits een deel van het spektakel zich buiten afspeelt … Als je ziet hoe de toestand hier op onze berg is, kan ik me voorstellen dat de parkings ginder allemaal in één grote modderpoel herschapen zijn.

Twee keer tegenslag in onze buurgemeente want in het rond het sportcentrum was er vandaag een grote sportdag gepland, ook altijd plezant. En vermits drie keer scheepsrecht is : ook vele activiteiten in verband met de Semana Santa vallen letterlijk in het water. Ik vermoed dat er op veel plaatsen problemen zullen zijn door de weersomstandigheden. In Torrevieja staat in ieder geval een hele urbanisatie onder water en zijn straten afgesloten.


17 april - nieuwe cache en Martini.

Sinds de leden van ons team allemaal naar het noorden vertrokken zijn, staat het cachen op een laag pitje.  Dat is duidelijk niet alleen bij mij zo, want ook de caches die door mij hier in de buurt verstopt zijn worden nog maar zelden gezocht en gevonden.  Eergisteren was er zelfs een bijeenkomst waarbij alleen de organisator aanwezig was, veel zieliger kan het niet.  En dan kreeg ik gisteren (om eerlijk te zijn, niet helemaal onverwacht) een bericht dat een nieuwe cache was gepubliceerd aan de markt van Benidorm.  Ik sprong onmiddellijk op mijn fiets en een half uurtje later kon ik hem als eerste loggen.  De volgende zoektocht zal waarschijnlijk onderweg naar België zijn.  Soms wil ik nog wel eens schrijven onderweg naar huis, maar dat klopt al lang niet meer.

Vanmiddag konden we weer genieten van een heerlijke lunch bij Sabor.  Deze keer met onze pa, Allies, Marianne en Czes, volgende week zal het alleen met onze pa zijn.  Het naast Sabor gelegen restaurant is weer open, weer met nieuwe eigenaars en deze keer onder de naam Martini.  Ik ben benieuwd hoe lang ze het deze keer zullen volhouden.  Het moet intussen de 784e poging zijn om klanten bij Sabor weg te lokken en telkens moeten ze na enkele maanden de deuren sluiten bij gebrek aan klandizie.  


16 april - uitgerust.

Zo, het weekend is weer achter de rug en ik heb alles overleefd, de rustdag van gisteren had ik echt nodig. Het hele weekend heb ik op de Benidorm Tattoo Convention rondgehangen als fotograaf met als resultaat honderden foto’s.

Elke dag is er een competitie in verschillende categorieën : fotorealistisch, new school, black and grey enz. Vrijdag waren er niet echt dingen bij die speciaal waren maar zaterdag en zondag viel mijn mond soms open van verbazing. Echte kunstwerkjes passeerden de jurytafel en gelukkig moest ik de winnaars niet kiezen, ook al liet ik duidelijk mijn mening horen. Soms lieten ze zelfs iemand terugkomen nadat ze mijn opmerking hadden gehoord. Wel grappig, alsof ik een expert ben met mijn – in vergelijking met wat er daar rondloopt – bijna maagdelijk velletje.

Ik wil nog even terugkomen op de titel van de blog vrijdagavond. Ik noemde deze bijeenkomst een freak show maar dat deed ik alleen maar omdat vele buitenstaanders dit zo zien. Voor mij kan en mag alles, zolang het maar uit vrije wil is. Als iemand een volledig maandloon wil uitgeven om een ganse dag pijn te lijden dan heb ik daar geen probleem mee. Meer : als ik de lotto win zal mijn lijf ook iets meer versieringen tellen dan nu het geval is.

Nog enkele losse opmerkingen : 

Ik praatte veel met een zekere Dolah – half Egyptisch half Sheffield crying – die al een hele tijd op camping Almafra woont en dat nu helemaal officieel wil maken voor het moeilijker wordt áls de Brexit ooit werkelijkheid wordt. Dola spreekt en verstaat absoluut geen Spaans en vindt het ook niet nodig om dat te leren. Maar ze vroeg me wel de hele dag door : wat zegt ze, kan jij eens vragen of ...

Elk jaar zijn er steeds meer vrouwelijke tattoo-artiesten, mooi zo ! En los daarvan : tatoeages in het aangezicht zie je ook meer en meer. De randanimatie was dit jaar niet zo geslaagd en er was absoluut geen tijdschema zodat je nooit wist om hoe laat iets zou beginnen, zelfs óf er nog iets zou komen.

De HumaShow uit Italië was mooi maar niet meer dan dat en Marta Boo met haar vuurshow hebben we nu intussen wel gezien. Zelfs het zoveelste project van Jonny Hellraizer, deze keer onder de naam Motley Tu, kon me niet bekoren. Live zang en gitaar en de rest van de begeleiding op de computer klinkt misschien wel goed maar ik zie toch liever een echte drummer en bassist mee op het podium. Als de eerste nummers dan ook nog van Bon Jovi en Bryan Adams zijn …

En gisterenavond was ik, net als miljoenen mensen, zwaar onder de indruk van de brand in de Notre-Dame. Parijs zal er nooit meer hetzelfde uitzien, achthonderd jaar geschiedenis verdwenen – een echte ramp.