Ik ben Eddy

In een vorig leven was ik verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje.  Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik in februari overgeschakeld op "het vervolg". 

De meest recente berichten staan bovenaan.  De oudere berichten verhuizen bij het begin van een nieuwe maand naar het menu hierboven.


19 april - Sabor met Mia.

Zoals enigszins voorspeld kon worden was er niet echt veel volk op café gisterenavond om de wedstrijd Eupen-Antwerp te volgen.  Je kon de afwezigen moeilijk ongelijk geven : de drie punten zijn binnen maar voor de rest saaaaaaaaaaaaaaaai ! Op de tribunes zaten wel meer supporters van RAFC dan van de thuisploeg aan de gezangen te horen.  

Een ding is sinds afgelopen zondag duidelijk : mijn reputatie als geheelonthouder/droogstoppel/triestige plant is helemaal om zeep.  Ik kreeg overal de vraag of ik het overleefd had, dat ik wel heel stilletjes was vergeleken met de vorige wedstrijd enz.

Vandaag fietste ik naar onze pa waar Mia ons kwam ophalen om naar Sabor te rijden.  Onze pa zijn auto staat intussen al vier dagen in de garage en ze hebben nog steeds niet gevonden wat het probleem is. 

Na Sabor kon ik nog enkele uurtjes genieten van de zon en de kwetterende vogeltjes.


18 april - een beetje verbrand (zing mee à la Hazes)

Twee prachtige dagen (bijna) achter de rug en voor de eerste keer sinds lang nog eens in zwembroek gelegen/rondgelopen.  Ik weet het : het is geen zicht maar er is toch niemand die zich eraan kan storen.  En moest dat wel zo zijn, het resultaat zou niet veranderen : verbrand ! Het valt nog wel mee maar het zou toch plezant zijn moesten er een paar poezelige handjes after sun kunnen uitsmeren.

Deze middag was ik naar Aldi gefietst om boodschappen te doen en daar zag iets waaraan ik moeilijk kan weerstaan.  Bij dit weer horen ijslollies ! Dat mogen er met cola-, sinaas- of limoensmaak zijn en het merk maakt helemaal niet uit, als ze maar ijskoud zijn.  Terug aan de caravan ging de doos meteen open, dan de ronde bescherming eraf en bweurk, wat een vies kleurtje : het leek eerder spinazie dan limoen.  Echt een fruitig smaakje kon je het ook niet noemen, eerder chemische troep.

Zo dadelijk vertrek ik naar Benidorm voor de match Eupen-RAFC.  De sfeer zal zeker niet zo uitbundig zijn dan een paar dagen geleden maar zoals een Nederlander ooit zei : elk nadeel heb zijn voordeel.  Lees : morgen wakker worden zonder kater is ook niet slecht.


16 april - naar de garage.

Ik heb al betere nachten gekend.  Je kent dat wel : je kruipt in bed en de kamer begint te draaien.  Uiteindelijk val je toch in slaap maar een uurtje later ben je weer wakker want je voelt je toch niet echt lekker.  Naar toilet om overbodige ballast kwijt te raken helpt en je valt opnieuw in slaap.  En dan wordt je weer wakker omdat het begint te waaien en regenen.  Het is nog maar 6u en je blijft nog liggen, tot je wakker schrikt van een donderslag.  Hebben ze deze nacht mijn caravan verplaatst ? Het ging toch mooi weer worden vandaag ? Nog een uurtje slapen en kijk : de caravan staat toch in Spanje én de zon schijnt !

Een beetje later fietste ik naar onze pa want zijn auto rijdt niet zoals het zou moeten en dan heeft hij graag dat ik mee ga naar de garage om het probleem uit te leggen.  De auto werd achtergelaten en ze zullen bellen om te zeggen wat er mankeert én hoeveel het gaat kosten.  Ik ben benieuwd.  Hij ging met de bus terug naar huis en ik ging te voet.  Onderweg stopte ik bij de CBD Store om een flesje cannabisolie te kopen én een praatje te maken met Nele die daar winkelverantwoordelijke is.  

De namiddag werd gevuld met een beetje rommelen en in de zon liggen.


En nu voel ik mij nog beter :-)


15 april - RAFC 2 KFCO 0

Prachtige dag vandaag en deze voormiddag heb ik van de zon geprofiteerd om mijn bestelwagen en de disselberging van de caravan een beetje uit te mesten.  In de namiddag was er maar één ding belangrijk : de wedstrijd van RAFC tegen de ratten van Wilrijk.  Om 13u30 pakte ik de fiets richting Benidorm, café Panaché.  Okee, er gaat niets boven “the real thing” op den Bosuil maar dit is toch een mooi alternatief.  Het café zat weer flink vol met bekenden en minder bekenden.  

En dan de wedstrijd  tegen KFCO : echt vlot ging het niet.  Antwerp was wel duidelijk de beste ploeg maar zoals heel het seizoen bleven de doelpunten achterwege.  Uiteindelijk werd er toch gewonnen met 2-0 en dat was zeker niet onverdiend.  De geboorte van een (klein)kind, de maanlanding of de Niagara watervallen kunnen onvergetelijk zijn maar er is niets mooier dan winnen van de ratten uit Wilrijk.

Bij elke goal werd een sambuca aangeboden door het café en er zijn altijd mensen die dat niet lusten en het dan doorschuiven naar iemand die er wel raad mee weet, ik bijvoorbeeld.  Acht sambuca's in combinatie met de nodige pinten is ook voor mij heeeeel veel alcohol.  Met de fiets naar huis was dan ook niet helemaal verantwoord maar ik heb het overleefd.  Binnen 14 dagen opnieuw een feestje tijdens en na de terugmatch !?


14 april - vertek Leo en Rita.

Deze ochtend zijn, zoals voorzien, ook Rita en Leo vertrokken.  Zij zullen het een beetje doen zoals ik het meestal doe : langzaam naar het noorden.  Vandaag slechts 100 km en morgen 200 km, haasten is er niet bij.  En zo is mijn tuin weer groter geworden.  Met de Terminuzzz voor de deur heb ik intussen de ingebouwde koelkast (werkt alleen op 220V) al een keertje getest en die doet het prima.  Gisterenmiddag heb ik ook de losse compressor koelbox aangesloten, die houdt het normaal ongeveer drie volle dagen uit op de huishoudbatterij, zonder bijladen.  Ik ben benieuw of dat nog altijd lukt.

Deze middag eerst met de fiets naar onze pa, waar Chico lag te genieten van de zon. Ook bij hem op de camping begint het er aardig leeg uit te zien. Daarna naar Sabor, lekker als altijd.  Volgende week gaan we opnieuw op donderdag, als we een andere dag gaan krijgen we te veel klachtenbiggrin

Deze avond zal ik weer een aantal voetbalwedstrijden meepikken op de laptop.  Allemaal matchen die onbelangrijk zijn vergeleken met wat morgen op het programma staat : Royal Antwerp Football Club tegen de ratten van Wilrijk.  Morgenmiddag omstreeks 16u15 ben ik ofwel euforisch ofwel de rest van de dag en volgende week niet om aan te spreken.


13 april - geen zwarte katten, niet onder ladders.

De zon was zowel gisteren als vandaag bijna de hele dag van de partij en in tegenstelling tot gisteren verdween nu ook de wind.  Voor de rest alweer weinig te melden.  Ik heb wel mijn Terminuzzz weggehaald op het boventerrein en hij staat nu bij de caravan, dat is gemakkelijker om de batterijen af en toe op te laden.  De voorbije maanden deed ik dat via de “installatie” van Bernard maar dat gaat nu niet meer.  Leo en Rita waren bijna de hele dag bezig met poetsen en inpakken, morgen zullen zij ook het terrein verlaten.  Eén ding weet ik zeker : er zal een eekhoorn minder zijn om ze uit te zwaaien want er is er weer eentje doodgereden, al minstens de vierde deze winter.

Deze middag ben ik even langs onze pa geweest maar die had weinig tijd voor mij.  Ik denk dat hij lichtjes verslaafd is aan hartenjagen op zijn laptop.  

En vrijdag de dertiende ? Zonder problemen overleefd.  


11 april - stoofvlees en voetbal.

Gisteren hebben Bernard en Annie ons verlaten.  Het geplande vertrekuur van 8u werd met exact vier minuten overschreden, de militaire precisie laat toch te wensen eens de pensioenleeftijd is bereikt.  Bernard heeft nog wel heel nauwkeurig mijn crit'air zelfklever op mijn voorruit gekleefd zodat ik helemaal legaal Frankrijk kan doorkruisen.  Ook dat land voert steeds meer milieuzones in maar daar wordt het landelijk geregeld.  In België moet je je binnenkort in elk boerengat apart registreren (en liefst betalen).

De rest van de dag viel er niet veel te beleven.  Af en toe een druppeltje regen en vooral harde wind.  Die wind is de hele dag, avond en nacht blijven aanhouden – de wallen onder mijn ogen hebben door een slapeloze nacht de proporties van een flink fort aangenomen. 

Ook vandaag is het nog de hele dag blijven doorwaaien.  Je zou het bijna Belgisch herfstweer kunnen noemen en dus gingen we stoofvlees met friet eten bij de Kleine Duivel in Benidorm.  Daar kreeg het najaarsgevoel helemaal de bovenhand : een leeg strand, schuimkopjes op zee, wilde golven en warm ingeduffelde mensen (behalve de Britten, die blijven halfnaakt rondlopen).  De hele middag bleef het winderig en tegen de avond werd de regen feller.

De dag werd, net als gisteren, afgesloten met een avondje voetbal.  Het geld dat ik gisteren verloor door de uitslag van Manchester City-Liverpool verkeerd te voorspellen werd goedgemaakt door de zege van AS Roma tegen FC Barcelona.  Ook al ben ik fan van Messi, voor Barça kán ik niet supporteren – een overblijfsel van het Van Gaal tijdperk.

Vandaag was het voor Real Madrid bibberen tot op het einde en hun nederlaag zorgde ervoor dat mijn kleine winst van gisteren weer helemaal in de zakken van Unibet verdween.


Bladvulling.

“Toen mijn vader een struik werd”,  ik denk dat het een kinderfilm is maar ik heb er toch met plezier naar gekeken.  Er wordt Nederlands en (denk ik) zelf verzonnen taal gesproken. Er breekt oorlog uit en Toda (wat kunnen sommige kinderen toch een perfecte rol neerzetten) wordt naar een veilig gebied gestuurd waar haar moeder woont.  De vluchtelingenproblematiek wordt hier duidelijk aangesneden maar het meeste gebeurt toch met een humoristische ondertoon.

The Titan was iets helemaal anders.  In een nabije toekomst wordt de aarde totaal onbewoonbaar en proefpersonen worden klaargestoomd om te overleven op Titan, de grootste maan van Saturnus.  Klaargestoomd is een understatement, ze worden fysiek/genetisch aangepast aan de nieuwe levensomstandigheden en uiteraard loopt dat experiment uit de hand.  Leuk om Taylor Schilling een keer bezig te zien in iets anders dan “Orange is the new black” maar voor de rest een film om snel te vergeten.

Film nummer drie is mijn favoriet in dit korte rijtje : Bloody Sunday.  Die had ik lang geleden al eens gezien maar door U2 op de radio te horen, wou ik hem nog eens zien. Alles wat na die 30e januari in 1972 door de IRA (en aan de andere kant de Unionisten) is uitgespookt kan je uiteraard niet goedkeuren maar het lijkt me logisch dat de inwoners van Derry levenslang een diepgewortelde haat hebben/hadden tegen de Engelsen.  Ik kan me zo kwaad maken in dit soort mistoestanden …  De bevelhebbers die verantwoordelijk waren voor de slachtoffers en de chaos op die dag, zijn later dan ook nog gedecoreerd. Dubbel kwaad !

Er is nog iets dat we kwaad maakt : Thui-uis ! Die soap wordt elke aflevering slechter en slechter.  De verhaallijnen en acteer”prestaties” zijn van zo'n bedenkelijk niveau dat een normaal mens hier niet meer dagelijks kan naar blijven kijken.  En daarom ben ik kwaad : ik hoor weer niet bij de normale mensen en blijf dus kijken.  Een met geen enkel medicijn te bestrijden masochistische afwijking van mij.

Gelukkig maakte Nancy mij attent op “Gevoel voor tumor”.  Ik wist wel dat het bestond maar dacht dat het weer het zoveelste praatprogramma was met en over zieke mensen. Dat is dus helemaal niet zo, ook al gaat het over een dokter die zelf een niet zo prettige diagnose krijgt na de zoveelste bloedneus.  De manier waarop de serie zich daarna ontwikkelt komt heel geloofwaardig over en ik blijf zeker verder kijken.  Ook omdat ik hoop dat Charlotte Anne Bongaerts haar rol nog wat groter wordt in de komende afleveringen. Wel grappig : in The Titan kom ik een actrice tegen uit Orange is the New Black en nu een actrice die Gent-West opvrolijkte als Sam.  Beide series spelen zich af in een vrouwengevangenis.  Ook straf : in Gevoel voor Tumor beginnen ze dan weer over Thuis te praten, er valt echt niet aan te ontsnappen !

Fallet, een Brits-Zweedse reeks heb ik met veel moeite twee afleveringen volgehouden.


9 april - is hij mooi of niet ?

Qua weer hebben we vandaag alles gehad wat je kan bedenken : blauwe lucht, donkergrijze lucht, regen, wind, windstil enz.  Een goede dag dus om met onze pa en Angelina een beetje te gaan winkelen.

Eerst naar Gifi maar al snel liet ik de twee tortelduifjes achter en wandelde binnen bij Leroy Merlin om een zaklamp en oplaadbare batterijen te kopen.  Die oplaadbare batterijen worden vooral gebruikt in de Garmin om caches te zoeken, na een tijdje verliezen die toch altijd een deel van hun vermogen. 

Iets later zaten we met z'n drieën samen koffie te drinken met een stuk appeltaart erbij.  Nog even langs Aldi om inkopen te doen en de middag liep al naar zijn einde. 

Onderweg stopten we nog bij de campingwinkel want daar had ik eerder op de dag een mooie oude Renault 4CV zien staan en die wou ik wel eens van dichterbij bekijken.  Wat is hij mooi ! Mag ook wel voor 11500 euro maar het lijkt alsof hij zo uit de showroom komt.  Naast de Renault stond ook een Citroën Traction Avant te koop voor nog meer geld maar die vind ik te groot. Moesten ze mij laten kiezen tussen een splinternieuwe – ik zeg maar wat – Ford Fiesta of de oude Renault, dan zou ik de compleet verkeerde keuze maken en met de Fransman wegrijden.


8 april - ze leeft nog !

De dag begon zonnig en ik besloot nog eens naar de markt van Albir te fietsen.  Dat moet dan de tweede, misschien de derde keer zijn deze winter.  De markt wordt veel meer bezocht dan die van Alfaz, waarom is mij een raadsel want ze verkopen overal hetzelfde. Wat moet je op een markt als je niet op zoek bent naar een hoed, flamencokleedje, zonnebril of handtas ? 

Ik heb even al de rijen met kraampjes afgewandeld en zette me dan snel bij een aantal bekenden op het terras van Universal.  In de zon was het daar verdomme warm en dat kan ik nu, omdat het ook in België mooi weer is,  zonder enig sarcasme schrijven.  Net terwijl de meesten vertrokken om thuis Paris-Roubaix op de televisie te volgen, kwamen Leo en Rita voorbij gefietst.  Of ze zin hadden om mee naar Pizza4U te gaan ? Wat een stomme vraag en zo zaten we vijf minuten later in het restaurant te denken over welke pizza we zouden kiezen.  

Meteen mijn eerste pizza sinds mijn trip naar Rome en ook al blijven ze hier een goede verhouding prijs/kwaliteit hebben, echt vriendelijk kan je het personeel – zeker vergeleken met vroeger – niet noemen.  Daarom kom ik er ook iets minder, bij mij moet het totaalplaatje kloppen : eten-prijs-personeel-zicomfort-achtergrondmuziek-...  Wie de andere klanten zijn interesseert mij normaal niet maar vandaag wil ik een uitzondering maken.  Ik weet niet of iemand zich nog Lolo Ferrari herinnert ? Lolo was oa (porno)actrice en werd vooral beroemd vanwege haar stevige borstomvang die ze uitbundig toonde in de film Camping Cosmos.  Iedereen die denkt dat Lolo stierf in 2000 heeft het mis, ze zat deze middag een pizza te eten in Albir.  Ik durfde geen foto nemen want haar vriendje zag er nogal gespierd uit, daarom maar een van de echte Lolo.

Op de terugweg begon het te druppelen en ik besloot langs onze pa te gaan.  Geen slechte beslissing want iets later begon het echt te regenen en kon ik daar schuilen.  Op de rotonde aan de camping was een jonge vrouw (volgens mij recht uit de discotheek) de berm ingeschoven door het gladde wegdek.  Het lag volgens haar aan haar “coche de mierda”, volgens mij aan een troebel zicht en te hoge snelheid.  Samen met een andere gestopte chauffeur probeerden we de auto opnieuw op het goede spoor te krijgen maar dat was onbegonnen werk.  En dus mocht ze een takelwagen bellen.

Op de camping zat onze pa zat in zijn voortent te lezen en Angelina zat binnen naar de Hel van het Noorden te kijken en vurig te supporteren voor “Havermout”.  Toen de regenbui over was, steeg de temperatuur al snel opnieuw boven de 20 graden en fietste ik naar mijn eigen caravan.


7 april - nog leger ...

Nu wordt het wel heel leeg na de drie vertrekkers van vandaag.  Ook Bob, de Berner Sennen die de achterpoort bewaakte is weer op weg naar het noorden.  Gisteren zijn Rik en Myriam nog onverwacht de rangen komen versterken en die blijven waarschijnlijk een paar weken hangen.  Dinsdag vertrekken dan Bernard en Annie en enkele dagen later moet er ook afscheid genomen worden van Leo en Rita.  

En dan de vraag van de dag : naar Benidorm om voetbal te kijken in café Panaché of niet ? Het weerbericht gaf kans op regen vanaf 21u (helemaal juist voorspeld trouwens) en dan blijf ik al snel thuis.  Zo kon ik eerst een stukje van KFCOWB-Lokeren zien, dan naar Manchester City tegen Manchester United en daarna overschakelen op STVV-Antwerp. 

Omdat City tegen Utd zo spannend was kwam ik pas een half uur na aanvang in Limburg terecht.  Net op tijd om Antwerp een goal te zien slikken en het was niet de laatste. Eigenlijk zou iedere weldenkende mens in België niet meer naar het voetbal mogen (gaan) kijken, het niveau van vele wedstrijden is toch echt bedroevend laag.  Jaja, vooral die van RAFC.  VIER-NUL, als ze verliezen doen ze het in ieder geval overtuigend.  En het ergste van al : ik zet dan ook nog altijd geld in op een overwinning van rood-wit.  Behalve wanneer ik het vergeet, dan winnen ze ...


6 april - laatste BBQ.

De voormiddag verliep rustig.  Eentje ging naar de markt, een andere begon aan de voorbereidingen om morgen te vertrekken en ik ging naar de supermarkt en langs de bank om geld uit de muur te halen.  Intussen maakte Tom enkele marinades want er was nog een laatste BBQ gepland.

Rond 13u30 konden we allemaal aan tafel.  Zoals altijd brengt iedereen zijn eigen vlees en drank mee en dat is het gemakkelijkste.  Mij doe je bv geen plezier met een entrecôte van een halve kilogram en een fles Châteu d'Yquem uit 2009.

Na al dat vlees was er nog plaats en tijd voor een ijsje en daarna werd begonnen aan de verdere afbraak van de feesttent.  

Deze keer ging letterlijk het dak eraf, alles werd netjes opgevouwen en de kast en stoelen werden afgedekt met een zeil van de vorige (gesneuvelde) feesttent.


5 april - afbraakwerken en naar Sabor.

Deze voormiddag werd begonnen aan de gedeeltelijke ontmanteling van onze feesttent. Alle lichtjes eruit, stopcontacten verwijderen, zijkanten losmaken en afspuiten … en dat allemaal onder een uitbundig schijnende zon.  Zo is het prettig werken.  Heb IK dat echt geschreven ? Prettig werken ? Ik moet dringend meer in de schaduw zitten !

Tussendoor leerde ik nog wat bij over een hobby waarvan ik weinig meer kon vertellen dat de doorsnee strandwandelaar.  Je ziet wel eens mensen met een moderne wichelroede (ze noemen het dan metaaldetector) op het strand lopen maar blijkbaar schuilt daar een hele organisatie achter.  Je kan lid worden van detectorclubs, vooraf verstopte dingen zoeken, punten verzamelen enz. 

In Nederland zouden 100000 mensen zich hier mee amuseren.  Lijkt me in ieder geval leuker dan dat Pokemongedoe, het ligt ook dichter bij het geocachen maar dan met andere hulpmiddelen.  Tom en Elly die hier eergisteren zijn aangekomen, wisten mij dit allemaal te vertellen.  Gezellige mensen, meer nog : Elly schrijft ook een blog.  Ik heb hem meteen in mijn lijstje met collega-bloggers gezet, je kan ook HIER klikken.

Tegen 14u ging ik met onze pa naar Sabor, daar hadden we afgesproken met Peter en Pascale, die we nog kennen uit de Costa Blanca camper park periode.  Zij hebben deze vakantie een beetje pech gehad.  Hun camper liet het afweten en die wordt naar België gebracht door een takelwagen.  Zelf moesten ze noodgedwongen op hotel en hadden ze een huurauto “gekregen” van de reisverzekering.  Echt ongelukkig zagen ze er nochtans niet uit.  Met lekker eten kan je veel miserie doen verdwijnen.


4 april - een namiddag met Debbie.

Gisteren hadden we een mooie dag, vandaag was het nog beter maar dat heeft niet alleen met de zon te maken.  Een namiddag met Debbie is beter dan Pasen, Günther Neefs en de lotto winnen samen. Okee, dat van de lotto is misschien overdreven.  We zien elkaar veel te weinig en ook al hebben we bijna alle dagen contact, we hebben altijd veel bij te praten.  Moesten we ons ooit inschrijven voor Blind Getrouwd, ik weet bijna zeker dat ze ons zouden matchen.

Zoals gewoonlijk hadden we afgesproken aan de SuperContent, daar kan zij dan zoute drop kopen voor haar echtgenoot.  De bedoeling was om iets te eten bij Gaia, het vegetarische restaurant maar we hadden : uitzonderlijk woensdag gesloten.  Een beetje rondwandelen in Albir dan maar en uiteindelijk belandden we voor een goedkoop menuutje bij El Puente de Oro.  

Na de Chinees werden enkele caches gezocht nabij Almafra en toen ging het naar de caravan.  Daar kon Debbie zich weer uitleven als kapster (wat ze helemaal niet is) en werd mijn haar in de nek en rond de oren met de tondeuse onder handen genomen.

We hadden nog een uurtje tijd voor ze weer naar huis moest, lang genoeg om nog vijf extra caches te zoeken.


3 april - nieuwe gasten.

Nog iets over gisterenavond.  Charles (van Filet d'Anvers) zingt in het Antwerps en op het einde van zijn optreden hoorde ik een (West-Vlaamse) mevrouw aan onze tafel tegen haar vriendin zeggen : spijtig dat we zijn teksten niet verstaan.  En daarmee is bewezen dat Antwerps toch geen wereldtaal is, of toch zeker niet in West-Vlaanderen.

Vandaag kregen we (voor mij geheel onverwacht) nog nieuwe gasten over de vloer.  Tom en Elly zijn op de terugweg naar huis en zullen enkele dagen blijven.  Ze rijden met een kleine Adria bestelwagen en ik werd al moe toen ik ze bezig zag met het dak uitklappen, isolatie rondom aanbrengen, schaduwzeil spannen enz.  Om dan zo met z'n tweeën en half jaar onderweg te zijn … ik weet wel zeker dat Nancy dan nog veel vroeger zou afgehaakt hebben.  Langs de andere kant : dit is toch nog min of meer echt kamperen en dat heeft ook wel iets.

Het was overigens een prachtige dag.  De wind die het dikwijls een beetje verpest was weer van de partij maar deze keer was dat niet erg.  Zonder wind zou het te warm zijn.


2 april - op stap.

Normaal gezien was het de bedoeling om deze middag naar de Panaché te gaan om de wedstrijd RAFC-KVO te gaan bekijken maar uiteindelijk (door een te lang uitgelopen gesprek met geocachers) heb ik mij gewoon in de caravan kwaad gemaakt.

Deze avond ben ik met onze pa en Angelina iets gaan eten in de Universal Lounge Bar en daarna trokken we naar Benidorm om in hotel Marina naar een aantal zangers te gaan kijken.  Eerste in de rij was Thierry Milton, ik had er nog nooit van gehoord en een schande is dat niet.  Die man heeft een redelijke stem maar zoals hem lopen er in Benidorm enkele honderden rond.  De volgende was Charles, tegenwoordig nog de enige overblijvende van Filet d'Anvers.  Ik had hem enkele weken geleden nog gezien maar hij bracht nu een paar nieuwe nummers en dat is altijd prettig.

De hoofdact van de avond was Günther Neefs.  Voor mij niet veel meer dan de zoon van.  Ik zal nooit fan worden van dit soort muziek maar ik sluit me er ook niet voor af en geef iedereen een faire kans.  Om eerlijk te zijn : het viel best mee.  De man heeft echt een zeer goede en warme stem en hij slaagde er snel in iedereen (behalve mij) op de dansvloer én het podium te krijgen.  Er waren ook enkele stevige fuifbeesten in de zaal aanwezig en dan zit de sfeer er sneller in.    


D.E.P. Blas

Het is een stukje leven dat ik inmiddels (bijna) afgesloten heb maar het is toch altijd even schrikken.  Blas, waarschijnlijk het oudste lid van onze motorclub én partner van Salvador, is overleden.  


1 april - geen grappen, wel gerookte vis.

Vandaag hadden we absoluut weer niet te klagen over het weer, de hele dag zon en weinig wind.  In de voormiddag wandelde ik naar onze pa om een en ander af te spreken voor de volgende dagen.  Omstreeks 13u30 werd ik in de tuin verwacht want door Leo en Bernard werd er vis gerookt en daar hield het niet mee op.  De andere vakantiegangers hadden voor sla, voor- en nagerecht gezorgd.  Zo werd het weer een gezellige namiddag.

Deze avond heb ik weer een vrij onnozele film overleefd : Gek van geluk, een Nederlandse productie.  Ik ben enkel blijven kijken omdat in de eerste minuten twee personages uit “De luizenmoeder” kwamen opdraven (daar komt trouwens in de toekomst een Vlaamse versie van).