Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen bij het begin van een nieuwe maand naar het menu hierboven.


11 december - Everest.

Kort na de middag zag ik weer een aantal geocachers naderen. Nu steeds meer mensen hun slimme telefoon gebruiken om de caches ter plaatse onmiddellijk te loggen, kan ik ze min of meer op de kaart volgen en zien wanneer ze hier in de buurt zijn. Het blijft altijd gokken want ik weet natuurlijk nooit zeker welke kant ze uitgaan en/of ze een logische route gaan volgen. Vandaag dus wel en zo maakte ik kennis met Teamves, een team met de nodige ervaring, en Roozenhoff, een Nederlands echtpaar dat nog maar net was geïntroduceerd in het wereldje van schattenjagers. Ik wandelde een stukje met hen mee maar moest al snel afscheid nemen want om 13u30 werd ik opgepikt door Ferdinand.

Samen reden we naar Almafra waar intussen ook onze pa stond te wachten want als er iets te eten valt, wil hij altijd graag mee. Ferdinand was de afgelopen maanden al enkele keren iets gaan eten bij restaurant Everest in Albir en daar kwamen we ook vandaag terecht.

Everest is een restaurant dat uitgebaat wordt door een, afgaande op de naam van het restaurant en de uiterlijke fysieke kenmerken van het personeel, Nepalese familie. Ik had ooit de kaart al wel eens een keer bestudeerd maar een restaurant waar je werkelijk alles kan krijgen, van pizza over steak-friet tot Indische currygerechten bekijk ik altijd een beetje argwanend. We bestelden alle drie een menu voor een belachelijk lage prijs (8 of 11 euro) en alles wat op ons bord verscheen was vers en lekker maar ook niet echt speciaal. Bovendien maakte één van de kinderen zoveel herrie dat ik het jongetje het liefste met zijn kop tegen de muur had geslagen. Ik heb nooit beweerd dat ik een kindvriendelijke man ben :-) We kregen nog de keuze tussen koffie of dessert en kozen voor het laatste. Dat ging vergezeld door een “chupito” (digestief) en geen kleintje. Je kon zelfs kiezen tussen brandy, baileys, hierbas enz., aangeboden door het huis. Alles bij elkaar niet echt een hoogvlieger dit restaurant, maar ook zeker niet slecht !

Iets verder stapten we bij Universal binnen voor een koffie. Binnen ja, op het terras was het intussen te koud geworden want voor de eerste keer sinds lang was er een fris windje opgestoken.

's Avonds zag ik dat ook Twinexplorer nog een aantal caches van mij had gelogd.  Ik hoop dat ik ook hen binnenkort nog eens tegen het lijf loop.


DIENSTMEDEDELING

Ik kreeg een  kwartiertje geleden een mail met daarin de opmerking dat er geen commentaren meer verschenen op de blog.  Ik dacht zelf ook al een tijdje dat iedereen mij vergeten was :-)  Normaal gezien krijg ik een bericht als iemand commentaar heeft gegeven en geef ik oniddellijk de goedkeuring om het voor iedereen leesbaar te maken.  Om een of andere duistere reden word ik niet meer verwittigd, zonder dat ik iets aan de instellingen heb gewijzigd.  Vanaf nu zullen de commentaren rechtstreeeks gepubliceerd worden tot er een oplossing is gevonden voor het probleem.  Blijf dus schrijven aub !


9 december - kerstrit.

De zoveelste zonnige dag in een lange rij en vandaag was dat extra belangrijk. Om 11u kwam Debbie mij oppikken met de Harley en samen reden we naar Brew Rock in Albir. Daar kwam na een half uur een hele bende kerstmannen en -vrouwen aangereden, ook allemaal op Harley. Uiteraard waren Debbie en ik ook helemaal in aangepaste kledij.

Uiteindelijk konden 20-25 motorfietsen aan de jaarlijkse kerstrit beginnen. Een heel verschil met enkele jaren geleden, toen we met honderd of meer deelnemers waren en we onder begeleiding van de politie rondreden. De toen “overkoepelende” club is helemaal uit elkaar gevallen en opgesplitst in verschillende andere clubs. Eén van die clubs is “Free Spirits” en met hen reden we vandaag mee.

We vertrokken langs de kustlijn van Albir, langs de markt en zo verder naar Benidorm. Debbie en ik mee vooraan om, moest het nodig zijn, de politie in het Spaans te kunnen uitleggen wat we van plan waren. Dat was allemaal niet nodig en een uur of twee later waren we terug in Albir waar ik ter hoogte van Universal Lounge Bar afscheid nam van de kameraden. Nog even op het terras een babbeltje doen met een aantal bekenden en dan met de bus terug naar huis.

Op tijd bij café Panaché geraken lukte niet meer en dus kon ik in de caravan genieten van een verdiende 0-3 overwinning van RAFC op het veld van Cercle Brugge.


8 december - La Parada.

Niet echt een zaterdag zoals alle andere zaterdagen. Iedereen bleef in de buurt van de camperplek en de douche maakte overuren. Iedereen wou immers fris aankomen bij La Parada in La Nucia waar Vicky en Patrick ons uitgenodigd hadden voor hun verjaardagsfeestje. We begonnen met koude schotel, assortiment “vlezekes” en calamares om te delen, daarna kwam de paella en we eindigden met een grote chocoladetaart en koffie. In de feesttent bleef het deze avond heel stil, iedereen ligt waarschijnlijk half bewusteloos bij te komen van een overladen maag.


7 december - verjaardag Nancy.

Deze vrijdag begon vroeg want ik had uitdrukkelijke instructies gekregen om vóór 8u naar Nancy te bellen met verjaardagswensen, de rest van de dag was ze immers op stap met haar zus, collega's enz. Zo speciaal is 49 jaar worden nu ook weer niet :-) maar ik zou verdomme wel willen ruilen !

Na een uurtje zweven tussen wakker en slaap ben ik nog eens poolshoogte gaan nemen bij onze pa en Chico. Eerlijk is eerlijk : het gaat iets beter met Chico maar in mijn ogen niet goed genoeg om dit nog lang te laten aanslepen.

Dan naar de markt. Om heel de markt op en af te lopen heb ik niet meer nodig dan 20 minuten en toch ben je telkens bijna twee uur onderweg. Om de tien meter “moet” er een praatje gemaakt worden met oude en/of nieuwe bekenden. Op die manier blijf je op de hoogte van de meest recente roddels.

Toch had ik nog niet lang genoeg staan praten want ik stond te vroeg voor de gesloten deur van Pizza4U. Vijf minuten staan koekeloeren is verloren tijd en dus stapte ik de kerk nog eens binnen. Toen ik Jesus daar zo mager zag liggen was mijn hongergevoel genoeg aangescherpt om opnieuw naar de overkant van de straat te gaan en voor de exuberante prijs van 8,95 euro een volledig menu door mijn slokdarm te jagen. Dit is en blijft al jaren het restaurant dat prijs/kwaliteit het beste scoort.


6 december - Sabor en voetbal.

Zon zon zon, alweer ! Maar ook raar : alles wat de hele dag in de schaduw lag, bleef kletsnat – zelfs bij + 20° in de schaduw. En ook al komt Sinterklaas historisch gezien uit Turkije, toch is hij hier deze nacht gepasseerd.

Zoals elke donderdag zaten we ook vandaag weer bij Sabor en verdomme, wat was het druk. Logisch, want zes december is een nationale feestdag in Spanje. Vandaag dus extra veel Spanjaarden die kwamen eten en het geluidniveau lag een heel stuk hoger dan anders. Toch was dat niet de schuld van de Spanjaarden, wel van enkele grote groepen Britten die hun verjaardag kwamen vieren. Dat stoorde mij absoluut niet, maar als je toevallig deze middag een romantisch etentje had gepland om je huwelijksverjaardag te vieren …

Deze avond stond er voetbal op het programma, deze keer niet in café Panaché maar een echte wedstrijd op het voetbalveld van Albir. Net als vorig jaar werd een match georganiseerd om het overlijden van Andy Prins (ooit doelman/bankzitter bij RAFC) te herdenken, die stierf twee jaar geleden in Altea. De dorstigen gingen daarna nog op café maar daar had ik geen zin in.


5 december - geocaching.

Deze ochtend hebben we afscheid genomen van Rik en Myriam, die rijden verder richting zuiden om uiteindelijk in Marokko terecht te komen. In het voorjaar passeren ze hier misschien opnieuw. Ze waren nog maar net de poort uitgereden of ik begon mij klaar te maken voor een uitstapje.

Enkele weken geleden tijdens een bijeenkomst van geocachers was er afgesproken om een keer samen caches te gaan zoeken. Chris, een vrouw uit Antwerpen, is hier met de auto en vervoer hebben is wel vereiste nummer één om ergens te geraken. Samen met een Nederlands echtpaar (Hennie en Wies) reden we richting Calp om onderweg de N332 te verlaten en via een landweg bij de Ermita dels Lleus (kapel) uit te komen. Daar lieten we de auto staan en begonnen we aan een wandeling aan beide zijden van de nulmeridiaan.

Een kleine vijf uur later hadden we na een tocht van 8,5 km onze opdracht volbracht : 17 caches gezocht en ook allemaal gevonden. De ene cache werd al wat vlotter gevonden dan de andere en minstens twee hadden we zonder Hennie niet tot een goed einde kunnen brengen. Er moet altijd één iemand zijn die bewijst dat we van de apen afstammen. Ik kruip in ieder geval niet zo hoog in een boom !

Onderweg stopten we nog even om iets te drinken en intussen werd ook een afspraak gemaakt om samen iets te gaan eten en misschien wordt er in de toekomst zelfs op regelmatige basis een cachetocht uitgestippeld.

En Chico, hoor ik een aantal onder jullie al vragen. Ik heb deze middag met onze pa getelefoneerd en volgens hem zou het iets beter gaan.


4 december - mooie beelden !

Deze middag trok vanuit de zee een dikke mistlaag over Benidorm en omgeving.  Ik heb het zelf niet gezien omdat ik weer aan het eten was blink maar de foto's zijn wel spectaculair ! Niet door mij gefotografeerd dus.


4 december - afwachten ...

Gisteren werd er hier beslist om er vandaag een “mosseldag” van te maken. Omdat ik niet goed wist wat er vandaag met Chico ging gebeuren, besliste ik niet mee te doen. Ook omdat ik wist dat op camping Almafra elke dinsdag spare ribs op het menu staan. Rob en Letty besloten ook mee te gaan en het heeft ons gesmaakt !

Op de terugweg controleerden we nog even een cache en terug thuis had ik nog net de tijd om een douche te nemen en het was alweer tijd om te vertrekken. Tijd om naar de dierenkliniek te gaan om te horen wat er verder met Chico zou gebeuren. Ik had vooraf al aan onze pa gevraagd wat hij van plan was en het te verwachten antwoord was : “in leven houden”.

De dierenarts vertelde ons dat het probleem lag bij een aangeboren afwijking aan de ruggengraat. Bij de ene hond duiken de problemen vroeg op, bij een andere pas op latere leeftijd of zelfs helemaal niet. Een operatie zou kunnen maar het is een heel zware ingreep, zeker voor een oudere hond. Je voelde duidelijk dat de dierenarts richting inslapen wou gaan maar hij kan daar natuurlijk niet over beslissen. Toch werd het einde weer uitgesteld want onze pa wou Chico liever mee naar huis nemen en hopen dat het met de nodige medicijnen binnenkort allemaal weer beter gaat.

Ik begrijp hem wel, Chico is niet alleen zijn eerste hondje maar ook zijn beste vriend en soms vrees ik dat het met mijn vader ook snel bergaf kan gaan als hij afscheid moet nemen van zijn trouwe viervoeter.

Chico kan voorlopig niet op zijn pootjes blijven staan maar hij was natuurlijk ook nog deels onder verdoving na de CT scan. Misschien gaat het morgen beter maar voor mij is het einde nabij, hoe droevig dat ook is.


3 december - hernia.

Maar liefst 23 graden in de schaduw en te warm om in de zon te blijven zitten, zo weet je weer waarom je naar hier bent afgezakt. Tegen de middag werden mijn nieuwe caches goedgekeurd en die werden in de loop van de dag (en avond) ook al door verschillende mensen gevonden. Zelf heb ik op dat moment niets meer te doen maar het is toch plezant als je op deze manier de zoekers kan bezighouden.

En dan die eeuwige vraag : wat ga ik vandaag eten ? Pizza, dat was al even geleden. Ik stond klaar om te vertrekken toen ik telefoon van onze pa kreeg. Chico was door zijn achterpoten gezakt en kon niet meer rechtstaan. Hij was naar de dierenkliniek gegaan maar de Nederlandstalige dierenarts was pas in de namiddag aanwezig en hij wilde graag dat ik dan meeging, Chico bleef intussen daar achter. Geen probleem, behalve dan dat de term “namiddag” in Spanje een heel rekbaar begrip is. Onze pa zou mij bellen nadat hij zelf een telefoon had gehad van de dierenarts.

Omdat we om 19u nog altijd niets gehoord hadden, reden we samen toch maar naar de dierenkliniek. Na een uurtje kwamen we eindelijk aan de beurt, helemaal achteraan het rijtje vooraf gemaakte afspraken. De diagnose : een hernia. En dan begint weer de hele mallemolen : operatie of niet, proberen met medicijnen en tijd verliezen, een CT scan of een MRI scan enz.

Omdat het beter was om Chico niet te veel te verplaatsen blijft hij deze nacht daar slapen en morgen staat hij op de lijst voor een CT scan, om 17u worden we dan terug verwacht om te zien wat er verder gaat gebeuren.


2 december - frietjes en meer.

Rond 11u wandelde ik naar onze pa, donderdag had ik mijn fiets daar laten staan omdat we op de terugweg van Sabor langs de supermarkt waren gepasseerd en ik teveel had gekocht. Intussen had hij dan een paar dagen tijd om mijn remmen na te kijken. Ook Angelina had ik werk gegeven, die mocht de mouwen van enkele sweaters een stukje inkorten.

Met de fiets reed ik verder naar de markt van Albir want daar was ik met hem en Angelina afgesproken. Ik ben waarschijnlijk nog nooit zoveel kennissen tegengekomen als vandaag. Meestal zijn het altijd dezelfde vertrouwde gezichten die je ontmoet, nu waren het bijna allemaal “oude” bekenden die ik al een hele tijd niet meer had gezien.

Onze pa kwam ik voorlopig niet tegen maar dat was geen probleem want om 13u stonden we bij Snackbar Albir. Af en toe een simpel pak friet met een curryworst speciaal en een kipkorn, het kan verdomme smaken ! Als daarna dan nog wordt voorgesteld om ergens een ijsje te eten, kan mijn dag niet meer stuk. De bedoeling was om naar Universal te gaan maar dan moest onze pa weer een heel stuk terug naar de auto. We kwamen voorbij Grand Café waar het hele terras in de zon baadde en besloten daar plaats te nemen. Cafékameraad Kenneth zat daar ook maar die vindt Leffe lekkerder dan een coupe bresilienne, rare jongen.


1 december - vier nieuwe.

Ik ga hier echt niet elke dag schrijven dat het 's morgens koud is maar alles snel opwarmt door de zon, oei – nu heb ik het toch gedaan. Het is in ieder geval wel de waarheid. Om 11u was het warm genoeg om in t-shirt te gaan wandelen. Niet zomaar een wandeling, een zoektocht – op zoek naar mooie plekjes om nieuwe caches te verstoppen. Een tweetal weken geleden was het mij niet gelukt, vandaag wel. Niet één, maar vier nieuwe caches zullen binnenkort gepubliceerd worden. Eentje kan je – als je met de auto bent – bijna pakken zonder uitstappen. De andere drie liggen in de “campo” en ik vermoed dat minstens één voor veel gevloek zal zorgen voor hij gevonden wordt.

Toen ik thuis kwam na de wandeling, stond de tuin weer iets voller.  Na Ben en Jannie eergisteren, zijn vandaag ook Allies, Leo en Wilma aangekomen.

Hoe mooi de dag ook was, hij eindigde toch in mineur. Ik weet het, het is niet het einde van de wereld maar in mijn dromen zag ik RAFC toch al mee aan de leiding komen en al de andere ploegen nog verder achter zich laten. Helaas, 1-3 verlies tegen STVV.