30 oktober - weer een week voorbij.

Een keer zelf iets op tafel toveren, enkele keren op restaurant, uitgenodigd bij Rob en Letty voor een BBQ. Allemaal onder een stralende zon, het leven is hier niet slecht. Het probleem is dat we weer stilaan vastroesten want het is eigenlijk te warm om echt actief te zijn.

Toch heb ik nog eens enkele caches verstopt. Niks speciaals, maar als ik het niet doe doet niemand het. Er zijn er nog meer in voorbereiding maar een goede plek vinden om ze te verstoppen wordt steeds moeilijker. Bovendien zijn de reviewers (de “bevoegde” personen die een cache moeten goedkeuren) niet altijd even meewerkend. Afgelopen week werd ik dan ook nog geconfronteerd met een foutje in het aanmeldsysteem. Iets heel stom maar ik heb hier wel twee dagen zitten vloeken. Telkens alles opnieuw ingevuld maar indienen lukte niet. Tot ik zag dat er op het einde van een zin geen punt stond en ja hoor, ineens ging het wel ! Compleet belachelijk want als ik daarna die punt weer weghaalde of zelfs verving door ,

Deze middag zijn we toch maar uit onze luie zetel gekomen en we reden met de fiets naar Albir. Na een ijsje hebben we de fietsen vastgemaakt aan een paal en we wandelden tot Chiringito Tsunami. Van die strandtentjes vind je door strenge reglementeringener  niet veel meer en deze heeft dan ook nog een huiszwaan, dat kan niet iedereen zeggen.

Paca de zwaan zou volgens de plaatselijke bevolking al ouder dan 30 zijn en ze wordt door iedereen vertroeteld. Als er problemen zijn (visdraad om haar vleugel, ook al een keertje geraakt door een jetski …) komt een dierenarts ter plaatse en als ze ‘s morgens niet op tijd eten krijgt, komt ze met haar snavel op de houten vloer kloppen. Een lokale beroemdheid dus.

Intussen verdween de zon steeds meer achter de wolken maar op het strand bleven de zonnekloppers gewoon liggen. Wij gingen hier en daar een winkeltje binnen en kochten NIKS ! Vooral bij Ale-Hop is dat zeer uitzonderlijk.

Na onze wandeling wilden we iets eten en we besloten om de snackbar van Albir een kans te geven. Je zou dit een doordeweeks ordinair frituur kunnen noemen maar snackbar klinkt natuurlijk mooier. De frietjes waren lekker en de bediening vriendelijk maar om meer Belgische klanten te lokken (wat misschien de bedoeling niet is) zullen ze toch wat aanpassingen moeten doorvoeren. Van die zoete Nederlandse mayonaise moeten zijn wij geen liefhebber, als je koude curry vraagt krijg je curry-ketchup. Geen tartaar, andalouse, pickles, cervela, berenpoot enz. In België zijn de frituurbezoekers meer gewend.


23 oktober - verloren.

Sinds Lieven en Miranda donderdag vertrokken zijn, hebben we nog niet veel zon gezien. Slecht weer durf ik het zeker niet noemen : nog altijd geen druppel regen en temperatuur rond de 25 graden maar ‘s avonds begint het sneller af te koelen. Allemaal prima, zolang we maar af en toe kunnen wandelen en uit eten gaan.

Weer een “nieuw” adres ontdekt trouwens : El Paso, elke zaterdag na reservatie mosselen met frietjes zoveel je wil. Wij hadden met de standaard portie genoeg en het heeft gesmaakt !

Vandaag smaakte de spaghetti bij voetbalcafé Panaché ook, maar met de einduitslag van RAFC-KRC Genk (1-3) kon niemand van de aanwezigen tevreden zijn. Antwerp speelde één van zijn betere wedstrijden maar dat hielp helaas niet tegen de efficiëntere Limburgers.  En zo blijven we hangen op de tweede plaats terwijl de achtervolgers dichterbij komen.


20 oktober - uitzwaaien.

Dinsdag heeft Miranda eindelijk de wandeling van Albir naar het kruis van Benidorm (via de Sierra Helada) kunnen maken. Helemaal in haar eentje, ook al vond ik dat een beetje gevaarlijk. Na haar terugkomst werden we uitgenodigd op camping Almafra. Daar had Lieven voor een tafel vol hapjes gezorgd, lekker !

Woensdagmiddag kwam John the Fiddler nog eens langs bij de VVB, altijd goed voor extra ambiance. De snelle versie van de sirtaki was nochtans niet voor iedereen even gemakkelijk. Nadien pikten we Lieven en Miranda op om samen te gaan genieten van hun laatste avondmaal op Spaanse bodem. We hadden gereserveerd bij La Livi, nooit een verkeerde keuze.

Deze ochtend gingen we onze vrienden uitzwaaien en tegelijkertijd kregen we zakken vol overschot (boter, gin, wc-papier enz) mee naar huis. Weggooien zou zonde zijn.


16 oktober - op wereldreis.

Omdat Miranda en Lieven gisteren de hele dag naar Valencia waren en vandaag gingen wandelen in Calpe waren wij vrij. Zijn we anders ook want iedereen doet zijn of haar goesting op elk tijdstip van de dag, maar je houdt toch automatisch rekening met “de anderen”.

Gisteren hebben we de hele dag niks gedaan, tenzij je in de zon zitten een uitzonderlijke activiteit vindt. Vandaag fietsten we tegen de middag naar La Casa de Cultura want daar vond voor de vijftiende keer de “Día Internacional” plaats. Onder een felblauwe hemel wandelden de verschillende groepen het plein kwamen op, velen in hun nationale klederdracht. Vooral bij de Boliviaanse gemeenschap was het weer een kleurig schouwspel. We liepen een beetje langs de vele kraampjes, dronken en aten iets en gingen dan terug naar de caravan om uit te rusten 😋

Rond 17u kwamen Miranda en Lieven onze richting uitgewandeld en ik ging ze met Tyra (de hond) tegemoet, zo had iedereen een beetje extra beweging. We dronken samen een aperitiefje en reden dan naar Tiffin, in mijn ogen het beste Indische restaurant van Albir. Tot vandaag … Op het eten was weinig aan te merken, maar de bediening heeft betere tijden gekend. Lege  flesjes niet opruimen, lang wachten op de wijn, drie keer vragen welk dessert je wil hebben en het dan nog aan de verkeerde persoon geven is een beetje overdreven. Er zijn genoeg alternatieven in de buurt, geen ramp dus !

We sloten de avond af bij Brew Rock met een optreden van Pablo Bloom. We hadden al zoveel positiefs over hem verteld dat Lieven en Miranda toch ook eens een optreden moesten bijwonen en dat lukte dus vandaag. Er werd nog iets gedronken, er werd meegebruld en gedanst – iedereen tevreden. En nee, ik schrijf NIKS over Antwerp.


13 oktober - wandelen en eten.

Veel schrijven over de vorige dagen zou een beetje eentonig zijn want het is bijna altijd hetzelfde. Klinkt nogal negatief maar is het niet want niemand van ons gezelschap vindt het erg om elke dag uit eten te gaan. Zo verzeilden we al bij Universal voor een hapje, maar ook bij Transilvania voor een volledig menu.

Vandaag verliep de dag iets anders want er stonden meerdere wandelingen op het programma. Miranda had in haar gekochte wandelboekje een wandeling vanaf het motormuseum gevonden en daarna konden we ook nog rond het meer van Guadalest stappen. Dat draaide iets anders uit. Kort na de middag begonnen we aan het eerste gedeelte : een blauwe (dus lichte) wandeling die twee en een half uur zou duren. Helaas … we zullen ergens de verkeerde afslag genomen hebben want we deden er ruim vier uur over.

Een stuk ging langs een steile uitgedroogde mini-bedding en net dat stuk deden we meerdere keren want er was nogal wat onenigheid over welke richting we moesten volgen. Zo bleef er niet veel tijd meer over voor de tweede wandeling en opteerden voor een bezoek aan Guadalest. Het zou toch zonde zijn om hier twee weken met vakantie te zijn zonder deze toeristische trekpleister te zien. Eindigen deden we bij The Church : super hamburgers, zeer lekkere huisgemaakte lasagne en chili con carne.


9 oktober - Miranda en Lieven.

Drukke dagen achter de rug, met prachtig zomerweer zoals we de afgelopen dagen hadden komen we normaal niet echt veel uit onze ligstoel maar dat was nu anders. Vrijdagavond zijn Lieven en Miranda geland in Alicante en die hebben een stacaravan/bungalow gehuurd op camping Almafra. Ze hadden ons op voorhand gevraagd om iets samen te gaan eten. Omdat je nooit echt weet of alles volgens schema verloopt, was het moeilijk om ergens een tafel te reserveren en dus kozen we voor “stamkroeg” Albeniz. Voor weinig geld kregen we (meer dan) een tafel vol met allerlei tapas en zo waren de buiken ook gevuld en konden ze meteen wat Spaanse sfeer opsnuiven.

Gisteren wandelden we naar Albir met als eerste stop Universal Lounge Bar, waar de cava nog altijd 1 euro kost. Een Leffe kan je tegenwoordig wereldwijd bestellen maar als je Kasteelbier vraagt kan je hier ook nog kiezen uit vier soorten. Universal is dan ook wijd en zijd bekend om zijn gigantisch bieraanbod. We wandelden verder langs de zee tot aan de grens met Altea en gingen nog iets drinken bij Brew Rock.

Het werd stilaan tijd om te beslissen waar we zouden eten. La Livi had geen tafel meer vrij en iedereen zag een goedkoop Chineeske wel zitten. Meestal kies ik dan Puente de Oro en dat deed ik nu ook. Het viel een beetje tegen, zowel “mijn” babi pangang als de eend van Lieven waren heel droog maar toen de rekening kwam (35 euro voor vier menu’s inclusief anderhalve fles wijn en een borrel) concludeerde Lieven dat het vlees voor die prijs wel een beetje droog mocht zijn 😀

Vandaag trokken we naar Benidorm, we hadden nog even tijd om over de zondagmarkt te lopen en daarna ging het langs de zee naar het oude centrum. Op de Plaza de Hispanidad vonden we een vrije tafel om iets te drinken en op de achtergrond werden we verwend met muziek van Metallica, Led Zeppelin, Steppenwolf en soortgelijke deuntjes.

Boven bij de kerk en de overblijfselen van het oude kasteel waren we nog net op tijd om te genieten van het lunchmenu : sla met tomaten, tonijn enz, daarna calamares en croquetas caseras en dan een zeer lekkere paella mixta. De kaastaart als dessert viel bij niemand in de smaak maar op mijn chocoladetaart en de appeltaart van de dames was niets aan te merken. Na het eten wandelden nog een stukje verder richting La Cala zodat we nog een cache konden loggen en toen werd het tijd om huiswaarts te gaan.


5 oktober - VVB.

De vorige dagen verliepen volgens verwachting, dat wil zeggen een aaneenschakeling van terrasjes en restaurants. Als compensatie gaan we regelmatig wandelen met Tyra en die is nog altijd even enthousiast.

Vandaag begon het “winter”seizoen pas echt want de wekelijkse bijeenkomsten van de Vlaamse Vriendenkring Benidorm gingen weer van start. Het werd een blij weerzien met een aantal mensen en de zaal van hotel Marina was goed gevuld. Alle aanwezigen kregen een drankje en een doosje Leonidas pralines aangeboden.

Vandaag geen zangers of bingo maar wel een optreden van de dansgroep Sacromonte. Dit gezelschap kenden we al van eerdere optredens in het casino van Benidorm en dat viel toen én vandaag erg in de smaak.

Achteraf gingen we iets eten bij Transilvania, dat smaakt altijd. Wij waren bij de eerste klanten voor de avondshift en veel later hadden we niet moeten komen want de zaak zat afgeladen vol. Ook andere restaurants in de buurt moesten niet klagen over de bezettingsgraad.