30 september - nieuwtjes.

Twee dagen hier en we voelen ons alweer helemaal thuis. Gisteren zijn Rob en Letty aangekomen en vandaag zijn er twee “nieuwe” dames bijgekomen. We zijn al gaan eten bij La Livi en bij Albeniz maar we hebben ons wel voorgenomen om deze winter niet te overdrijven met restaurantbezoekjes. Of we dat gaan volhouden is een andere zaak …

Voor de mensen die binnenkort naar hier komen, nog enkele wijzigingen : zowel de caravan+voortent van Gauthier als de feesttent zijn verdwenen en er zijn nieuwe lichtjes tussen de standplaatsen geplaatst.

De grootste verandering is te vinden bij het sanitair gebouw, daar hangt nu een elektrische boiler. Er zullen nog steeds afspraken moeten gemaakt worden om ervoor te zorgen dat iedereen kan douchen maar het gedoe met over en weer lopen om te zien of de gasgeiser werkte of niet, daar zijn we vanaf. Er zal nu ook aanzienlijk minder water verspild worden dan voorheen én het water heeft een constante temperatuur. 


28 september - thuis !

Met een beetje spijt in het hart afscheid genomen deze ochtend, volgende keer blijven we iets langer in hotel Comaruga Platja. Na het uitgebreide ontbijt vertrokken we want we hadden nog een rit van meer dan 400 km voor de boeg en we wilden niet te laat aankomen in Alfaz.

Uiteindelijk kwamen we om 14u30 thuis en op het eerste zicht zag alles er prima uit na enkele maanden afwezigheid. We gingen eerst een beetje met Patrick bijpraten en de honden waren tevreden om ons weer te zien.

We wilden nadien de auto beginnen uitpakken maar dat werd al snel uitgesteld toen we de voortent beter bekeken. Langs één kant lag alles vol uitwerpselen van muizen of ratten en ook de restjes van hun copieuze maaltijden (slakkenhuizen) lagen overal verspreid. In totaal zijn we toch zo’n drie uur bezig geweest met opruimen en poetsen. We hadden net alles proper gemaakt toen we ook nog een wespennest ontdekten. Een beetje later was dat probleem ook opgelost en konden we eindelijk neerploffen in de zetel, om iets te eten hadden we geen van beide zin – dat gebeurt niet vaak !


27 september - laatste tussenstop.

Ook de etappe van vandaag verliet vlot, ook al was het in Nîmes en rond Barcelona soms heel druk. Het hotel dat we voor deze nacht gekozen hebben (in Comaruga) is een schot in de roos. Niet te groot, vlak bij het strand en zeer gezellig. We hebben een stukje gewandeld en een paar caches gezocht. Veel meer is hier niet te beleven, de meeste winkels en horecazaken zijn al gesloten, al heb ik de indruk dat we de verkeerde kant zijn uitgewandeld. Niet erg : de cocktails in het hotel zijn lekker en goedkoop ! Zo dronk ik een heel lekkere caipirinha, vakkundig geshaket door een Braziliaanse barvrouw. Het avondeten was in buffetvorm en dat viel ook goed mee, voor een belachelijk laag bedrag was zelfs alle drank inbegrepen.


26 september - Anduze.

Vanmorgen rond 9u30 doorgereden naar Anduze en onderweg gestopt bij de bakker : twee chocoladebroodjes en twee croissants voor 2,40 – waarom moet dat in België twee tot drie keer duurder zijn ? Om 10u stonden we op de parking van La Bambouseraie en na het kopen van de inkomtickets konden we dit mooie park bezoeken. Vier jaar geleden ben ik hier in mijn eentje geweest maar bij Carina stond het nog op haar verlanglijstje en wat doe je dan …

We wandelden hier ruim twee uren rond en genoten van de vele verschillende bomen, planten en struiken – het draait hier echt niet alleen rond bamboe ! De hele tijd in het park leek het alsof we bijna de enigste bezoekers waren maar toen we buiten kwamen bleek de parking intussen toch flink vol te staan.

We reden naar het centrum van Anduze, gratis parkeerplaatsen genoeg en zo konden we aan de verkenning van het dorp beginnen maar eerst : eten ! De grote restaurants op de hoofdweg lieten we links liggen en kozen voor La Rocaille op een pleintje in het centrum. Zeer betaalbare menu’s en een pastis voor 2 euro – wie zegt er dat Frankrijk duur is ? Duur niet, raar misschien wel want gisteren in Alès wilden we rond 17u ook een pastis drinken en dat mocht niet vóór 18u !?

Na het eten wandelden we een beetje rond, zochten enkele caches en werden vooral verrast door het mooie Parc des Cordeliers. Overal zie je Vases de Anduze, grote vazen in alle kleurtjes en absoluut niet goedkoop. Diegene die wij het mooiste vonden, gingen gemakkelijk boven de 200-300 euro ! Gelukkig past zo’n vaas niet in onze auto.


25 september - Alès.

Vanmorgen hebben we tijdens onze laatste minuten in het hotel nog net Remco Evenepoel wereldkampioen zien worden. Onmiddellijk daarna zijn we vertrokken en alweer waren er alleen files in de andere richting. We hebben wel bijna de ganse route van Dijon tot Alès in de regen gereden, niet plezant. Gelukkig werd het zonniger hoe dichter we bij onze bestemming waren.

In Alès slapen we twee nachten in een Première Classe hotel, wie ooit die naam heeft bedacht mogen ze openbaar lynchen. Goedkoper is moeilijk te vinden maar je krijgt voor je geld ook weinig in de plaats. In tegenstelling tot gisteren is ook het internet bedroevend, vanavond naar NL-B kijken zal waarschijnlijk niet lukken. Slapen lukt wel want we zijn allebei tevreden over het bed. Deze middag hebben we een wandeling door de stad gemaakt. Een stad met veel winkels en horeca maar op zondag is bijna alles gesloten. Wel zes caches gevonden.


24 september - vertrokken.

De hele nacht regen en eikelbombardementen (een stom eikeltje dat van 30 meter hoogte op je caravandak valt, klinkt als een kokosnoot) achter de rug, niet meteen de ideale omstandigheden om deze ochtend uitgeslapen te vertrekken. De laatste zaken werden in de auto geladen en om 9u20 reden we de camping af. Onderweg ging alles vlot en alweer hadden we geluk : alle files stonden in de andere richting. Wat opviel was het grote aantal caravans en campers die richting noorden reden, naar het zuiden leek het soms alsof we alleen onderweg waren.

Na de nodige plashaltes onderweg kwamen we rond 16u aan in Marsannay, iets onder Dijon. Of je nu kiest voor een B&B, Fast, 1ière classe of welk budgethotel dan ook – ze liggen allemaal in troosteloze buurten en dat is hier niet anders. Je hebt wel alle supermarkten in de buurt en meestal struikel je ook over de McDonalds, Burger King of Quick filialen – ook hier weer geen uitzondering.

Eerst maakten we een kleine wandeling en vonden daarbij vier caches. Stilaan werd het etenstijd en ons oog viel op Ristorante del Arte, een restaurantketen met vestigingen door heel Frankrijk. We werden hartelijk ontvangen en de pizza die ik koos (Diavola) was de lekkerste die ik in maanden gegeten heb. De zelf samengestelde ijsjes achteraf maakten het helemaal geslaagd.


23 september - uitbreiding van de familie.

Diegenen die me ook volgen op Facebook weten het allicht al. Sinds afgelopen dinsdag ben ik officieel gescheiden van Nancy. Na 15 jaar samenwonen en daarna 17 jaar getrouwd zijn (waarvan ongeveer 10 jaar apart wonend) kon je moeilijk nog van een geslaagd huwelijk praten. Omdat we intussen allebei een andere relatie hebben, leek het logisch om de stap naar het einde te zetten. Vermits er geen eigendommen, kinderen of schulden mee gemoeid zijn ging alles vlot.

Eergisteren zijn Carina, schoonmama Yum en ik nog een laatste keer gaan eten in de Lunch Garden. Vandaag en gisteren is de caravan al grotendeels winterklaar gemaakt en zijn de koffers ingepakt. We zijn stilaan helemaal klaar om te vertrekken. Eerst moest er echter nog iets heel belangrijk gebeuren : een allerlaatste bezoekje aan dochter Jessy want daar was de familie uitgebreid met – de naam kan nog veranderen – Eliot Ignis Fox : een negen weken oud ros katertje. Dat moest gevierd worden en daarvoor trokken we nog eens naar de Sifa.


18 september - veel eten, veel wind.

Vrijdag reden we naar Lochristi om dan met de bus verder te gaan richting centrum van Gent. Daar had ik een afspraak bij Cut, Paste & Paint om mijn dreadlocks nog eens bij te werken voor we naar Spanje vertrekken. Het blijft toch altijd een pijnlijk uitstapje maar een gezellig babbel tijdens de behandeling maakt het allemaal draaglijk. Om het ongemak zo snel mogelijk te vergeten stapten we vervolgens de Wasbar binnen voor een vroeg vieruurtje. Nog een uur later waren we weer bij de familie in Lochristi, daar werden we weer vertroeteld met extra lekker eten.

Gisteren reden we naar Oostende voor Manifiesta, voor ons traditioneel de afsluiter van het festivalseizoen. Ook al kan je Manifiesta niet zomaar een festival noemen, voor een groot deel draait het toch rond de muziek. Als je dat allemaal een beetje veel lawaai vindt, kan je hier ook terecht bij discussiegroepen, toespraken, workshops, lezingen enz. Allemaal te plaatsen in de linkse hoek van het politieke spectrum, omgeven door mensen die met hetzelfde gedachtengoed door het leven stappen en een betere wereld nastreven. Ik hoor de tegenstanders al zeggen : “ah ja, want dissidente stemmen worden niet getolereerd” maar de tijd van pure indoctrinatie is al lang voorbij.

Alles bij elkaar was dit geen waardig einde van onze Belgische zomer. Aan zee bleef het grotendeels droog maar de wind zorgde ervoor dat de programmatie helemaal door elkaar werd geklutst. Tenten en buitenpodia waren onbruikbaar door de harde windstoten en de optredens van groepen waar ik eigenlijk op afkwam (Postmen en Belgian Asociality) werden geannuleerd of verplaatst. Allemaal spijtig maar helaas … We reden dan ook een stuk vroeger terug naar Lochristi dan gepland. Voordeel : we konden weer genieten van lekker eten  😀

 Vandaag waren we met de familie van Carina afgesproken voor een afscheidsetentje bij Brasserie Anoot en ook daar werden we weer verwend. Jaja, de weegschaal gaan we de volgende dagen niet meer controleren.


15 september - lekker.

Er kan weer een en ander van ons lijstje geschrapt worden : het bezoek aan de dermatoloog is achter de rug (aanrader trouwens : DERMADOK in Antwerpen) en we hebben ook onze vierde prik tegen COVID-19 gekregen. Een dag later leek het alsof ik door een vrachtwagen overreden was, letterlijk alles deed pijn. Nu is dat gelukiig allemaal weer voorbij.

Deze avond zijn we met festivalvrienden Rudi en Anneliese gaan eten bij den Baron. De gekozen gerechten zagen er heerlijk uit en alles was even lekker. Echt de moeite waard als je eens iets ander wil dan de klassieke brasseriekeuken.


11 september - Schots, niet scheef.

Wat ik voorspeld had, is ook gebeurd : ik ben vrijdagavond niet naar Antwerp Metal Fest geweest. Alhoewel, ik ben er wel naartoe gereden maar de combinatie van alle hemelsluizen open én geen parkeerplaats in de buurt te vinden deden me al snel terugrijden naar Sint-Job.

Gisteren kregen we ook flink wat regen te verduren, daardoor werd zelfs de voetbalwedstrijd van kleinzoon Rayan uitgesteld. ‘s Middags zaten we gelukkig binnen bij restaurant Colmar ter gelegenheid van Angelina’s verjaardag. Buikjes meeeer dan rond gegeten en iedereen daarna gelukkig naar huis.

Vandaag gingen we naar Bilzen om daar de derde dag van het Schots Weekend mee te maken. De prijzen om dat evenement te bezoeken waren flink gestegen maar het werd toch een mooie dag met genoeg afwisseling : muziek, highland games, terraske doen, doedelzakspelers enz.


9 september - regenachtig.

Intussen is de Sandero zonder enige opmerking de technische keuring gepasseerd. Weliswaar mits het betalen van een toeslag omdat ik te laat was maar het is niet mijn schuld dat ik tot begin september moest wachten toen ik in juli een afspraak maakte !

Gisteren kregen we onze oproep voor een COVID-19 booster en we hebben meteen een afspraak gemaakt. Iedereen kiest zelf maar wat hij/zij er mee doet maar ik pak alles aan wat ik gratis krijg. Bovendien lijkt het mij handig met ons nakende vertrek naar Spanje en de Zuid-Afrikaanse vakantie deze winter. Je weet immers nooit wat er tegen die tijd allemaal verplicht zal zijn.

‘s Avonds zijn we naar de Chinees gaan eten en dat smaakte ook weer. We waren net op tijd binnen bij de schoonmama want er barstte een flink onweer los. Blijven hangen in de zetel was de enige optie, intussen konden we naar de Allerslimste Mens kijken. Het bleef regenen en we zijn dan maar blijven slapen en pas deze ochtend naar Sint-Job gereden.

Het is nu 12u ‘s middags en ik heb een kaart om straks naar het Mini Antwerp Metal Fest te gaan. Of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren is afwachten met de voorspelde buien. Jaja, watje ...


4 sptember - Zundert.

Een tijdje geleden waren we met Leo en Wilma afgesproken om samen naar het bloemencorso van Zundert te gaan en vandaag was het dan zover. Er was ook nog een extra verrassing want ook Allies was van de partij.  Leo bracht ons met de auto tot vlak tegen het parcours en al snel kwamen de eerste praalwagens voorbij gereden. Gereden = op wieltjes, voor de rest gebeurt alles met mankracht. In zwarte kleding en onder een loden zon duwden en trokken en duwden tientallen medewerkers de kunstwerken door de straten.

Het is de eerste keer dat we hier aanwezig waren en we wisten ongeveer wat we konden verwachten maar onze verwachting werden ruimschoots overschreden. Ik had grote wagens met veel bloemen verwacht maar het was veel meer. De creaties waren niet gewoon groot maar gigantisch. Tot bijna tien meter hoog en een lengte die de hoogte regelmatig overtrof. Dit is niet zomaar een opeenstapeling van bloempjes, hier is lange tijd over nagedacht. Je hebt high tech hoogtechnologische constructies, rustgevende namaak bossen, draken, schildpadden met een boodschap enz.

Het zijn ook geen statische wagens, overal is er wel en bek die open en dicht gaat, oogjes die draaien, vleugels die fladderen … Meer dan de moeite waard ! Uiteraard is er ook een jury aanwezig en worden er punten gegeven. We konden ons zonder moeite met de uitslag verzoenen. 


3 september - U13 en Ramblas.

Vroeg uit ons bed vandaag want om 9u speelde kleinzoon Rayan zijn eerste wedstrijd van het nieuwe voetbalseizoen. De wedstrijd tegen Simikos Schoten werd door “den Tuub” gewonnen met 1-2, een goede start dus. Tegen de middag waren we in Antwerpen om wat rond te kuieren in de buurt van de Paardenmarkt en de Lange Koepoortstraat. Daar werd dit weekend naar jaarlijkse gewoonte de “Ramblas” georganiseerd, een mix van rommelmarkt, braderij en heel veel eetstandjes. Onze pa en Angelina waren ook van de partij, want die zijn twee weken geleden naar België gekomen om te bekomen van de Spaanse hitte. We gingen een ijsje eten en daarna scheidden onze wegen.


2 september - Vleeshuis.

De vorige dagen werden bijna volledig gevuld met het sorteren en doorsturen van de boombalfestival foto’s. Het is fijn om de vele positieve reacties te lezen en pas bij het taggen van de foto’s valt het op hoeveel Italiaanse bezoekers er weer waren dit jaar.

Eergisteren moest de auto naar de garage voor het jaarlijkse onderhoud. We maakten van de gelegenheid gebruik om in Kapellen enkele caches te zoeken en kwamen daarna geheel toevallig terecht in De Pastorie, een aangename zaak met mooie rustige tuin vlak bij de kerk. De bediening gebeurde door jongeren met een (verstandelijke/lichamelijke ?) beperking, dat kom je niet overal tegen.

Gisteren was lang slapen onmogelijk, om 7u in de ochtend begonnen ze in het bos achter de camping bomen om te zagen. Sommige exemplaren van naar schatting 20-30 meter hoog vielen akelig dicht bij onze caravan.

Vandaag ben ik eindelijk (terwijl Carina met haar dochter op stap was) in het Vleeshuis geraakt. Een indrukwekkende muziekinstrumentenverzameling, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Een aantal van de antieke clavecimbels worden door de studenten van de academie nog altijd bespeeld. Dat is meteen ook de reden waarom het museum maandag, dinsdag en woensdag gesloten is.