29 juni - museumbezoek.

Gisteren had Carina afgesproken met een vriendin om bij te kletsen, ik ging mee met de tram maar met een ander programma. Eerst ben ik mijn reispas gaan afhalen, dat ging vlotjes en bij districtshuis Harmonie was ik dan ook snel buiten. Wat dan volgde leek wel een schoolreis : naar het Plantin-Moretus museum en het Rubenshuis.

Dank zij mijn A-kaart met extra voordelen kan ik gratis binnen in de Antwerpse musea en dat was vooral voor het Rubenshuis een mooie tegemoetkoming want 12 euro vind ik echt veel geld voor een teleurstellend aanbod. PP is nooit mijn favoriete schilder geweest maar ik herinnerde mij van vroeger vooral het mooie gebouw op zich. Zelfs dat sloeg een beetje tegen, wellicht heeft dat te maken met de verbouwingen. Pas in 2027 zal alles in een nieuw jasje steken en misschien is het dan ook de moeite om tot dan te wachten met een nieuw bezoek. Toevallig was het gisteren de verjaardag van de grootmeester en om dat te vieren kreeg elke bezoeker een paar sokken, zelfs ik als niet-betalende.

Het Plantin-Moretus museum vond ik wél de moeite. Mooier qua gebouw en als verzameling. Indrukwekkend wat deze drukkers/uitgeversfamilie betekende i de zestiende eeuw. Na de museumbezoeken smaakte de pizza extra lekker.

Toen we op de tram stonden te wachten dacht ik even dat de gehele mannelijke bevolking naar het front in Oekraïne was vertrokken. Heel het perron was gevuld met tienermeisjes en toen de overvolle tram richting Sportpaleis stopte, viel onze euro : Billie Eilish zou voor een propvolle poptempel zorgen. Morgenmiddag vertrekken we naar Na Fir Bolg, het gezelligste festival van de kempen. Ten vroegste op maandag kan je dus nieuwe verhaaltjes verwachten.


26 juni - geboekt.

Gisteren naar Antwerpen om bij Connections onze vlucht naar Zuid-Afrika te boeken. De laatste dagen waren we constant bezig met het zoeken naar de beste/snelste/goedkoopste oplossing om aan de andere kant van de wereld te geraken, keuze genoeg. 

Je vliegt/rijdt naar Amsterdam om dan van daaruit terug over België te vliegen, een beetje nutteloze verplaatsing maar wel een van de snelste mogelijkheden. Vanuit Brussel kan natuurlijk ook maar dan moet je altijd wel ergens een tussenlanding maken. Soms langs Frankfurt of via Doha of Abu Dhabi met een een flinke omweg. Je zou kunnen kiezen voor Ethiopian Airways met een stop in Addis Abeba maar dan moet je weer een extra inenting krijgen tegen gele koorts.

Ook een overstap in Londen, Parijs, Zürich of Istanbul zou kunnen maar ineens zagen we het licht : vanaf september vliegt Air Belgium rechtstreeks vanuit Brussel naar Johannesburg en dat ook nog aan een concurrentiële prijs. Met al ons opzoekwerk stapten we  het reisbureau binnen en de juffrouw van dienst kwam tot dezelfde conclusie en dus verblijven we in januari 2023 drie weken bij Carina’s broer, ergens tussen Johannesburg en Pretoria.

Wat er tijdens die vakantie gaat gebeuren is ook voor ons een totale verrassing. We laten alles over aan broer Eddy (jaja, om het gemakkelijk te maken) maar ik veronderstel dat we wel ergens beestjes in een of ander park zullen zien. Nu nog voor een vlucht Alicante-Antwerpen-Alicante zorgen tijdens de eindejaarsperiode en we hebben weer iets om naar uit te kijken.

Met de reispapieren op zak trokken we naar Borgerhout, daar werd in het kader van Borgerrio een grote braderij georganiseerd die zoals elk jaar werd opgevrolijkt door een grote parade. Spijtig dat de zon het liet afweten, het regende zelfs af en toe.

‘s Avonds gingen we naar restaurant Hong Kong, Chinees – wat had je gedacht ? Altijd lekker daar en deze keer met een extra verhaaltje. We kwamen binnen en werden naar onze tafel gebracht. De dienster keek onder tafel en op de stoelen en zelf beseffende dat ze een beetje vreemd deed, kregen we de uitleg. Net voor ons waren twee deftige dames geweest die zich aan tafel hadden gezet en hadden gevraagd of ze enkel een voorgerecht konden bestellen waarop negatief werd geantwoord. Ze stonden recht en gingen weer buiten, echter niet zonder de linnen servetten van de tafels mee te pikken. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt, je moet maar durven !


23 juni - de voorbereiding is begonnen.

Maandag was zo’n dag waar je je op voorhand al kwaad kan over maken. Ik moest immers in de stad zijn om een reispas aan te vragen. Aanschuiven aan stadsloketten is sowieso al niet mijn favoriete bezigheid maar al helemaal niet afgelopen maandag. Er was namelijk een nationale staking en op het openbaar vervoer kon je niet echt rekenen. En dan was het nog afwachten of de stadsdiensten nog zouden functioneren zoals het hoort want anders zou een nieuwe afspraak maken weer minstens een maand duren. Gelukkig viel het allemaal mee en volgende week mag ik die reispas dan afhalen, 70 euro lichter in de portemonnee … Meteen ook een cache meegepikt aan het nieuwe – mooie – provinciegebouw.

Dinsdag ging het met de tram naar het Instituut voor Tropische Geneeskunde, in Antwerpen beter bekend als het Tropisch Instituut. Daar moesten we zijn voor reisadvies en enkele aangewezen vaccinaties voor onze reis die door Covid al enkele keren is uitgesteld. Want ja, het zou er eindelijk van komen : op bezoek bij de broer van Carina in Zuid-Afrika. Weliswaar nog wachten tot januari 2023 maar toch iets om naar uit te kijken.

Op de Groenplaats zijn we even blijven kijken naar het WK 3X3 basket. Knappe installatie neergepoot in centrum Antwerpen, misschien komen we komend weekend nog eens kijken.

Stilaan wordt het tijd om aan het Belgische zomerfestivalseizoen te beginnen en daarvoor moesten we even langs Lochristi. Daar kunnen we elke keer wat spullen lenen om onze tent wat in te richten. Uiteraard weer hartelijk ontvangen, lekker gegeten – overschot naar de veelvraatschapen - en blijven slapen. Gisteren was het dan rustdag voor mij want Carina had een moeder-dochter namiddag gepland.


22 juni - twee verhaaltjes.

Voor diegenen die het niet weten : Carina haar broer woont al dertig jaar in Zuid-Afrika maar heeft hier in België nog een bankrekening en bankkaart. Carina heeft alle mogelijke volmachten om alles te regelen vermits haar broer niet even snel naar hier kan komen als er iets getekend of aangevraagd moet worden. Overal staat vermeld dat alle briefwisseling naar Carina moet gestuurd worden want de Zuid-Afrikaanse post is quasi onbestaande of toch op zijn minst weinig betrouwbaar. En zo gebeurde het onlangs dat de bank een bijkomend formulier nodig had van de notaris om iets in orde te brengen. Carina dezelfde dag nog naar de notaris waar de geleerde man haar beloofde dat het snel in orde zou komen. Weekje gewacht, nog een week en uiteindelijk dan toch maar gebeld. Secretaresse aan de lijn : de notaris heeft het opgestuurd. Carina : “Ik heb niets gekregen, naar welk adres is dat dan gestuurd ?” Even kijken en al snel kwam het antwoord : E.V.E. in Johannesburg Zuid-Afrika. Geen straatnaam, geen huisnummer – niks. Moet lukken zou je denken in een stad met miljoenen inwoners, vooral omdat hij niet eens in Johannesburg woont ... Moet je daarvoor zo lang studeren ? Gelukkig bracht de secretaresse het met één druk op de knop snel in orde en twee seconden later zat het in de mailbox.

Tweede verhaaltje. Vorig jaar ben ik verhuisd en zoals altijd moet je dan hier en daar je adreswijziging doorgeven, dat gebeurde dan ook bij de autoverzekering. Toen ik vorige week op mijn oude adres eens in de brievenbus ging kijken (jaja, dat gaat nog in mijn geval) zat er een overschrijving in de bus om de autoverzekering te betalen. Even al mijn mails nagekeken en bleek dat ik ze vorig jaar echt wel verwittigd had. Een nieuw mailtje dan maar met de opmerking dit dringend aan te passen. Enkele dagen later een mailtje terug : mijn collega heeft het aangepast en in bijlage kan u het nieuwe verzekeringscontract vinden. Je kan het al raden : met het oude adres ingevuld. Nog even gewacht en zondag weer naar het oude adres geweest waar intussen het verzekeringsbewijs ook in levende lijve in de bus zat. Maandag dus een nieuwe mail om nog maar eens te melden dat ze nog altijd mijn oude adres in hun systeem hebben staan. Sindsdien : nul niks nada niente noppes – niet via mail en niet via de post. Het ergste is dat je tegenwoordig overal met dit soort administratieve sukkelaars te maken krijgt, het lijkt de nieuwe norm te worden.


19 juni - warm.

Voor ons “laatste avondmaal” in Center Parks kozen we donderdagavond voor het buffetrestaurant. Voortgaande op de vrij slechte kritieken waren we er niet helemaal gerust is maar er was niets op aan te merken : veel keuze en allemaal even lekker.

Vrijdag moesten we om 10u ons huisje verlaten maar daarna hebben we nog voor een laatste keer geprofiteerd van het zwembad en rond de middag reden we terug richting Antwerpen. Vroeger kon je nog hopen om rond die tijd zonder problemen te kunnen rijden maar helaas … ruim drie en een half uur onderweg terwijl twee uur zouden moeten volstaan. Eerst langs de schoonmama en dat betekent dan meestal iets gaan eten. Dat was deze keer niet anders en na brasserie Anoot waren we uiteindelijk toch maar rond 20u in Sint-Job.

Gisteren was het zo warm dat je weinig meer kon doen dan de schaduw opzoeken en wachten tot de temperatuur wat zakte. Om 16u vertrokken we toch maar naar het Havenhuis in Antwerpen, daar werd voor de eerste keer het Sabor Street Festival georganiseerd. Het grote terrein is een schitterende locatie maar helaas kwam er slechts weinig volk op af. We trokken het ons niet aan en vonden een zeldzaam plaatsje in de schaduw waar we rustig konden genieten van het lekkere eten. Alles baadde in een latino sfeertje : het eten, de bezoekers, de muziek, de dansjes …

Afsluiten wilden we met een ijsje maar bij Simba stond zoveel volk aan te schuiven dat we dat idee snel opgaven.


15 juni - verjaardag Carina.

Vandaag verjaarde Carina en ik wist al lang dat het wildpark van Han-sur-Lesse op haar verlanglijstje stond. Om 9u vertrokken we en 70 km verder zetten we de auto op de parking om onze vouchers, met korting gekocht in Vielsalm, in te ruilen voor toegangtickets voor de grotten en het wildpark. “U had zich eerst online moeten aanmelden en de tickets moeten afdrukken !” Alsof wij in ons Center Parcs huisje een printer hebben … Na een extra norse blik lukte het dan toch.

Bij de ingang hadden zich intussen zes miljoen kinderen verzameld, allemaal op schooluitstap. En ja hoor : die moesten allemaal mee de grotten in. We hadden nog een half uur kunnen wachten op de volgende rondleiding maar we kozen dan toch maar voor een tocht samen met 65 kinderen van de Internationale School in Luxemburg. Het zal geen verrassing zijn dat het nooit echt stil werd in het grottenstelsel maar het viel allemaal wel mee.

Echt spectaculair qua druipsteenformaties zijn deze grotten niet, het is vooral de omvang van een aantal “zalen” die het zeer indrukwekkend maakt. De uitleg van gids Igor maakte het extra interessant en anderhalf uur later moesten onze ogen weer wennen aan het daglicht. Even iets drinken en dan met het oude trammetje naar de ingang van het wildpark.

Je kan kiezen om een volledige rondleiding met een “safari car” te maken maar wij gingen voor de voettocht van – op papier - zes kilometers. Die kilometers op zich waren geen probleem maar het vele klimmen en dalen maakten dat het toch een zware inspanning werd. En was het de moeite waard ? A-B-S-O-L-U-U-T ! ! !

Je moet in zo’n park een beetje geluk hebben. Als je pech hebt en de beesten liggen ergens languit in de schaduw of in een hol, zie je niks. Gelukkig was dat bij ons niet het geval, ook al waren er lange stukken dat er, behalve de mooie omgeving, niet veel te zien was dan in de verte een troep damherten. Na een eindje stappen kwamen we bij de wolven en op een van de uitzichtplatforms begin je dan de omgeving te scannen. “Ja, ginder ligt er eentje – denk ik. Jaja, hij beweegt. Oh, daar nog een andere …” Dag al voor 50% geslaagd ! Nog een stukje wandelen en we kwamen in de buurt van de poolwolven. Carina stuurde me vooruit de hoogte in om zeker te zijn dat ze geen nutteloze verplaatsing zou maken : “roep maar als je er een ziet !”. Dat duurde niet lang. En nog een, en ginder nog een – Carina kon niet snel genoeg op het uitkijkpunt geraken. Stilaan kwamen ze van alle kanten aangelopen. Oh, een kleintje en ginder nog een puppy. Uiteindelijk kwamen we aan een roedel van bijna twintig exemplaren. We zijn zeker een uur blijven kijken en het volgende stuk van de wandeling zag ik alleen een glinstering in de ogen van de jarige.

De beren dan, in een groot stuk bos zouden er vier moeten wonen en dus waren we blij dat we in de verte drie stuks konden zien liggen. Veel beweging zat er niet in en dus stapten we verder. En toen passeerden we nog een stuk park waar ook iets moest zitten en boem : op twee meter van onze neus een gigantische teddybeer die heel gewillig poseerde voor de fotograaf. Aan de andere kant zat er een nog groter exemplaar en speciaal voor ons wilden ze zelfs samen op de foto. Wat een indrukwekkende beesten !

De dag kon niet meer stuk en doodvermoeid kwamen we net op tijd voor het laatste trammetje richting dorp. Een verjaardag afsluiten zonder op restaurant te gaan, kan niet in onze familie en om het gemakkelijk te maken had ik gisteren al gereserveerd in het Grand Café op het Center Parcs domein zelf. Een verrassende keuken moet je hier niet verwachten, hier wordt gekookt voor de doorsnee familie aan prijzen die net iets boven het gemiddelde van een brasserie/taverne in Antwerpen liggen. Daar kan ik best mee leven, ik heb wel iets meer problemen met rotkinderen die zonder opmerking van hun ouders over de tafel lopen. Gelukkig vertrokken die al snel weer, misschien waren onze blikken duidelijk genoeg.

En dan de bediening : we bestelden een aperitief en gaven meteen een deel van de bestelling door. Gevolg : mojito en garnaalkroketten als voorgerecht kwamen samen op tafel. Dat kan toch niet de bedoeling zijn ? Sorry meneer. En wil u na het voorgerecht nog iets eten ? Halloooooooo, VOORgerecht ! ! ! Zou het dan toch echt waar zijn dat goed horecapersoneel moeilijk te vinden is ? Gelukkig beterde het daarna, ze kwamen zelfs vragen wanneer het hoofdgerecht mocht komen en alles was lekker.

Tijdens het eten was er live muziek en dat was toch wel een verrassing. Een huis-tuin- en keukenartiest met een keyboard en een gitaar die André Hazes zingt is geen verrassing, Kronenburg Park vond ik al minder voor de hand liggend en het werd nog beter : Shine on van Pink Floyd, Creep van Radiohead, Black Night van Deep Purple, A Forest van The Cure, Nothing else matters van Metallica ! ! ! Niet meteen nummers die je verwacht op deze locatie. Alles weliswaar licht gesmoord door de beperkte vocale kwaliteiten van de performer maar toch zeer aangenaam verrast. Op die manier overleef ik toch gemakkelijk ook de covers van oa Tina Turner, Bruce Springsteen en de sirtaki. Intussen had de bediening ook door dat wij vandaag een verjaardag vierden (opgegeven bij de reservatie) en kwamen er kaarsjes bij het dessert en kregen we nog een borrel aangeboden. Alles bij elkaar : zeeeeeeeeeeeeeer geslaagde dag.


14 juni - naar Vielsalm.

Gisteren verlieten we, na een tussenstop bij de supermarkt, rond 11u Sint-Job en reden naar het zuiden. We hadden geluk : nergens file, toch wel uitzonderlijk tegenwoordig. De automobilisten die in de andere richting reden hadden pech, die mochten wel overal aanschuiven. Na de nodige “déviations” kwamen we aan in Vielsalm en reden het domein van Center Parcs op. Eerste vaststelling : heel veel niveauverschillen in het park zelf, niet zo goed voor de versleten knieën van Carina. Toch was de eerste indruk zeker positief : mooi huisje, alles goed onderhouden en uiteraard heel veel groen. Negatief : als je je ogen sluit, waan je je niet in de Ardennen maar ergens in een of ander Nederlands dorp.  Het is duidelijk van waar het overgrote deel van de bezoekers afkomstig is.

Na het installeren verkenden we het dorp en de omgeving, daarbij werden vijf caches gevonden. Onderweg kwamen we voorbij restaurant Contes de Salme, we stapten binnen en waren meteen onder de indruk van het interieur. Middeleeuwse sfeer, de tafels in nissen, afgescheiden door dikke muren : daar wilden we wel een hapje eten. Helaas : helemaal volzet ! Gelukkig is er genoeg keuze in de buurt en Villa des Effats was een goed alternatief.

Vandaag gingen we zwemmen in de Aqua Mundo, dit gedeelte is minder uitgebreid dan in andere vestingen van Center Parcs maar wij zitten echt niet meer te wachten op duizelingwekkende glijbanen. Deze middag namen we de auto om enkele kilometers verder een reeks caches te zoeken, bijna alles werd gevonden en dus iedereen tevreden.


12 juni - even weg.

Eergisteren was het even schrikken toen we voor de eerste keer dit seizoen een nieuwe gasfles nodig hadden : 39 euro ! We hoorden in Spanje wel over de verdubbeling van de energieprijzen in België maar dat was toen nog een ver-van-mijn-bed show. Gelukkig zijn we hier tijdens het warme seizoen dan valt het nog wel mee. Om de bekomen zijn we dan maar gaan cachen. Een toertje in de buurt van de Mieksebaan werd op enkele uren afgewerkt en zo waren meteen ook de nieuwste wandelschoenen ingelopen.

Gisteren was er – na COVID onderbreking – opnieuw een evenement om Shangri-la Home (project voor straatkinderen in Kathmandu – Nepal) te steunen en dat werd naar oude gewoonte weer een gezellig feestje.

Morgen vertrekken we voor een midweek naar de Ardennen, geen idee hoe betrouwbaar de wifi over de taalgrens zal zijn maar maak je geen zorgen als er geen nieuwe berichten verschijnen.


9 juni - ambulance.

Zaterdag hadden we een zonnige dag op de sinksenfoor maar zondag was weer heel wat anders, wat een regen ! Gelukkig zaten we gezellig binnen bij de zomerse festivalkliek om de nodige afspraken te maken voor de festivals die de komende maanden op het programma staan.

Dinsdag zijn we eindelijk bij de familie in Lochristi geraakt, gecombineerd met een bezoekje aan de dreadlock specialist in Gent. ‘s Avonds kregen we uiteraard ook eten én het verzoek om te blijven slapen. Op beide zijn we met veel plezier ingegaan en zo konden we gisteren op de terugweg langs de schoonmama passeren, iedereen tevreden !

De avond werd gevuld met Operation Mincemeat, gebaseerd op een waargebeurd verhaal tijdens de tweede wereldoorlog, een beetje een tegenvaller. Deze avond werd gekozen voor Ambulance, een spektakelfilm waarin ontelbaar veel doden vallen en de helft van het Amerikaanse wagenpark tot schroot wordt herleid.


4 juni - Sinksenfoor.

De vorige dagen werden gevuld met het maken van afspraken. Bij de huidarts, de tandarts, om een reispas aan te vragen, bij het instituut voor tropische geneeskunde. Allemaal dingen die je maanden op voorhand moet plannen, bij een gemiddelde specialist is de wachttijd overal minstens drie maanden. Een reispas aanvragen gaat al niet veel sneller. Gelukkig bleef er ook nog genoeg tijd over om in de zon te zitten.

Vandaag gingen we naar Antwerpen. Eerst naar een kleine geocachers bijeenkomst in het stadspark, daarna over de Meir naar de Groenplaats. Daar was na enkele COVID-jaren onderbreking opnieuw een India (Ratha Yatra) festival en proberen de mannen en vrouwen van Hare Krishna zieltjes te winnen én kan je gratis vegetarisch eten. Daarna gingen we naar het Vleeshuis waar ik het geluk had om de laatste kaart voor Jazz Middelheim te bemachtigen. Jazz interesseert me niet echt maar de programmatie is dit jaar heel breed en voor 12 euro kan ik op 13 augustus naar oa Thurston Moore (Sonic Youth) en Iggy Pop gaan kijken en luisteren.

En hop, daarna weer op de tram. Met een korte tussenstop bij de dochter vertrokken we met z’n vieren naar de Sinksenfoor. Die werd na twee jaar onderbreking vandaag plechtig geopend. Onder een straalblauwe hemel kwam er veel volk naar deze grote kermis. Sinds de verhuis, zeven jaar geleden alweer, naar Park Spoor Oost was ik er niet meer geweest. De omgeving is zeker niet te vergelijken met de oude locatie aan de gedempte Zuiderdokken. Daar had je rond het plein ontelbare café’s met terrasjes en restaurants. Hier is er behalve de foor zelf echt niks te beleven maar het gemis wordt nu opgevangen door talrijke eet- en drinkgelegenheden tussen de attracties. Op het einde van de namiddag, vroege avond eigenlijk, zag onze portemonnee eruit alsof het reeds het einde van de maand was maar we hadden ons geamuseerd en kleinzoon Rayan zeker ook.