30 maart - einde seizoen VVB.

Zondag eerst buiten gekeken en toen we zagen dat de wolken er niet al te dreigend uitzagen zijn we opgestaan. Ruim een uur vroeger dan normaal en dan houden we niet eens rekening met het uur minder slapen door de klok een uur vooruit te zetten. We wilden graag naar de loopwedstrijd “10 millas” gaan zien, de vorige jaren werd die geannuleerd vanwege de coronamaatregelen. We reden met de auto naar de parking bij de vuurtoren en liepen bergaf de atleten tegemoet terwijl die aan het moeilijkste stuk moesten beginnen. Het verbaast me steeds hoe vlot mensen van alle leeftijden nog richting vuurtoren kunnen lopen. Diegene die daar in eerste positie liep, heeft later ook de wedstrijd gewonnen heb ik intussen opgezocht.

Eergisteren bleven we schandalig lang in bed liggen en we moesten ons bijna haasten (beetje overdreven) om op tijd bij restaurant Transilvania te zijn. Daar zijn we intussen al zo’n 12 jaar vaste klant en ook al komen we er niet echt heel vaak, het blijft een restaurant met een zeer goede prijs/kwaliteit verhouding. Het is ook plezierig dat ze hun klanten kennen en op voorhand al weten wat je wil drinken, dat Rob geen uien bij zijn sla wil, dat ik voor het Mara menu kies enz.

Daarna gingen we winkelen, door de reis naar Extremadura en het slechte weer de week erna, was dat intussen al bijna drie weken geleden. De rekening bij de kassa was dan ook navenant.

Gisteren was onze enigste activiteit een wandelingetje met Tyra, iets spannender dan normaal. We kwamen een herder met zijn kudde tegen en terwijl Tyra wel geïnteresseerd was in de grazende beesten wou de herdershond van dienst ons absoluut op afstand houden.

Vanmiddag stond de laatste VVB namiddag in hotel Marina op het programma. Deze keer geen live muziek maar een muziekkwis en wie was de winnaar ? Miss know-it-all Carina ! Met de bingo werd het niks, je moet een ander ook nog iets gunnen.

Na hotel Marina werd koers gezet naar restaurant Belgomar voor een kom dampende bloemkoolsoep en een super lekkere portie kalkoen Stroganoff. Intussen bleef het buiten weer flink gieten, dachten we niet dat het ergste intussen achter de rug zou zijn ?

Deze avond hebben we naar The Power of the Dog gekeken, de film die 12 Oscar nominaties kreeg maar slechts in één categorie won. Zelfs dat vinden we één teveel … Terwijl ik dit intik speelt op de achtergrond de nieuwste cd van Clouseau, al evenzeer te mijden. Koen klinkt diep ongelukkig na zijn scheiding maar ik heb daar geen boodschap aan.


26 maart - 2x uit eten op één dag.

Donderdag en vrijdag waren compleet droge dagen, dat was al even geleden. Droog is niet hetzelfde dan mooi weer, dat zal nog even duren. Door het rotweer zijn er al veel mensen vroeger naar het noorden vertrokken dan oorspronkelijk gepland en volgende week zal het ook hier in onze tuin een stuk rustiger worden.

Zover zijn we echter nog niet want eerst werden we naar zaterdagse gewoonte verwacht bij The Royal, gezellig en lekker als altijd. Op het moment dat we wilden afrekenen begon het heeeeeeeel hard te regenen en dus werd er maar iets extra besteld. Op de terugweg stonden zowat alle straten blank en overal was modder op de weg gespoeld.

Weer of geen weer, deze avond moesten we toch weer op stap want we hadden gereserveerd bij The Church, de Ierse pub in Albir. Ik wou Carina daarmee verrassen, want daar wilde ze al lang naartoe en bovendien was er deze avond een Queen Tribute.

Freddie Mercury imiteren, dat kan alleen maar fout aflopen dacht ik op voorhand …

Eerst het eten : Carina kaaskroketjes en daarna kabeljauw met peterselieroomsaus, ik een soepje gevolgd door de allerlekkerste tikka masala die ik ooit heb gegeten. Er werd afgesloten met apfelstrudel, Ierser kan het niet 😮.

En dan de namaak Freddie : dat viel ontzettend goed mee, zelfs de hoogste noten haalde hij bijna. De bewegingen van de legendarische zanger had hij perfect ingestudeerd en we hebben echt genoten van de show. Zoals het hoort, maar toch al lang geleden, sloten we de zaak. Niet dat het al zo laat was maar het was door de felle regen niet zo druk dan normaal.


23 maart - nat nat nat.

Gelukkig konden we zondagmiddag profiteren van enkele droge uren zodat we naar camping Almafra konden wandelen. Na een erg traditionele Britse “Sunday lunch” konden we – nog eens – genieten van top entertainer Pablo Bloom. We konden zelfs zonder regen terug naar huis wandelen, wie klaagt hier over het slechte weer ?

Eerlijk : iedereen !!! Het wordt steeds moeilijker om te mensen te sussen met het verhaaltje dat de waterreserves moeten aangevuld worden. Gisteren en eergisteren hebben we de caravan niet verlaten maar vandaag was het “van moetes” want we werden verwacht bij de VVB in hotel Marina. John the Fiddler zou voor het entertainment zorgen en dan weet je dat het niet mis kan gaan. Tal van gastzingers verschenen op het podium, inclusief secretaris en ober – de ene al iets mee getalenteerd dan de andere. Met de bingo wonnen we deze keer niets, je kan niet altijd geluk hebben.

Op de terugweg stopten we bij The Royal om iets te eten en ook een beetje om uit te testen of de nieuwe kok zijn werk wel goed deed. De chili con carne, vol-au-vent en pasta carbonara werden goedgekeurd en dus werd meteen onze tafel gereserveerd voor zaterdag. Uiteraard reden we in een plensbui weer naar huis, de hele dag is het blijven regenen en stilaan krijgen we meer beelden te zien van elders in de streek en bij uitbreiding heel Spanje. Op bepaalde plaatsen is het echt rampzalig maar zoals meestal zitten wij op onze berg weer veilig.


19 maart - de terugweg.

De laatste dag en meteen ook een feestdag in Spanje (San José – vaderdag) en dan misschien geen goed idee om te gaan winkelen. Dat waren we trouwens ook niet van plan, alle kasten zitten overvol.

We besloten om een taxi naar het Santuario de la Virgen de la Montaña te nemen, een klein heiligdom op een heuvel boven de stad. Op de terugweg te voet konden we dan enkele caches zoeken. De wandeling was mooi maar er werd slechts één cache gevonden. De reden ? We haten het om caches te zoeken die in eeuwenoude muurtjes verstopt zijn, de muurtjes worden daardoor al dan niet moedwillig beschadigd.

In het hotel werd het middageten speciaal voor ons vervroegd zodat we niet te laat de terugreis konden aanvatten. Vóór we op de bus stapten werd er nog een laatste groepsfoto gemaakt. Net als in de heenreis kregen we weer een tasje met water en koekjes + deze keer ook een fles wijn !

Onderweg bleef het net als de afgelopen week nog een hele tijd droog maar halverwege hadden we toch prijs en konden we al beginnen wennen aan het weer van de Costa Blanca. Als we de weerberichten mogen geloven heeft het daar de hele week geregend en erger : het blijft er nog een hele week regenen. We hebben in Extremadura dus echt geluk gehad.

In de verte zagen we nog eens de windmolens van Consuegra maar de meesten waren intussen al ingedommeld. Om iedereen terug tot leven te wekken, kregen we nog een half uurtje bingo maar deze keer won Carina niets, onze pa wel.

Om 22u werden de eerste reizigers afgezet in Villajoyosa en vijf minuten later was er lichte paniek bij de uitstappers in La Cala. Er was een koffer verdwenen ! Onmiddellijk wordt dan gedacht aan een aantal vermoedelijke daders. Geen dieven maar wel mensen die bekend staan om hun vergeetachtigheid, verwarde manier van denken enz. Eens te meer bleek dat vooroordelen niet altijd gerechtvaardigd zijn. De “bandiet” werd ontmaskerd als een bestuurslid en bekende dat hij/zij (we houden de naam geheim) per ongeluk een verkeerde valies uit de bus had genomen.

Wij waren maandag als eerste opgestapt in Albir en logischerwijs waren we vandaag de laatste afstappers. We kunnen terugkijken op een zeer mooie reis. Zoals het hoort, hebben we ons regelmatig geërgerd aan mensen die na herhaaldelijk aandringen toch hun mondmasker niet opzetten, die het vertikken op tijd te komen, die niet zwijgen als de gids zijn uitleg doet, die nooit weten wanneer ze waar moeten zijn enz. Moordneigingen hebben we niet gehad, het is ooit anders geweest … 😮


18 maart - langs de grens.

We zijn de voorbije dagen telkens een andere windrichting uitgereden, vandaag was het westen aan de beurt. We begonnen in Alcántara, de stad is vooral beroemd voor zijn brug, gebouwd tussen 104 en 106 na Christus en diende toen als toegangsweg naar Portugal. Vooraleer de brug van naderbij te bekijken kregen we eerst nog een rondleiding door de stad en bezochten we het klooster en bijhorende kerk. Daarna werd de groep gesplitst, de mensen die geen zin hadden om te wandelen konden met de bus mee en de anderen wandelden naar de beroemde brug.

Wij gingen uiteraard te voet en konden onderweg genieten van een “onspaans” landschap, je zou je eerder in Schotland wanen. Het uitzicht op de brug was fantastisch en we konden ook meteen zien dat de brug gezelschap had gekregen van een immense stuwdam iets verderop. We kwamen ook schaapjes tegen en in de lucht zagen we vale gieren cirkelen. Na een mooie afdaling werden we weer verenigd met de andere groep en konden we naar Coria vertrekken voor het laatste bezoek van deze reis. We flirtten regelmatig met de Portugese grens en spontaan werd het op mijn horloge een uur vroeger (tijdsverschil in Portugal).

In Coria was het tijd om te lunchen, deze keer in een historisch gebouw : het voormalige palacio episcopal, tegenwoordig een ****sterren hotel van dezelfde groep dan ons budget hotel in Cáceres. In de namiddag bezochten we de “Catedral de Santa María de la Asunción” onder leiding van een plaatselijke gids. Volgens onze eigen gids Marco spendeert die man meer tijd in de kathedraal dan bij zijn vrouw. Een andere manier om te zeggen dat hij er heel veel over kan vertellen. En dat was ook zo ! We kregen toegang tot plaatsen waar je als doorsnee toerist niet komt. Ook het bijhorende museum werd met een bezoek vereerd. De trekpleister hier is “el sagrado mantel de Coria”, het tafelkleed van het laatste avondmaal. Of je het verhaaltje wil geloven of niet moet je zelf beslissen maar het stuk linnen zou volgens de laatste technieken wel afkomstig zijn uit de 1e eeuw na Christus.

Er werd nog wat rondgehangen en een groepsfoto gemaakt en toen was het tijd om weer naar Cáceres te rijden.


17 maart - klooster en meer.

Deze ochtend waren we iets vroeger op stap dan de vorige dagen want er moesten meer kilometers afgelegd worden. Wat vooral opviel waren de nesten van de processierups langs de weg, zo groot had ik ze nog nooit gezien !

De eerste bestemming van vandaag was Guadalupe, vooral bekend om zijn klooster dat tot UNESCO werelderfgoed is verklaard : el Real Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe. Zoals vroeger tijdens de moorse overheersing wel vaker gebeurde werden beelden door de plaatselijke bevolking verstopt. De mensen dachten toen dat de bezetting van korte duur zou zijn en zo konden de beelden later dan terug gerecupereerd worden. Na de reconquista (de herovering door de christenen) wist niemand nog waar alles verstopt was en waren het vaak herders die alles terug vonden. Ook hier in Guadalupe gebeurde dat met het beeldje van de Zwarte Madonna.

Eerst werd een kapel gebouwd en later werd dat een compleet klooster. Nog later ontstond een volledig dorp en werd Guadalupe een bekend bedevaartsoord dat jaarlijks een miljoen bezoekers trekt. Het klooster is echt uitzonderlijk mooi en herbergt verschillende werken van El Greco en Goya, binnen mag je spijtig genoeg geen foto’s nemen. Guadalupe is uitermate gezellig en doet een beetje aan een bergdorp in een skigebied denken.

Na het bezoek iedereen de bus in en verder naar Trujillo. Na de lunch kregen we een rondleiding. Ook hier kwamen we dank zij gids Marco weer alles te weten over de geschiedenis van de stad. De stad is vooral bekend door zijn vele ontdekkingsreizigers/veroveraars. De bekendste van hen is waarschijnlijk Pizarro en die heeft dan ook zijn eigen standbeeld op de Plaza Mayor.

Tijdens de terugweg naar Cáceres werden we weer getrakteerd op dezelfde flauwe opmerkingen van een medereiziger die zichzelf ononderbroken grappig vindt en anderen vulden hun tijd met alweer zeuren over de temperatuur in de bus. En dan bij aankomst naar de bar ! Ja hoor, ze waren naar de supermarkt geweest en er was limoncello, gin tonic enz – iedereen tevreden.


16 maart - 2000 jaar terug in de tijd.

We beginnen met goed nieuws : vanaf vandaag zijn er ook eieren bij het ontbijt en – veel belangrijker – de bar gaat open van 19 tot 23u, daar kunnen we mee leven !

Bestemming van vandaag is Mérida, de hoofdstad van de autonome deelstaat Extremadura – ook al zijn Badajoz en Cáceres groter. De stad werd gesticht door keizer Augustus in 25 voor Christus en groeide uit tot een van de belangrijkste Romeinse steden, met belangrijke verbindingen naar oa Lissabon en Córdoba. De overblijfselen, met het Teatro Romano en het Anfiteatro op kop zijn ronduit indrukwekkend. De hele lucht en de monumenten zaten onder het Saharazand, alles had een bruin-oranje kleurtje. Een fenomeen waar volgens de berichten die we ontvangen, heel Europa mee te maken heeft.

Na de rondleiding hadden we nog een half uurtje vrije tijd, te weinig om de stad volledig te ontdekken. Er valt hier nog zoveel meer te zien dat ze me hier een volledige dag kunnen achterlaten. Die mogelijkheid was er, maar helaas werden we ‘s middags in het hotel verwacht voor de lunch. Zo gaat dat met groepsreizen …

Toen we Cáceres opnieuw naderden hadden we de keuze : naar het hotel of afgezet worden in de stad. Wij kozen voor de stad, zo konden we een keer iets anders eten dan de hotelkost. Ter plaatse een restaurant vinden was nochtans niet zo simpel. Keuze genoeg maar ook hier draait alles rond varkensvlees en dan besef je hoe verwend wij zijn in Albir en Benidorm. We hebben tevergeefs gezocht naar een pizzeria of een Chinees restaurant. Uiteindelijk stapten we binnen in restaurant Centro, een gezellig restaurant dat bestond uit vele kleine kamertjes. Voor weinig geld kregen we daar lekker eten voorgeschoteld, vooral het stoofpotje met garbanzos en veel groenten smaakte me.

We slenterden nog wat door de stad en zochten enkele caches. Veel succes hadden we niet en de oogst was dus mager. We namen de taxi terug naar het hotel want om 19u werden we verwacht voor een demonstratie en proeverij van … je raadt het al : ham ! Op de jamonero (het statief waarop de poot "gemonteerd" wordt) was al een flinke varkenspoot vastgezet en werden er al duchtig flinterdunne schijfjes ham gesneden. In totaal weegt zo’n poot zes kg en daar wordt dan ongeveer de helft van weggesneden om op te eten. De uitleg over het kweken en drogen was zeer interessant. Vanaf nu weten we dat serrano ham minderwaardig is aan de iberico. De precieze uitleg over de kleur van etiketten ben ik intussen vergeten maar een 100 % iberico varken moet aan heel wat voorwaarden voldoen voordat het ook zo verkocht kan worden. Veel eikels eten en 1 hectare per varken is nodig, dat weet ik nog. We werden ook gewaarschuwd voor de vele vervalsingen want overal waar geld te verdienen valt, worden er ook mensen bedrogen.

Na het avondeten trok iedereen naar de bar maar de keuze was heel beperkt. Vriendelijk werd genoteerd wat we de volgende dag graag zouden drinken, ik ben benieuwd ...


15 maart - hoogtepunt !

Wat een gezeur deze ochtend, iedereen heeft wel iets aan te merken. Ocharme voorzitter Anita die alles moet aanhoren en ondergaan. Gelukkig is Evert er die al snel alle grieven overbrengt naar het hotel. Ik trek mij er allemaal weinig van aan, als je hebt rondgetrokken met een rugzak en tussen de kakkerlakken hebt geslapen is dit allemaal pure luxe. Soms ben ik wel jaloers op de slechthorenden die hun gehoorapparaat kunnen uitzetten.

Na het ontbijt zijn we vertrokken naar de Jerte vallei en onderweg rijden we door een zeer mooi landschap dat helaas voor een deel verdwijnt door de dikke nevelslierten. Hoewel de weg eerst geflankeerd werd door talloze (kurk)eiken is de vallei vooral bekend voor de ongeveer twee miljoen kersenbomen.

Voor de bloesem zijn we net iets te vroeg op het seizoen. De eerste stop is er één waar ik al maanden naar uitkeek : el Mirador de la Memoria, op enkele kilometers van El Torno. Dit kunstwerk is in 2009 ingehuldigd om de slachtoffers van de burgeroorlog te herdenken. Drie mannen en een vrouw kijken troosteloos uit over de vallei, echt indrukwekkend. Ook zochten we hier onze eerste cache. We wisten dat, afgaande op de laatste log, hij waarschijnlijk verdwenen zou zijn maar zo’n speciale plaats verdient absoluut een cache en dus hebben we – in naam van de originele legger – een nieuwe achtergelaten.

Na een halte en een kleine wandeling in het gezellige Cabezuela is de volgende uitstapplaats Plasencia voor een horror middagmaal. Voor ons althans, de meerderheid vond het fantastisch. Eerst werd fier het varken gepresenteerd waarvan daarna alle onderdelen (snuit-ribben-oren-spek-filet) geserveerd werden. Alles zonder groenten of aardappelen en dus bleven onze borden proper, buurman Tony had geen problemen met een dubbele portie. Ik ben er trouwens zeker van dat we iets anders hadden gekregen als we dat gevraagd hadden maar dat deden we dus niet. Carina werd getroost met een eikellikeurtje en meteen werden daarvan in de aanpalende winkel twee flessen gekocht. Kwestie om vanavond al iets te kunnen drinken bij gebrek aan een bar.

Het bezoek aan Plasencia maakte het allemaal weer goed en we werden overstelpt met interessante verhaaltjes van gids Marco, terwijl we overal in de gaten gehouden werden door de vele ooievaars. De hele streek hier zit vol met ooievaars, een nest weegt tussen de 200 en 500 kg !!! Het avondeten in het hotel was, na de klachten van gisteren, een heel stuk beter en vooral ook warmer.

Daarna liep het weer mis, in de ruimte achter de receptie staan een aantal zetels en daar konden we dus samenzitten om de zelf gekochte drank aan te spreken. Niet dus, verboden om daar te zitten ! Met de cafetaría nog steeds gesloten blijft alleen de optie “vroeg naar bed” open.


14 maart - naar Extremadura.

Deze ochtend namen we om 5u30 de taxi naar Albir om daar op de bus te stappen. We zagen al snel enkele bekende gezichten met slaapoogjes die ook waren ingeschreven voor de reis naar Extremadura. Om 7u werden de laatste leden opgepikt in Villajoyosa en konden we vertrekken voor een verplaatsing van zo’n 700 kilometers. We kregen meteen een tasje met daarin een overlevingspakket (flesje water, suikerwafel, kruiswoordraadsels enz).

Als begeleider kregen we Evert mee, die had ons vorig jaar ook al vergezeld op de reis naar de provincie Jaén en dat was een absolute meevaller. Antonio, onze chauffeur voor deze week deed zijn werk, meer niet. Een groot verschil met Miguel, de chauffeur die ons vorig jaar overal bracht en meteen onze harten gestolen had.

Hét grote probleem was deze keer de bus ! Ik heb er mee leren leven dat wat voor mij te warm is, voor een ander te koud kan zijn maar uren aan een stuk een temperatuur van boven de 30 graden in de bus is echt niet aangenaam.

De eerste uurtjes verliepen behalve de obligate koffie- en plasstops rustig zodat iedereen de verloren uren slaap kon inhalen. De lunch was op voorhand besteld en was zeer lekker. Intussen was iedereen wakker en kregen we van Evert wat meer uitleg over wat er de volgende dagen zou gebeuren. Het zou een druk maar zeer interessant programma worden. En toen was het tijd voor … bingo ! Het zal geen verrassing zijn dat ik niets gewonnen heb maar dat was ook helemaal niet nodig want Carina won zowel de eerste als de tweede prijs.

Ondertussen bleef de regen tegen de ramen van de bus kletteren en de voorspellingen voor deze week zien er niet rooskleurig uit. Na aankomst in het hotel en het toewijzen van de kamers werden we met de bus naar het centrum van Cáceres gebracht en daar konden we kennis maken met de plaatselijke gids Marco. Marco is een Spanjaard maar spreekt zeer vloeiend Engels en daar bovenop kan hij zijn mannetje staan in het Portugees, Italiaans, Duits en Frans. Nog straffer : hij kan Vlaamse en Nederlandse liedjes perfect meezingen ! Een ongelofelijk vriendelijke man die alles vertelt met een kwinkslag en op elke vraag een antwoord heeft (of verzint ?). Een schot in de roos om ons de komende week te vergezellen, dat staat al meteen vast.

De regen was inmiddels verdwenen en de eerste kennismaking met de stad was indrukwekkend. Ik ben hier zelf al twee keer geweest maar met een gids zie je zoveel meer dan in je eentje. Over elk gebouw valt wel iets te vertellen en Marco doet dat op zo’n manier dat het altijd boeiend blijft. Hij is ook bijzonder ad rem, als iemand denkt iets beter te weten wordt hij meteen op een grappige manier op zijn plaats gezet.

Tijdens ons bezoek viel de duisternis in en zo konden we profiteren van de stad “by night”. Na de rondleiding werden we in een plaatselijke winkel verwacht voor een kaasproeverij. Als je hier over kaas spreekt gaat het vooral over schapen- en geitenkaas, de koeien zijn om op te eten. Er waren enkele lekkere kazen bij en er werd dan ook uitbundig gekocht.

Daarna werd het tijd om naar het hotel terug te keren. De buschauffeur zat intussen aan zijn maximum aantal rij-uren en kon ons dus niet naar het hotel brengen. En dan komt meteen één van de minpunten van het hotel naar voor : de afgelegen locatie. Gelukkig niet het einde van de wereld en een taxirit van zes euro voor vier personen is voor niemand onbetaalbaar. Behalve de iets mindere ligging van het hotel waren er bij de eerste indruk wel meer minpunten. Het is een weinig sfeervol gebouw, eerder geschikt voor een eenmalige overnachting. De kamers zijn ruim en daarmee is alles gezegd, de muren zijn flinterdun, blijkbaar is niet overal de beloofde minibar aanwezig en – vind ik zelf overdreven – sommige mensen klagen over de afwezigheid van Nederlandstalige zenders op de teevee. Het restaurant baadt in een Oostbloksfeer, het warme eten heeft ongeveer dezelfde temperatuur dan het koud buffet. Het allerbelangrijkste hou ik tot het laatste : er is geen bar of cafetería aanwezig !!! Ook buiten het hotel is er in de buurt helemaal niets te beleven. Morgen naar de supermarkt dus en zelf voor drank zorgen.


13 maart - morgen weg.

Vrijdag zijn we een nieuwe power bank gaan kopen bij MediaMarkt, hopelijk houdt deze het iets langer vol op een veilige manier. Het voelt in ieder geval allemaal steviger en betrouwbaarder maar de kans is groot dat het vanbinnen dezelfde Chinese rommel is.

Gisteren zijn we weer met de vaste groep naar The Royal geweest voor rode kool met worst. Stom toeval of niet maar vandaag stond rode kool ook op het menu bij café Panaché. Iets anders gekozen dan maar, keuze genoeg. Spijtig genoeg met op de achtergrond alweer een slechte wedstrijd van Antwerp en een terechte overwinning van Anderlecht.

Onze woefkesoppas zit er inmiddels op en Patrick heeft schitterend weer gehad in de Sierra Nevada. Vanaf morgen begint onze vakantie, een weekje met de club naar Extremadura met verblijf in Cáceres en o.a. bezoeken aan Mérida, Trujillo, Plasencia en Alcantara. Ik hoor een aantal lezers al denken “Op reis ? Je bent verdomme altijd op reis !” Niet waar, wij leven hier zoals je dat in België of Nederland zou doen : poetsen, winkelen, eten maken, teevee kijken enz – gewoon de dagelijkse dingen dus maar dan met beter weer, goedkopere restaurants, vriendelijkere mensen …

Bovendien probeer ik elk jaar met mijn verjaardag op uitstap te gaan maar door allerlei omstandigheden is dat de laatste keren niet gelukt. Noem dit dus gerust een inhaalbeweging. Wat zit ik me hier verdomme te verdedigen 🤪 ?

De laptop gaat niet mee, het verslag van de reis zal dus ten vroegste volgende week zondag online komen. Op Smoelenboek zullen wel regelmatig foto’s verschijnen.


9 maart - brandje.

Het weer is en blijft wisselvallig maar tijdens de zonnige periodes is het echt zwembadweer. Voor de stoere types dan want ik denk dat het water nog heel koud is.

Veel doen we deze dagen niet (anders wel ?) want we moeten deze week zorgen voor de drie honden van de finca. Dat wil zeggen dat we ‘s avonds niet neerploffen in de zetel van de caravan maar nu enkele dagen teevee kijken in het salon van Patrick. We proberen via Netflix alle negen seizoenen van The Office te zien maar of dat gaat lukken …?

We hadden vandaag geluk.  Enkele dagen geleden hadden we bij Gifi (zo'n winkel waar je vanalles kan kopen wat je niet nodig hebt) een goedkope powerbank gekocht, eentje van 10000 mAh - dat zou genoeg moeten zijn om mijn slimme telefoon twee keer op te laden.  Het spul eerst helemaal opgeladen en dan uitgeprobeerd.  Na een halve laadbeurt deed het al niks meer.  Weer een miskoop ? Erger ! Er steeg zelfs een stinkend rookpluimpje op uit het ding.  Ook toen er niets meer verbonden was bleef die rommel warmer en warmer worden.  Gelukkig minderde de temperatuur daarna geleidelijk.  Absoluut kapot dus en spijtig genoeg kasticket en verpakking al in de container verdwenen.  In ieder geval een waarschuwing waard : laat zoiets niet in het stopcontact zitten als je er niet bij bij kan blijven !

Deze avond zijn we bij LaLivi gaan eten, dat was even geleden en het smaakte weer.


6 maart - en weer een slechte wedstrijd.

Pff, niet echt mooi weer de laatste dagen. Jaja, ik weet het : de natuur en de waterreservoirs smachten naar neerslag. En het mag van mij ook regenen, maar dan bij voorkeur ‘s nachts 🙃.

Mooi of slecht weer : er moet gegeten worden en dat gebeurde dan ook. Zaterdag blinde vinken en bloemkool bij The Royal en vandaag stoofvlees in de Panaché. Bij de Panaché zaten we natuurlijk niet zomaar want dé derby van België stond vandaag op het programma : Royal Antwerp FC tegen de rivalen van het Kiel. Op basis van de rangschikking zou dit een klinkende overwinning van Antwerp moeten worden maar elke wedstrijd moet gespeeld worden !

Rood-wit had de eerste 20 minuten een totaal overwicht maar daarna … rampzalig, net zoals in ongeveer alle vorige matchen van dit seizoen. Beershit scoorde dan ook verdiend het eerste doelpunt en met een achterstand gingen de spelers de kleedkamer in. Wat er daar allemaal precies gebeurd is, hebben we het raden naar maar er verschijnen op het internet genoeg artikels om een beetje mee te zijn.

Voorzitter Gheysens heeft zich kwaad gemaakt en trainer Priske heeft de volle laag gekregen, dat is duidelijk. Publiekslieveling Ritchie De Laet is tijdens de rust al vertrokken. Het rommelt dus achter de schermen en ik kan me niet voorstellen dat we de eindronde spelen met dezelfde trainer, áls we zover geraken !!! Er moet dringend uit een ander vaatje getapt worden want het spel is echt van een bedroevend laag niveau.

Uiteindelijk hebben we nog gewonnen met 2-1, enigszins geholpen door betwistbare beslissingen van de scheidsrechter en de VAR. De purperen bleiters overwegen een klacht in te dienen. Wij zijn vorige week ook niet echt bevoordeeld door anti-Antwerp fluiter Visser en we leren daarmee leven. Tot we hem tegenkomen in een donker steegje, haha. Grapjeeeeeeeeeeeeeuh ……...


3 maart - Kathmandu.

Dinsdag ging Carina weer naar de Spaanse les. Volgende week is het examen maar dat interesseert haar niet en de week daarna kunnen we niet vanwege op reis. De laatste keer gaat ze dan nog wel een keer langs, ik vind het toch knap dat het zo lang heeft volgehouden. Voor mij valt dan meteen mijn wandeluurtje weg, de laatste weken probeerde ik altijd te passeren bij de Belgische bakker voor een lekkere koffiekoek.

Gisteren woensdag pikten we onze pa op en reden we naar Benidorm voor de wekelijkse clubbijeenkomst. Een dikke maand geleden kwam Ballroom Blitz optreden in hotel Marina en vanwege het overdonderende succes werden ze opnieuw gevraagd. Het was nog altijd beter dan de doorsnee Eddy Wally imitator maar er was toch minder ambiance dan vorige keer. Ik denk dat het vooral kwam door de redelijk dronken toestand van de zanger, maar ik kan verkeerd zijn.

De laatste stop van de dag was weer bij The Royal, met deze keer fajita’s als dagaanbieding – dat smaakt altijd !

Deze middag gingen we naar het Indisch-Nepalees restaurant Kathmandu in Albir. Absoluut lekker maar niet lekkerder dan de andere Indische restaurants in de buurt. Heel verzorgd en attentvolle bediening maar de klassieke muziek op de achtergrond vond ik niet zo geslaagd.