Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. Terugkijken kan je via het menu hierboven.


17 januari - met de VVB op stap.

Vanmorgen om 6u30 rinkelde de wekker. Dat kan maar één ding betekenen : een busuitstap met de Vlaamse Vriendenkring Benidorm. Op zich hebben wij niet echt problemen met vroeg opstaan maar godverdomme voor de eerste keer in 15 jaar de ruiten van de auto ijsvrij maken, was er teveel aan.

Echt ver weg gingen we deze keer niet en bovendien voor mij bekend terrein : Agost en Novelda. Nadat iedereen werd opgepikt op enkele centrale plekken bracht de bus ons naar de pottenbakkerij van Emili Boich, een aimabele ex-docent geschiedenis die zijn levenstempo flink heeft teruggeschroefd en de familietraditie van het pottenbakken heeft voortgezet. De man maakte terwijl hij alles uitlegde, sierstukjes aan de lopende band en na het bezoek mocht iedereen een kleinigheidje meenemen. De hele streek bulkt hier van de kleine en grote bedrijven die op een of andere manier hun geld verdienen met marmer en/of klei.

Na het ambachtelijke bezoek reden we verder naar Novelda, een stadje waar vrij veel modernistische (je kan het ook art nouveau of Jugendstil noemen) huizen te vinden zijn. Helaas alleen langs de buitenkant te bewonderen want in vele gevallen nog bewoond. Bij een van de huizen hadden we geluk en mochten we binnen een kijkje nemen.

Volgende bestemming was bodega Casa Sicilia, gesticht in 1707. Genoeg ervaring dus op het gebied van wijn maken en zoals velen helemaal overgeschakeld op biologisch produceren. We kregen een interessante rondleiding gevolgd door een proeverij. Niet zomaar glazen achterover kappen maar begeleid door lekkere hapjes, die in één keer ook dienst deden als voorgerecht voor de paella en arroz. Alles was zeer verzorgd en lekker, misschien was het wel een goed idee om enkele flessen te kopen. Dikwijls zijn zo’n flessen duurder dan in de supermarkt maar hier niet en met een promotie van zes flessen kopen en zes gratis krijgen moesten we niet lang nadenken. Voor minder dan vier euro per fles kan ik Carina moeilijk als geheelonthouder door het leven laten gaan.

De laatste bestemming van vandaag lag op een heuvel vlak bij het stadje : het heiligdom van Santa María Magdalena. Deze kerk doet heel sterk aan de Sagrada Familia van Barcelona denken met het grote verschil dat de kerk hier wel volledig afgewerkt is. Het gebouw werd ontworpen door een leerling van Gaudi, niet echt een verrassing. Speciaal is hier het orgel, dat geheel uit marmeren pijpen bestaat. Rond 18u30 waren we terug in Albir en ploften we in onze zetel.


16 januari - Ingrid en Oswald op bezoek.

We hebben een mooi weekend achter de rug. Zaterdag in de vroege namiddag kregen we bericht van Ingrid en Oswald dat ze aan het station op ons wachtten. Hun bezoek zou dit jaar wel wat anders verlopen dan de voorbije keren. Vorig jaar werd uiteraard overgeslagen door de COVID crisis maar ook dit jaar is niet alles wat het geweest is. Er is bijvoorbeeld geen feesttent meer waar ze als Feathers and More een optreden kunnen geven en ze kunnen ook niet meer in mijn busje slapen. Gelukkig hadden ze dicht bij een overnachtingsplaats gevonden en daar bracht ik ze dan ook meteen heen zodat ze hun bagage daar konden achterlaten. En toen, niet meteen een verrassing : honger. Zelf eet ik steeds minder tot geen vlees maar een fanatiek vegetariër kan je mij zeker niet noemen. Ingrid is iets strenger en dus moesten we op zoek naar een restaurant waar iedereen zich gelukkig bij voelt. Er werd gekozen voor Grieks restaurant Santorini. Mits een beetje schuiven met voorgerechten kan je daar prima vleesloos eten.

Om te bewijzen dat we geen gezondheidsfreaks zijn, trokken we daarna nog naar Universal Lounge Bar voor een flinke portie ijs.

Vandaag was er geen enkele reden te bedenken om niet te doen wat Oswald en Ingrid al jaren van plan waren : te voet van de vuurtorenparking in Albir naar “het kruis” van Benidorm. De vorige jaren was ik beslist met hen mee gewandeld maar na de recente Coronabesmetting voel ik mij nog altijd niet sterk genoeg om zo’n tocht te riskeren. Ze moesten dus alleen op pad maar ik beloofde hen wel om een half uurtje mee te stappen en dan terug te keren. Het tempo lag echter veel te hoog en na maximum tien minuten hield ik het voor bekeken terwijl het dappere tweetal verder omhoog ging.

Carina was terwijl blijven wachten aan de picknicktafels en de bedoeling was om gezellig samen naar de vuurtoren te wandelen. Er werden op dat moment echter busladingen wandelaars aangevoerd om ook aan de mooie route te beginnen en we hadden geen zin om tussen al dat volk te lopen. En weer werden de plannen aangepast : ontbijten bij La Livi en dan naar de zondagse markt. Daarna richting caravan om de eerste RAFC overwinning van het nieuwe jaar mee te maken.

Veel sneller dan verwacht kregen we telefoon van Ingrid om te melden dat ze al op een terrasje in Benidorm zaten, ik heb nog nooit geweten dat iemand de toch wel vrij zware tocht op zo’n korte tijd heeft afgelegd. En toen kwam weer datzelfde probleem : waar en wat eten ? Deze keer werden het veggie pizza’s bij Pizza4U en met het buikje vol werden de kameraden naar hun hotel bij het busstation van Benidorm gebracht vanwaar ze morgenvroeg naar Alcoy rijden.


14 januari - Gin.

De voorbije dagen waren overwegend zonnig maar aan de frisse kant. ‘s Avonds lang buiten zitten is er voorlopig niet bij en ook in de nabije toekomst zijn er geen hogere temperaturen voorspeld. Nu snap ik wel dat we met nachttemperaturen van rond de zes graden en overdag 15 graden in de schaduw weinig reden tot klagen hebben in vergelijking met België maar het mag toch wat meer zijn.

Echt veel is er niet te vertellen, alles draait hier zo’n beetje rond Gin. Nee, niet de drank – wel de hond van Josee en Filip. Die was afgelopen maandag even bewusteloos geweest en dus waren ze naar de dierenkliniek gereden. Daar werd een grote tumor vastgesteld en dinsdagochtend werd Gin al geopereerd. Omdat ik van alle aanwezigen hier mij het best kan behelpen in het Spaans ben ik telkens mee geweest om een beetje te vertalen. Het eerste bezoek na de operatie lag Gin maar een beetje zielig te kijken vanonder haar dekentje maar intussen is ze opnieuw thuis en gaat het elke dag wat beter.

Zelf proberen we nog altijd elke dag met Tyra te wandelen, zo hebben we toch een beetje beweging. De afkickverschijnselen die ik hier de eerste dagen na onze terugkeer uit Antwerpen had zijn bijna verdwenen. Ik verklaar me nader : van ‘s morgens tot ‘s avonds staat Radio Minerva te blèren bij de mama van Carina en dan nog liefst met de volumeknop op 12. Ik vergelijk het een beetje met gevangenen van Guantanamo Bay die 24/24 werden blootgesteld aan heavy metal.

Ook nog een onnozel verhaaltje : we zaten vorige week te eten in de Lunch Garden van Borsbeek toen aan de tafel naast ons drie douaniers kwamen zitten. Ik zei “Oei, als ze maar niet komen controleren op rode diesel”. Eentje reageerde : “Ik zal u bewijzen dat we onze job ernstig nemen en ik wandel nu met u mee naar uw auto”. Ikke : “Ga je valies dan maar pakken, mijn auto staat momenteel in Spanje.” Ze konden er wel mee lachen.


11 januari - wat een verschil 2 !

Eerlijk is eerlijk : rotweer vandaag, maximum 15 graden en miezerige regen. Normaal wandel ik wat rond terwijl Carina naar de cursus Spaans gaat maar dat zag ik nu niet zitten. Nog maar eens geprobeerd om contact op te nemen met Martien en Bert op camping El Raco en deze keer lukte het en kon ik een uurtje gezellig gaan kletsen.

Na school gingen we de eerste inkopen van dit jaar doen in de Consum supermarkt. Waarom we dat deden is een raadsel want niemand had zin om eten te maken. Bij La Livi worden ze daar voor betaald, dat is veel gemakkelijker. Deze keer namen we geen dagmenu maar kozen we van de kaart. Zoals altijd was het zeer lekker, maar de tonijn tataki was gewoonweg subliem !


10 januari - wat een verschil !

Deze voormiddag wandelden we met een temperatuur van twee graden naar de luchthaven van Antwerpen-Deurne. Na de gebruikelijke controles kon het wachten op vlucht TB1101 beginnen. Het vliegtuig stond al die tijd klaar en dus was de kans groot dat we (zoals quasi altijd op deze mini-luchthaven) op tijd zouden vertrekken. Dat gebeurde dan ook, meer zelfs : we vlogen in een recordtijd van 1u50 naar Alicante ! Door de vroege landing moesten we dan weer een half uur wachten tot onze pa kwam aangereden. Weinig winst dus maar we konden wel wachten in de zon bij een temperatuur van 22 graden, een flink verschil met deze ochtend in België.


9 januari - de laatste.

Morgen kort na de middag nemen we het vliegtuig naar Alicante.  Vertrekken zal met een dikke jas gebeuren maar hopelijk kan die bij de landing onmiddellijk uitgedaan worden en kunnen we nog even genieten van de laatste avondzon.  De laatste dagen werden vooral gevuld met uitgebreid afscheid nemen van vrienden en familie en deze avond gingen we met ons drieën (Carina, mama Yum en ik) gingen we nog iets eten bij Brasserie Anoot.


6 januari - modder enz

Maandagvoormiddag zijn we met tram en bus naar Sint-Job-in-’t-Goor gereden. Even langs de supermarkt en dan nog een half uurtje stappen met onze bagage om de camping te bereiken. Als je een aantal maanden weg bent is het toch altijd afwachten en hopen dat alles nog overeind staat, zeker omdat er toch al een aantal najaarsstormen gepasseerd zijn. Alles zag er prima uit : geen muizen, geen muffe reuk – prima dus om meteen enkele dagen te verblijven. Het internet dat afgelopen zomer nog af en toe bruikbaar was, is nu bijna helemaal verdwenen. Gelukkig hadden we de laatste weken genoeg gedownload zodat we elke avond uitgebreid naar films en andere rommel konden kijken. Arthur, legend of the sword was een echte spektakelfilm, Tesla (over de uitvinder, niet de auto) was zeer interessant en Don’t look up vond ik zelf de beste film van het recente lijstje.

Gisteren zijn we naar Antwerpen geweest, Carina naar haar dochter en ik naar Nancy en Macho. In café-restaurant De Vlegel zat een meisje met een grote Himalayan Siamees, een poes dus. Macho wou dat allemaal wel eens van dichterbij bekijken maar het langharige exemplaar was veel te bang. Om samen terug naar Sint-Job te gaan had ik met Carina afgesproken aan de dierentuin. Daar loopt momenteel het lichtfestival Alice in Wonderland en aan de ingang kon je al zien dat het heel mooi is.

Vandaag dan onze laatste dag op de camping. Al het water terug afsluiten, vochtvreters zetten, zorgen dat er niets eetbaars overblijft enz. De bedoeling was om hier vandaag en de vorige dagen enkele flinke wandelingen te maken maar door de vele regen én de pijnlijke rug van Carina is dat er niet van gekomen. Vandaag was het droog en begeleid door een winterzonnetje trok ik er alleen op uit om een aantal caches van een nieuwe reeks te zoeken? Alles werd gevonden en helemaal onder de modder kwam ik moe maar voldaan aan in de caravan. Veel rusten was er niet bij want een half uur later moesten we alweer twee km wandelen naar de bushalte. Onderweg konden we nog twee caches samen loggen en net vóór het donker werd kwamen we aan in Deurne waar we onze laatste dagen op Belgisch grondgebied zullen slijten.


2 januari - bye bye feestdagen.

Oei, we zijn inmiddels al 2 januari en ik moet al eens goed nadenken wat er de laatste week is gebeurd. Eerst ons verblijf in Lochristi natuurlijk. Na een aantal dagen met ons tweeën kwam de familie thuis van zee en kon er meteen weer bijgepraat worden. Carina werd door de nichtjes ingewijd in het spel Kolonisten van Catan. Als je er niets van kent ben je natuurlijk gedoemd om te verliezen, ik heb mij wijselijk op de achtergrond gehouden om geen gezichtsverlies te lijden. Enkele dagen later werd ik gewoonweg uitgelachen bij een spelletje Chapeau. En toch kan ik heel goed liegen !

Eén keer hebben we het geriskeerd om enkele caches te zoeken tijdens een droge periode. Die periode duurde net tot aan het einde van de straat en anderhalf uur later waren we kletsnat. Slechts vier caches werden gevonden, waarvan een dan nog dank zij de hulp van de vriendelijke eigenaar die ons ontgoocheld naar de boom met hengelcache zag staren. Hij kwam ons snel ter hulp met het nodige materiaal, heel vriendelijk !

In Spanje worden door mij gelegde caches de laatste weken weer veelvuldig gezocht en (meestal) gevonden. Voor de mensen die geocachen én deze blog lezen : er zijn er nog op komst, zelfs al zitten we momenteel in België. De reviewer van dienst doet momenteel nogal moeilijk over het goedkeuren van een aantal caches maar hopelijk komt het wel goed.

Oudejaarsavond werd dit jaar met een beperkt aantal familieleden gevierd maar het was daarom niet minder gezellig. Als aperitief moest iedereen eerst een Covid zelftest ondergaan, iedereen bleek negatief – oef ! Omdat we al zoveel gesnoept hadden, beslisten de kinderen om de pakjes vóór het hoofdgerecht te openen zodat er intussen wat meer plaats in onze buik kwam om aan het gourmet/raclette onderdeel te beginnen. Deze keer meer dan genoeg eten maar geen overschot voor de rest van de week. Afgesloten werd er met fruit in warme chocoladesaus en ijs met een zelfbereide “topping” gemaakt van gesmolten Werther’s roombotersnoepjes gemengd met room en afgewerkt met calvados en Chouffe koffielikeur. Moet er bijverteld worden dat het lekker was ?

Gisteren kwamen we met de flink gevulde trein terug naar Antwerpen. Vandaag gingen we de brievenbus bij onze pa leegmaken en op de terugweg stapten we van de tram om een kijkje te nemen in de winkelstraten van Antwerpen. Wat onderweg door de auto's met geel-zwarte kentekens al duidelijk was, werd bevestigd : Antwerpen wordt overspoeld door Nederlanders ! Toen je vroeger hun aanwezigheid kon horen, herken je ze nu vooral in het niet dragen van maskers. Ook niet na verwittigingen van de talrijke stewards die op de grote winkelassen aanwezig zijn.

Waar we iets gingen drinken had een mama van de arrogantste soort zelfs het lef om te dreigen met opstappen en niet betalen omdat ze niet zonder mondkapje naar toilet mocht. Grenzen sluiten nu !

En omdat een mens niet kan leven van terrasjes alleen én we gisteren al uitgebreid bij de Chinees waren gaan eten, gingen we deze avond nog iets eten bij favoriet restaurant Fratelli. Lekker als altijd maar net als gisteren bij Hong Kong Garden duurde het allemaal wel heeeeeeeeeel lang. Vandaag moesten we maar liefst twee uur wachten op onze pizza. Moest ik hier voor de eerste keer te gast zijn, was ik het na een uur wachten afgetrapt maar we weten dat dit echt een uitzondering is en dan wordt dat men de mantel der liefde bedekt. Het werd al helemaal vergeven toen we na het afrekenen nog een Italiaans kerstgebak mee naar huis kregen.