26 december - bij de schapen.

Intussen zijn we helemaal aangepast aan het dagelijkse grijze Belgische leven. De eerste week bij de schoonmama is achter de rug en ik vertoon nu Radio-Minerva-op-maximum-volume afkickverschijnselen. Kerstavond was uitermate gezellig in beperkte familiekring, ook al gingen daar op voorhand stresserende inkoopmomenten bij overbevolkte Carrefour supermarkten mee gepaard. De aangekochte hoeveelheid sushi en aanverwante hapjes werden duidelijk verkeerd ingeschat en aan het einde van de avond stuiterde iedereen rond met een overdosis suiker (in de vorm van taartjes en koekjes).

Gisteren hadden we geluk : schoonzoon Rachid moest in Sint-Niklaas zijn en dus was het een kleine moeite om iets verder te rijden om ons af te zetten in Lochristi. Dat bespaart ons een wandeling-tram-trein-bus-wandeling verplaatsing. Even vreesden we niet op onze bestemming te geraken, de Antwerpsesteenweg en parallelwegen waren afgesloten vanwege een grote brand met veel rookontwikkeling. Gelukkig mochten wij wel door omdat we buiten de perimeter moesten zijn.

En zo kunnen we dan nu weer enkele dagen “huiszitten” tot de familie dinsdagavond thuiskomt. Als iedereen gezond blijft en niemand positief test blijven we hier tot nieuwjaarsdag. Met zicht op de schapen vanuit het zwembad is de miezerige regen toch iets gemakkelijker te verteren.


21 december - booster.

Toen we nog in Spanje waren hadden we al een afspraak gemaakt voor onze derde (booster) prik. Daarvoor moesten we gisteren om 11u50 bij Antwerp Expo zijn. Op zich geen probleem, maar eerst moesten we om 10u30 bij de mutualiteit in Deurne zijn om een en ander in orde te brengen. Dat onderhoud liep uit tot 11u15 en toen werd het toch nog spannend om op tijd aan de andere kant van de stad te geraken. Volgens mij kan je ook gerust een kwartier te laat zijn maar ze vragen toch telkens om precies op het juiste tijdstip te komen. In ieder geval waren we nog net op tijd. Carina voelde het vaccin duidelijk binnen komen, ik had mijn mouw nog niet opgerold en de spuit zat al in mijn bovenarm zonder dat ik het voelde.  Gisteren werden er in Antwerp Expo trouwens zo'n 21000 vaccins toegediend, een gemiddelde van 70 per minuut !

Daarna nog even naar de stad en opnieuw naar de mutualiteit. Niet omdat we dat zo plezant vinden maar deze voormiddag kregen we niet alles rond, uiteindelijk is het nu allemaal gelukt maar alleen maar omdat ik een beetje weet wat er allemaal mogelijk is met een slimme telefoon van tegenwoordig. Als je blijft zweren bij de ouderwetse manier van communiceren (vaste lijn, langsgaan, brief) val je gewoonweg uit de boot, een echte schande !

En dan vandaag … wat gisterenavond begon, is vandaag nog erger geworden : een zeer pijnlijke arm. Een verrassing was het niet, bij mijn eerste prik had ik dezelfde symptomen. Ik blijf erbij : liever drie dagen een pijnlijke arm dan drie weken in het ziekenhuis. Want ja, ik blijf geloven in de vaccins. Waar ik het wel steeds moeilijker mee heb zijn de maatregelen die genomen worden en waarover ik soms mijn twijfels heb.


19 december - afspraakjes.

Onze reis naar België is perfect verlopen. Na de nodige controles op de luchthaven van Alicante hadden we nog tijd genoeg om iets te drinken en snoepen bij Starbucks. De vlucht vertrok mooi op tijd en we landden een kwartier vroeger dan voorzien in Deurne-Antwerpen. Voor mij was het de eerste keer dat ik hier landde en wat gaat alles hier vlot. Ook de vlucht zelf met een kleiner (Embraer) vliegtuig was een meevaller, ik had de indruk dat er minder lawaai was dan bij een Airbus of Boeing.

Na aankomst namen we de taxi – niet meer dan vijf minuten – tot bij de mama van Carina, hier blijven we tot kerstdag. Al meteen werd de familie opgetrommeld om iets te gaan eten bij Fratelli, ons favoriete Italiaanse restaurant hier achter de hoek.

Gisterenavond gingen we naar het centrum van Antwerpen. Oorspronkelijk waren we ingeschreven voor een spaghetti avond met live muziek om Shangrila home in Nepal te steunen maar door Covid-19 werd dat evenement geannuleerd. Gelukkig dook er al snel een alternatief op. Lieven en Miranda, die normaal ook naar het benefiet gingen, stelden voor om met vier iets te gaan eten en wij mochten kiezen. Bijna voor de hand liggend werd al vlug beslist om naar Caramba te gaan, altijd een goede keuze. In de straten rond de Groenplaats en Grote Markt was het heel druk en het viel op dat er vooral veel Nederlanders op stap waren. Toen we iets na 22u30 het restaurant verlieten en naar de tram wandelden zaten de terrassen nog altijd overvol. Hoe ze dat allemaal leeg hebben gekregen tegen sluitingsuur (23u) is mij een raadsel.

Vandaag waren alle winkels in het centrum open én Carina zag nog ergens een gaatje om af te spreken met Brigitte. Brigitte is één van de namen die regelmatig opduiken als het over familie gaat en vandaag zag ik ze voor de eerste keer in levende lijve. Ik moest even met mijn ogen knipperen om te beseffen dat ik niet naar de mama van Carina keek in een 25 jaar jongere versie. Rare gewaarwording : met een voor mij zo goed als onbekende vrouw op zoek naar een nieuwe pyjama. Maar met de hulp van de twee dames vond ik wel een perfect exemplaar. Na twee koffies en een beetje door de stad slenteren was het alweer tijd om de tram naar huis te nemen. Daar werden frietjes gehaald die tijdens het gelijkspel van Genk tegen Antwerp werden opgegeten.


16 december - morgen naar B.

Gisteren zijn we naar Benidorm geweest. Op het terras van hotel Marina werden de geschrapte uitstapjes van de Vlaamse Vriendenkring terugbetaald. Hopelijk komt in januari alles weer op gang. We gingen nog even iets drinken bij Jerry in de Panaché, kochten wat prullen in een Chinese winkel en zagen de vele kerstversieringen. ‘s Avonds moet het hier echt mooi zijn als alles verlicht is. Op de Plaza de la Hispanidad waren ze een toren aan het installeren, ik veronderstel dat dit een soort uitzichtplatform moet worden.

Daarna gingen we naar Belgomar waar we met onze pa en Angelina afgesproken waren. Het was er weer lekker als altijd en we hadden nog net de laatste voedselbankkalender te pakken. Geen ramp, vanaf vrijdag komt er een nieuwe lading – ga dus gewoon even langs om dit initiatief te steunen. Voor 7,50 euro krijg je een kalender met mooie foto’s van Albir en Alfaz.

Vandaag werd gevuld met een beetje rondhangen, de koffers inpakken en/of spullen klaarleggen. Ook de auto werd even gepoetst vóór hij onder zijn pyjama verdween. Een paar weken geleden hadden we zo een “funda” gekocht zodat de auto toch een beetje beschermd is tijdens onze afwezigheid van ruim drie weken. Want ja, morgen vliegen wij naar België en pas 10 januari komen we terug.


14 december - wat een fantastische dag !

Ik ging Carina ophalen na haar cursus Spaans en het was niet meteen duidelijk wat we de rest van de dag zouden doen. Waarom niet een keer naar Orxeta rijden om daar “het” ei te bezoeken. Die uitstap stond al een hele tijd op het programma maar werd steeds uitgesteld om allerlei redenen. Stilaan begon de tijd te dringen want einde december wordt het project afgesloten.

Waar gaat het over ? De Gentse kunstenaar Enca Enzo Caen is een tijdje geleden neergestreken in Orxeta en is hier begonnen aan een gekroond ei van meer dan vijf meter hoog, gemaakt met cement en marmerpoeder. Een indrukwekkend kunstwerk dat steeds interessanter wordt met de uitleg en symboliek van de kunstenaar er bij. De aanwezigheid van de vriendelijke huishond is ook een pluspunt.

We hadden in de plaatselijke pers al foto’s gezien van het ei maar we wisten niet dat er ook een binnenkant was. Op handen en knieën kropen we binnen en daar zagen we een stervende boom en een levensgrote duivel met het coronavirus in de hand. Over elk detail is goed nagedacht. We werden ook meteen meegenomen naar het woonhuis annex atelier, overal zie je prachtige kunstobjecten en we werden ingewijd in de geheimen van allerlei poedertjes die gebruikt worden bij het creëren. Hier zou ik wel willen kiezen om de inkomhal van mijn kasteel naar een hoger niveau te tillen.

We kregen zelfs nog een kijkje op één van de toekomstplannen. Binnenkort komt bovenop het ei nog een groot beeld van een lezende monnik. De kleinere exemplaren die als voorbeeld moeten dienen, stonden nu al in de living. Ook een ei van 10 meter hoog staat nog op het programma.

Bij het huidige kunstwerk hoort trouwens ook een “brievenbus” waarin je een brief kan achterlaten met je eigen coronaverhaal. Die brieven worden in januari 2027 geopend.

Na het bezoek reden we langs het meer van Amadorio en gingen iets drinken op het terras van El Pantano. In de verte zagen we een blushelikopter en als volleerde ramptoeristen probeerden zo dicht mogelijk bij het spektakel te komen. Al snel bleek dat er gelukkig nergens een brandhaard was en het hier om een oefening ging. Spijtig dat ik geen goed fototoestel bij me had, met een telefoon blijft het toch maar behelpen.

Terug in Albir was het de bedoeling om iets te gaan eten bij Grieks restaurant Santorini maar dat was gesloten en zo belandden we eindelijk bij pasta & pasta, een – wat dacht je – Italiaans restaurant waar alles draait rond – raad maar eens – pasta ! Zeer lekker gegeten en een prachtige afsluiter van een meer dan mooie dag !


12 december - caches, markt en nederlaag.

Er gaan een aantal mensen op hete kolen zitten als ze dit lezen. Gisteren hebben Carina en ik een aantal nieuwe caches verstopt hier in de omgeving en die zullen de volgende dagen/weken mondjesmaat worden vrijgegeven. Wanneer precies en in welke volgorde … ?

Vandaag gingen we samen met Staf en Chris naar de markt in Benidorm, dat was voor mij ook weer een hele tijd geleden en voor de vrouwen benaderde de markt het walhalla. We hadden aan twee en een half uur maar net genoeg om het hele winkelgebeuren te ondergaan maar er werd flink gekocht. Kleedjes, blouses en accessoires – twee fietstassen helemaal volgepropt.

Daarna ging het richting café Panaché om de wedstrijd RAFC tegen Standard te volgen. Spektakel genoeg maar helaas wel met 2-3 onderuit. De afgelopen weken en maanden hebben we regelmatig gewonnen terwijl de tegenstander beter was. Vandaag was het andersom, Antwerp was duidelijk de betere ploeg (zelfs na de rode kaart van Seck) maar dat was dus niet genoeg. De arbitrage had zeker een niet weg te cijferen invloed op het verloop van de wedstrijd. De kloof met leider Union wordt nu wel heel groot.


10 december - iets te veel.

Bijna elke dag gaan we een klein half uurtje wandelen met Tyra maar gisteren stond er voor de eerste keer een “echte” wandeling op het programma. Er liggen hier in de buurt nog heel wat (door mij verstopte) caches die Carina nog niet gevonden heeft en daar gingen we er een aantal van zoeken. Voor mij is dat dan meteen een goede gelegenheid om te controleren of alles nog in orde is.

Sommige caches moest ik zelf ook opnieuw mee zoeken want soms was het al enkele jaren geleden dat ik er nog in de buurt was geweest. En zo zie je dan wat er allemaal verandert gedurende jaren : paadjes die intussen helemaal overwoekerd zijn en het zo allemaal wat moeilijker maken. Ook een heleboel dingen die “verdwenen” zijn : oa een christusbeeldje en een “hulk” pop. In een tunnel onder de AP7 was er dan weer veel mooie graffiti bijgekomen.

In totaal wandelden we acht km en dat was na een lange periode van inactiviteit een beetje te veel. Vandaag was het dan weer overwegend bewolkt en kostte het weinig moeite om uit te rusten.

De voorbije avonden werden gevuld met het vijfde seizoen van La Casa de Papel. Het eerste seizoen zullen ze nooit meer kunnen evenaren maar toch zal ik me weer laten vangen als er ooit een zesde reeks komt. We hebben ook naar de film “Auschwitz Report” gezien maar enkel mensen die nog nooit van de concentratiekampen hebben gehoord, gaan hier slimmer van worden.


8 december - mals ...

Al de restaurantbezoeken inhalen die we door ziekte gemist hebben zal moeilijk zijn maar we gaan toch ons best doen. Zo zijn we gisteren nog eens naar Pizza4U geweest. Prijs/kwaliteit is nog altijd dik in orde maar ze moeten toch gaan oppassen. Zo kregen we bij het binnenkomen de gewone kaart aangereikt en moesten we expliciet naar het dagmenu vragen. Als voorgerecht krijg je nu sowieso een slaatje terwijl je vroeger ook nog macaroni kon kiezen. De keuze qua pizza’s als hoofdgerecht is kleiner geworden en het is nu koffie of dessert terwijl je vroeger beide kreeg.

Vandaag zakten we af naar café Panaché. Carina had al lang zin in een malse biefstuk met frietjes en wie ben ik om haar dat te weigeren ? De steak en alle andere gerechten die bij het tafelgezelschap op tafel kwamen, werden goedgekeurd en zo was de frisse en winderige namiddag voorbij voor we er erg in hadden.

Toen we naar de auto wandelden bleek dat Sinterklaas langs was geweest en zo konden we thuis alle lekkernijen uitstallen.


6 december - hier zijn we weer.

Alleen maar mooi weer de laatste dagen, enkel af en toe een koude wind die er voor zorgt dat je toch een t-shirt moet aantrekken. Met de gezondheid gaat het nu echt de goede kant uit en bij een zelftest deze ochtend waren we allebei negatief. Toch nog altijd slapjes op de benen, ik heb de indruk dat het herstel langer duurt dan de ziekte zelf. De zege gisteren van RAFC tegen stadsrivaal Beershit stuurde natuurlijk alles in de goede richting.

Vandaag zijn we dan eindelijk onze pa eens gaan bezoeken, dat was dik twee weken geleden denk ik. Zijn caravan en voortent zijn weer helemaal in kerstsfeer gedompeld. Tegelijkertijd konden we meteen even goedendag zeggen bij Staf en Chris, een koppel dat in onze straat staat op de camping in Sint-Job en dat hier dit jaar voor de eerste keer een paar maanden komt overwinteren. Ik ben blij dat ze zich goed voelen op camping Almafra, het is toch altijd een beetje afwachten wanneer je een camping aanbeveelt aan iemand.

Op de camping zelf is het trouwens heel rustig, zoveel lege plaatsen heb ik nog nooit geweten. Het is dan ook een camping die vooral leeft van en door de Britten en de gevolgen van de combinatie Brexit-Corona zijn duidelijk te merken.