29 september - nog zuidelijker.

Na 550 probleemloze kilometers – nog nooit zoveel Zwitserse auto’s gezien onderweg – kwamen we aan bij hotel Best Maritim in Cambrils (bij Salou) en het begon al meteen slecht. Het hotel heeft een parkeergarage waarvoor je moet betalen maar je kan geen plaats op voorhand reserveren. Je raadt het al : geen plaats en op straat mag je maximum 4 uren blijven staan. Gelukkig was er nog een alternatief : een grote openbare parking in open lucht. Ik had liever in de afgesloten hotelparking gestaan maar als het niet anders kan … Ik was al niet van plan om de auto hier te gebruiken en nu al helemaal niet, als je hem een week laat staan zakt de prijs.

Nu eerst een beetje de boekingsgeschiedenis van het hotel. Ik zocht zoals altijd eerst op booking.com en Hotel Best Negresco in Salou leek ons een goed keuze. Vooral omdat je daar een alles inclusief vakantie kon boeken en Carina ziet zichzelf graag zitten met een cocktail, een aperitief, een glas wijn of een digestiefje in de hand – hoeft niet in deze volgorde. Ook eens kijken op de hotel website zelf en daar kwamen we een heel stuk goedkoper uit. Telkens ik verder ging met de boekingsprocedure werd het goedkoper : -10 percent omdat ik een nieuwe klant was, -5 percent omdat we op voorhand betaalden, nog een aantal voordelen omdat ik (gratis) lid van de hotelclub was geworden enz. Kort samengevat – ik overdrijf niet ! : we zouden alleen ons eten (ochtend-middag-avond) betalen en alle dranken, de hotelkamer zelf, zwembad, wifi kregen we er gewoon bij. Te mooi om waar te zijn en dat was het ook. Een tweetal weken geleden kregen we een mail waarin vermeld werd dat het hotel tijdens onze vakantie gesloten zou zijn maar we zouden zonder verplichtingen en tegen dezelfde voorwaarden overgeboekt worden naar een ander hotel van de keten, Best Maritim dus. Op zich geen catastrofe maar ons nieuwe hotel heeft geen alles inbegrepen formule. Een beetje over en weer mailen en uiteindelijk zouden we op alles recht hebben wat we bij het eerder geboekte hotel zouden krijgen. En zo zijn we dus in dit hotel terecht gekomen, van ligging beter dan het andere en over alles wat we tot nu toe op ons bord hebben gekregen zijn er geen klachten.

Het is wel grappig want er is nu een duidelijk onderscheid tussen gasten die bewust voor dit hotel geboekt hebben en gasten die overgeboekt werden van een ander hotel. De overgeboekten hebben allemaal een geel armbandje wat recht geeft op de hele dag hapjes en drank. Alhoewel ik helemaal geen drinker ben zit ik nu ook de hele dag aan de gin-tonic of soberano en Carina krijgt al een melkachtig kleurtje van de overdosissen Pastis. Het eten is ook lekker en de buffetten bieden heel veel keuze.

Vandaag wandelden we naar Cambrils omdat ik Nederlandse kennissen wou bezoeken die daar op een camping staan. Helaas, niet thuis maar we hebben contact gehad en morgen komen ze naar ons hotel. In Cambrils zelf heeft Carina enkele schoenen gekocht want gisteren bij het uitpakken van de koffers viel haar ineens op dat ze een zak met laarsjes, schoenen en ondergoed vergeten was. “Ik denk dat ik die tas in de voortent van de caravan heb laten staan …” Toen we later opnieuw bij het hotel waren ging ik nog even naar de auto om er iets uit te halen en wat vond ik : juist ! Niks vergeten dus ...


27 september - laatste dag in Avignon.

Gisteren zijn we bijna de hele dag binnen gebleven. De hele voormiddag heeft het zwaar geonweerd en geregend en ook in de namiddag bleef het lang grijs. Helemaal geen probleem, want met de marathon van Berlijn, het WK wielrennen en Union-RAFC was er genoeg te beleven tot etenstijd. Daarna wandelden we naar een pizzeria hier in de buurt.

Vandaag mocht het voor onze laatste dag iets specialer zijn en gingen we eten bij La Cour d’Honneur over het Musée Calvet. We hadden het restaurant enkele dagen geleden ontdekt en op de binnenplaats zag het er heel gezellig uit. De grote collectie Gault Millau vermeldingen aan de deur deed het er al meteen duurder uitzien dan het in werkelijkheid is. Het heeft ons in ieder geval heel goed gesmaakt.

Na de lunch gingen we nog een paar overblijvende caches zoeken, daarvoor namen we de gratis overzetboot want een beetje varen is altijd plezant. De dag werd afgesloten op een terras in de schaduw van het pauselijk paleis. Morgen rijden we de Frans-Spaanse grens over en zo komen we dan weer dichter bij onze eindbestemming.


25 september - verplicht naar de supermarkt.

Avignon, het zal altijd één van mijn favoriete Franse steden blijven maar de verwondering van het eerste bezoek is nu al een hele tijd voorbij. De twee voorbije dagen hebben we ons laten leiden door een heleboel geocaches die op ons lagen te wachten. Gisteren werden die vooral in en rond het centrum gevonden en konden we ook nog een concertje meepikken.

Vandaag gingen we zoeken op het Île de la Barthelasse. Normaal konden we daar dan een gratis pendelbus naar het centrum nemen maar we waren nog maar net opgestapt toen de chauffeur zei dat hij niet zou vertrekken vanwege een manifestatie. Te voet terug dus en al snel werd duidelijk wat er aan de hand was : één van de zovele protesten tegen het Covid beleid van de regering. Enkele duizenden mensen lieten duidelijk weten dat ze niet akkoord zijn met de huidige maatregelen.

Na de betoging botsten we weer op één van de Franse eigenaardigheden. Een zonnige zaternamiddag, een heleboel mensen op stap – je zou dan verwachten dat je zonder problemen ergens iets kan eten. Natuurlijk kan dat, maar niet tussen pakweg 15u en 19u. Bijna overal sluit dan de keuken of gaat zelfs het hele terras dicht. Als ze zoiets flikken in Antwerpen voorspel ik een revolutie. In een beetje normale stad kan je toch van 12u tot 22u een pak friet, een pizza, een 7-gangen menu of wat dan ook eten ? Wij werden dus verplicht om een lasagne uit de supermarkt te gaan halen, gelukkig was die heel lekker !


23 september - weer een stukje zuidelijker.

Deze ochtend hebben we de boot verlaten en het was een schitterend verblijf, we willen dit adres dan ook graag aan iedereen aanbevelen. Sinds deze middag 15u zijn we in Avignon, nog altijd één van mijn favoriete Franse steden – misschien zelfs nummer 1. Het moet intussen toch al de 8e keer zijn dat ik hier enkele dagen verblijf. We hebben hier een studio gehuurd en in een niet zo florissante buurt en ik ben blij dat de auto op een afgesloten parking kan staan, overal op straat zie je glas van ingeslagen autoruiten.

Onze eerste wapenfeit was een bezoek aan de supermarkt om alvast de eerste dagen te overleven. Toen alles in de koelkast stond, zijn we naar de beroemde Rue des Teinturiers gewandeld, hier ongeveer één kilometer vandaan. In een zijstraatje ontdekten we een heel gezellige bar, perfect voor een aperitiefje.


22 september - te veel gegeten.

Zowel gisteren als vandaag hebben we een flinke wandeling gemaakt en daarbij werden een aantal geocaches gelogd. Hoe langer je hier rondloopt, hoe meer mooie plekjes je ontdekt. Je bent hier ook overal omgeven door water : is het geen kanaal dan is er wel een zijarm van een of andere rivier, een watervalletje, een oude wasplaats enz. Er zijn ook veel mooie gebouwen en bruggen en we zagen ook een muur die in 3D is beschilderd en een aantal beroemde figuren bijna tot leven laat komen. Even voelden we ons ontdekkingsreizigers toen we bijna per toeval in een ondergronds gangenstelsel terecht kwamen.

Gisterenavond bleven we voor alle zekerheid op de boot eten en we bestelden raclette. Na het slaatje als voorgerecht werd een enorme hoeveelheid kaas, charcuterie en aardappelen in de schil aangevoerd – onmogelijk om dat met twee personen allemaal op te eten. Er volgde ook nog een dessert en een koffie en dat alles voor een belachelijk lage prijs.

Vandaag kozen we opnieuw voor de kookkunsten van onze gastvrouw. Lichtere kost maar zeker even lekker. We hadden ook kunnen kiezen voor een van de vele restaurants in de stad maar we hielden het bij een koffie – aan de helft van de prijs in België, wie zei er dat Frankrijk een duur land is ?

Morgen rijden we verder tot Avignon, daar hebben we een appartementje gehuurd voor vijf nachten.


20 september - honger.

Helemaal zoals gepland zijn we deze ochtend om 9u vertrokken en rond 11u waren we de files rond Antwerpen en Brussel voorbij. Daarna ging het overal even vlot, ook al gingen we even de mist in op de autosnelweg in Luxemburg. Ik had er voor gezorgd dat de benzinetank bijna leeg zou zijn in het Groothertogdom. Helaas, het eerste benzinestation (Capellen) hadden we niet opgemerkt door wegenwerken zodat we dachten dat het tweede station nog maar het eerste was en we dat voorbij reden. Enkele kilometers verder werden we verwelkomd door een bord “Bienvenue en France”, vloeken dus en daarna volgetankt voor 1,79 euro per liter !

Om 16u30 kwamen we aan in Dole, waar we al werden opgewacht door uitbaters Philip en Sarah. Die baten samen een binnenschip uit dat omgebouwd is tot een uiterst comfortabele “Chambre d’hôtes”. We kregen alle regels uitgelegd en daarna vertrokken we richting stad (gewoon een brugje over) om enkele caches te zoeken én om iets te eten. Dat eten was ook mogelijk op de boot maar dat hadden we dan op voorhand moeten verwittigen. En toen begon de miserie : ALLE restaurants in het centrum, en dat zijn er veel, zijn gesloten op maandag. Een zak chips en een doosje koekjes uit de plaatselijke supermarkt zorgden voor ons karig avondmaal.


19 september - bijna weg.

De hele week werd gedomineerd door een Carina die regelmatig lichtjes over haar toeren was vanwege het nakende vertrek. Een bed vol stapels kleren, zakken op de grond, bakken op de zetel. Mag dat mee, kan dat mee, hebben we daar nog plaats voor, wat ligt er van mij nog in Spanje ? Dat neem ik zeker mee, of toch niet x 10 …

Gelukkig was er ook nog tijd voor een aantal bezoekjes, bijna altijd gecombineerd met iets om te eten. Zo gingen we donderdag met Swa en Rita iets eten bij Turks restaurant Bosphorus in Ekeren, vrijdag waren we uitgenodigd bij Miranda en chef Lieven die voor overheerlijk eten zorgde.

Gisteren om 9u30 waren we aanwezig voor de voetbalwedstrijd van kleinzoon Rayan en gisterenavond werd onze afscheidstournee afgesloten met de dichte familie bij Fratelli, waar anders ? Vandaag was er nog een klein kansje dat we zouden vertrekken maar het zal nu toch definitief morgenvroeg worden. Dan zullen we wel moeten want voor maandagavond is er een hotel geboekt. Vandaag is de caravan en voortent langs binnen en buiten nog gepoetst, extra stormstangen zijn geplaatst, de Sandero staat weer te glimmen en alles is uiteindelijk in de auto geraakt – ook al is het niet op de manier dat ik gehoopt had. Gelukt werd de stresstoestand verzacht door het kreemgelaskarreke dat nog eens langs kwam.


12 september - Manifiesta.

Het weekend is weeral voorbij. We reden vrijdagmiddag naar Lochristi om vanuit het station Gent-Dampoort naar Oostende te sporen, vandaag ging het in de omgekeerde richting. Geen files en bovendien goedkoper want parkeren is aan de kust niet bepaald gratis te noemen. Vrijdagmiddag bij aankomst konden we meteen onze (beperkte) bagage in de kamer zetten, dat was gemakkelijk. We slenterden eerst wat rond in de omgeving en namen daarna de veerboot richting Fort Napoleon, daar zochten we enkele caches. ‘s Avonds was het twijfelen, waar zouden we gaan eten ? Het aanbod in de buurt van ons hotel was zeer groot en uiteindelijk kozen we voor El Mariachi vlak naast de deur. Zeer lekker eten en (te) grote porties maar niet zo verfijnd dan bij Caramba in Antwerpen.

Gisteren brachten we de hele dag door op de oude Wellington renbaan. Daar werd voor de 11e keer Manifiesta georganiseerd (de normale locatie in Bredene was niet beschikbaar), een mix van politieke meeting met festival en altijd een mooie afsluiter van het festivalseizoen. We genoten vooral van Zap Mama, Les negresses vertes en Zwangere Guy.

Vandaag checkten we uit in het hotel en namen we de kusttram naar Lombardsijde om enkele caches te zoeken.  Daarna ging het nog wat verder naar het westen om afscheid te nemen van de familie in Sint-Idesbald.

Ook nog een woordje over ons hotel : Hotel Europe benaderde de perfectie. Vriendelijk personeel, een zeer ruime superior kamer, lekker uitgebreid ontbijtbuffet, zeer gunstige ligging vlak bij zee en café’s, restaurants en winkels. Het enige minpunt is dat je vanuit je kamer een troosteloos zicht hebt op de zijgevel van een ander gebouw. Geen probleem, we gaan niet naar zee om op onze kamer door het raam te kijken !


10 september - naar de zee.

We moesten enkele dagen geleden naar de bank om een en ander te regelen. Vroeger stapte je een kantoor binnen en als ze niet onmiddellijk tijd hadden voor een persoonlijk gesprek dan lukte dat meestal twee dagen later wel. Tegenwoordig moet je minstens twee weken op voorhand een afspraak maken en dat was nu dus ook het geval. We werden ontvangen in een overdreven groot luxueus gebouw waar amper enkele personen aan het werk waren. De vrouw die ons zou verder helpen was duidelijk fier op haar kantoor. Ik opperde dat ze mij best in een aftands rijhuis mocht ontvangen in ruil voor opnieuw een percentje op mijn spaarrekening of wat daar van overblijft. Uiteraard werd daar geen gevolg aan gegeven.

Vandaag trekken we naar Oostende voor een weekend. Een beetje kunst meepikken op de Beaufort route, enkele caches zoeken – staat de laatste tijd op een heel laag pitje – en morgen naar Manifiesta.


7 september - beestjes.

Weer iets om van ons lijstje te schrappen : Planckendael, een gratis ticket mag je niet verloren laten gaan. Zoals altijd in een dierentuin zit je met een dubbel gevoel. Natuurlijk horen al die beesten niet opgesloten te zitten, langs de andere kant is het soms de enige manier om bepaalde soorten een toekomst te geven. Bovendien zijn er veel exemplaren die in gevangenschap langer leven dan in de natuur, zo slecht zal het dan wel niet zijn.

Zoals altijd moet je in een dierentuin altijd een beetje geluk hebben met de bewoners en dat hadden we vandaag niet altijd. De buitenterreinen van heel wat apen werden gemaaid en dus zaten onze bijna-gelijken triestig te kijken in hun binnenhok. De olifanten konden kiezen maar vonden het buiten blijkbaar te warm en de meeste poes-achtige roofdieren waren te lui om te bewegen. Toch bleef er genoeg over om te bekijken en te fotograferen.

Planckendael is niet echt te vergelijken met de dierentuin van Antwerpen maar zowel bezoeker als bewoner hebben hier in ieder geval meer ruimte.


5 september - Sint-Niklaas en Belsele.

Weer een goed gevulde dag vandaag. Eerst naar de Vredesfeesten in Sint-Niklaas maar veel tijd hadden we niet. De wereldmarkt was nog maar net open toen we aankwamen maar in tegenstelling tot gisteren lieten we ons deze keer wel verleiden tot enkele hapjes.

En waarom hadden we zo weinig tijd ? We moesten om 16u op het terras van muziekclub ‘t Ey in Belsele zijn. De eerste groep die we voorgeschoteld kregen was Quetzal, een jongeman die heel goed flamenco gitaar speelde met een zangeres die traditionele en moderne Meicaanse liederen bracht, heel mooi ! Daarna was het de beurt aan Neomaan, een kleinkunstgezelschap onder leiding van ene Kevin. Goede teksten, met degelijke muzikale ondersteuning van oa gitarist Philip Masure en zangeres Soetkin Collier. Die laatste twee waren ooit nog lid van Urban Trad.

Tijdens het naar huis rijden werden we nog getrakteerd op tientallen luchtballons die waren opgestegen ter ere van de Vredesfeesten. Normaal vertrekken de ballons op de Grote Markt maar dit jaar werden de opstijgplaatsen geheim gehouden en verspreid over de hele omgeving. Geheel toevallig kwamen ook nog voorbij een stukje weiland waar alle voorbereidingen werden getroffen om drie ballons de lucht in te doen gaan.


4 september - Ramblas.

Vroeg uit bed vandaag want om 9u30 speelde kleinzoon Rayan zijn eerste voetbalwedstrijd van het nieuwe seizoen. Net zoals iedereen hadden we gehoopt om de match in zonnige omstandigheden te kunnen volgen maar het ochtendgrijs maakte het een heel stuk kouder dan verwacht. De uitslag, 8-4 verloren, was ook niet om warm van te worden en dus gingen we snel iets warm drinken in de kantine.

Daarna namen we de tram naar het centrum van Antwerpen, daar werden met een jaar onderbreking opnieuw de “Ramblas” georganiseerd – een combinatie van straatfeest/rommelmarkt/animatie en vele eetstandjes. Toch konden we aan al het lekkers weerstaan en wandelden nog wat in de buurt rond Stadswaag, ruim 40 jaar geleden hét plein voor alles en iedereen die wilde feesten én buiten de lijntjes wilde kleuren. Cinderella’s Ballroom, Match, Domino, Gigolo waren toen ronkende namen waar nu nog altijd met nostalgische ondertoon over wordt gesproken.

Uiteindelijk belandden we in de Hoogstraat bij Libanezza, een – je raadt het al – Libanees restaurant met veel vegetarische gerechten op de kaart. We lieten ons min of meer verrassen en vertrouwden op wat de ober ons aanraadde. Wat op tafel kwam was allemaal even kleurig én lekker, zeker een adresje waar we nog eens terugkomen.


2 september - het zou gemakkelijker kunnen.

Wij zijn, totaal onafhankelijk van elkaar, allebei in een administratieve mallemolen terechtgekomen. Allerlei overheidsdiensten, vakbonden en uitkeringsinstanties dreigen met sancties terwijl ze zelf de ene fout na de andere maken.

Bij Carina draait alles om een werkloosheidsuitkering die ze nooit heeft aangevraagd want nooit werkloos geweest. Brieven daarvan blijven ze versturen naar een adres waar ze al anderhalf jaar niet meer woont. Vele kantoren blijven onbereikbaar en/of gesloten vanwege Corona en telefoons worden niet beantwoord. Sorry, de tijd dat heel het land plat lag door de pandemie ligt toch al een tijdje achter ons. Intussen zou ze niet meer in orde zijn met de mutualiteit als bepaalde formulieren niet boven water komen maar ze geraakt niet aan die papieren. Carina is ALTIJD met alles in orde !

Bij mij draait het rond een adreswijziging die drie weken geleden is aangevraagd en waar maar geen beweging in schijnt te komen. Ondanks vele telefoontjes waarbij ik steeds zeer vriendelijk word behandeld en ik keer op keer aandring op een dringende afhandeling, krijg ik geen wijkagent te zien om een woonstcontrole uit te voeren. Op deze manier wordt het wel heel moeilijk om op tijd naar Spanje te vertrekken !

 

Bovenstaande tekst werd deze voormiddag geschreven. Met het nodige geduld en ingehouden woede is op enkele uurtjes tijd alles in orde gekomen. De mutualiteit van Carina kon meedelen dat ze met alles in orde is tot einde 2023 en ze zich dus geen zorgen moet maken. Van de vakbond en de RVA nog altijd geen teken van leven en telefonisch compleet onbereikbaar.

Bij mij is ook (bijna) alles in orde. Ik zat net een terrasje te doen op de hoek van de straat toen ik telefoon kreeg van de wijkagent. Hij stond voor de deur voor woonstcontrole en er was niemand thuis. Een minuut later stond ik daar en was alles snel in orde. Nu moet mijn identiteitskaart nog aangepast worden en daarvoor moest dan weer een afspraak gemaakt worden aan een stadsloket.

Het meest voor de hand liggend adres om dat te doen is Deurne maar daar kon ik ten vroegste terecht op 23 september, moeilijk als je op 20 september wil vertrekken ... Dan uiteindelijk (druk 1 - druk 6 - blijf aan de lijn - al onze medewerkers zijn in gesprek - ik zal u doorverbinden) toch nog een vroegere afspraak kunnen regelen in een ander kantoor. Heb ik een burgemeester lang geleden niet horen zeggen dat alle afspraken in de toekomst sneller zouden afgehandeld worden ?

Alles zal binnenkort dus in orde zijn en moest er iemand van de lezers hier mijn nieuwe adres om een of andere duistere reden nodig hebben, stuur dan maar een berichtje.