29 april - nog even over Spanje.

Een heleboel mensen die tijdens de voorbije winter niet in Alfaz/Benidorm geraakt zijn door een of ander stom toeval 😮, zullen schrikken als ze in het najaar terugkomen. Op een paar maanden tijd is er echt heel veel gebeurd/veranderd in de buurt. Tankstations veranderden van naam, nieuwe tankstations werden in ijltempo gebouwd (waaronder een heel goedkoop naast de Sprint). Overal kwamen er rotondes bij, grote én kleine. Je kan nu bijvoorbeeld vanaf de grote rotonde om naar Alfaz te rijden ook rechtstreeks naar de oude verbindingsweg tussen Albir en Benidorm (langs de “kasteelcamping”).

Te voet gaat tegenwoordig sneller dan met de auto, vooral in Benidorm zijn de snelheidsbeperkingen soms zwaar overdreven (30-20-10 ! km/u). Als je verstandig bent neem je de fiets, er zijn kilometers nieuwe fietspaden aangelegd. Helaas is er dikwijls niet goed over nagedacht en zijn de fietspaden er alleen gekomen omdat er rode verf over was. Je zal het zelf wel ondervinden en je zal in het begin ongetwijfeld regelmatig aan de verkeerde kant van de weg rijden. Parkeren is ook grondig veranderd in Albir.

Door de vele nieuwe fietspaden zijn een heleboel parkeerplaatsen verdwenen aan de kant van Consum en Hong Kong. Als compensatie kan je nu aan de overkant (Universal) schuin naast elkaar parkeren ipv achter elkaar. Aan het einde van de markt van Alfaz, schuin over Costa Blanca supermarkt zou een nieuwe camping komen. Hetzelfde staat te gebeuren in Altea, vlak bij Mr. X. Dit alles onder voorbehoud en in afwachting van de nodige vergunningen.

Normaal moest half maart de nieuwe supermarkt “De buren” openen, met veel Belgische en Nederlandse producten, op de plek waar vroeger SuperContent zat. Helaas was er toen ik half april vertrok nog niet veel beweging te zien. Voor de noorderlingen die zich helemaal thuis willen voelen is er nu ook een Zeeman in Benidorm. Nee, ik ben nog niet gaan kijken. Voor de liefhebbers van koeien is de Ale-Hop in Albir verdubbeld in oppervlakte.

Ik ben ongetwijfeld nog een heleboel dingen vergeten en het is onmogelijk te zeggen hoeveel horecazaken definitief de deuren gaan sluiten. Tegelijkertijd zullen er ook zaakjes te doen zijn voor de durvers die nu misschien minder startkapitaal nodig hebben om een café/restaurant/winkel over te nemen. Kortom : afwachten ! Wat ik wel kan zeggen is dat het verschil tussen Benidorm en Albir-Alfaz-Altea enorm groot was ! De grote broer is echt op sterven na dood en aan onze kant van de Sierra Helada is de coronacrisis veel minder zichtbaar.


28 april - zoeken en vinden.

De laatste dagen werden gevuld met cachen cachen cachen. Het begon zondag met een schitterende geocaching reeks. Mijn slimme Carina had zich enkele weken geleden al bezig gehouden met het oplossen van de “Jommeke” serie in de buurt van Waasmunster en nu moest er ter plaatse gewandeld en gezocht worden. We liepen langs velden en door bossen en villawijken en kwamen onderweg werkelijk schitterende caches tegen. Omdat we ‘s morgens weer niet op tijd uit bed geraakten liep de zoektocht uit tot 18u30. Op zo’n moment zou het toch plezant zijn om na bijna 20 km stappen een restaurant binnen te gaan om iets te eten. Helaas, nog altijd onmogelijk en dan maar dé gemakkelijkheidsoplossing : frituur ‘t Draakske.

Gisteren reden we zodra Carina thuis was van het werk naar De Mosten, vlak tegen de Nederlandse grens. Ook daar lag een mooie ronde, voor ervaren rotten allemaal vrij gemakkelijk te vinden maar dit zou perfect zijn om mensen voor de eerste keer te laten kennismaken met het geocachen.

Vandaag reden we naar Limburg. De laatst aangekochte GPS (Garmin Oregon 750) vertoonde vorig jaar al vrij snel mankementen aan het scherm maar het duurde tot nu voor ik hem terug naar de winkel in Paal-Beringen kon brengen. Een herstelling of vervanging zou wel eens lang kunnen duren. Gelukkig hebben we ook nog mijn oude Oregon 650t die we kunnen gebruiken. Meteen hebben we dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook in Limburg een aantal caches te zoeken. Een klein bescheiden rondje en enkele losse extra’s waren genoeg want ik had geen zin om in de dagelijkse file op de E313 in Geel te staan. Vóór de avondspits waren we al terug op de camping.


24 april - gras.

Gisteren hebben we met vereende krachten (dank u Staf) de zware grastapijt in beweging gekregen en binnen de kortste keren lag ze op haar plaats aan onze voortent. Alles werd met pinnen vastgeslagen en ons perceel is meteen in waarde verdubbeld, we gaan nu richting glamping. Het zal in ieder geval veel properder zijn en we kunnen nu ook met blote voeten op onze namaakgazon lopen.

Ik begin nu even aan ander verhaaltje dat stelselmatig zal overvloeien in het vorige. We hebben hier al een hele tijd last van muizen, daar heb ik eerder al iets over geschreven. Er wordt dus kwistig muizengif geplaatst en dat gif wordt ook allemaal opgegeten. Gisteren zat er een suffe muis in de voortent die duidelijk te veel gegeten had. Ik wou ze bij haar staart pakken maar ze was net iets vlugger dan ik. Toen we met het grastapijt bezig waren liep ze eronder. Dat was het moment om zonder al te veel bloed-in-het-rond-spattende taferelen er een einde aan te maken. Ik had mijn houten hamer vast en dat bultje onder het tapijt, dat moest de juiste plek zijn. Boenk, boenk en nog eens boenk. Even onder de tapijt kijken en ja, de verlichting op zonne-energie was vakkundig gesloopt. Iets verder lag de muis, even dood dan de verlichting. Door hamer of vergif, dat is niet helemaal duidelijk.

Om het hele verhaal compleet te maken nog een extraatje. Ook toen ik nog in Spanje was, legde Carina regelmatig zakjes muizengif neer. Veel hielp dat volgens haar niet want die zakjes bleven altijd onaangeroerd. Sinds ik hier ben, zijn de muizenkorrels veel meer in trek bij de kleine knagertjes. Misschien omdat Carina overal de gesloten zakjes legde en ik op het lumineuze idee kwam om de zakjes te openen …

Vandaag hebben we een klein fietstochtje gemaakt en daarbij enkele caches meegepikt. Het is nu wel even wennen aan het uitzicht als we thuis komen want de plaats naast ons is helemaal leeg. Deze voormiddag zijn ze de caravan en het tuinhuisje komen weghalen. Nu maar afwachten wie de nieuwe buren worden. Rustiger dan de vorige kampeerder kan niet, want de oude mevrouw is vorig seizoen slechts vier keer een uurtje gebleven. Met een beetje pech krijgen we nu een familie met vier krijsende kinderen.


22 april - opgepast !

Overal worden bijwerkingen van de in omloop zijnde vaccins opgesomd. De ernstige complicaties die we kennen uit de krant of van radio/televisie zullen we niet snel tegenkomen, de meer courante wel : spierpijn, misselijkheid, koorts, vermoeidheid enz. Ik heb natuurlijk weer tegenslag en werd vandaag geconfronteerd met een nog niet eerder voorgekomen bijwerking : werken !

Onze 90-jarige buurvrouw op de camping heeft besloten haar caravan te verkopen en de voortent werd al afgebroken. Voor 1 mei moet alles weg, dan kan er nog een deel van het kampeergeld voor dit jaar gerecupereerd worden. We hadden al gehoord dat er vanalles werd uitgedeeld omdat ze toch niet meer kon gebruiken. Ik vroeg of ze de grastapijt nog kon gebruiken. Nee dus, en nu van ons. Maar verdomme : dat was zwaar werk. Door de jaren heen was het namaakgras dikke vriendjes geworden met het echte gras en je zag bijna de grens niet meer. Bovendien was het tapijt met dubbele pinnen van zo’n 40 cm verankerd in de grond en die eruit krijgen ging ook niet vanzelf. Pas dus op met het Moderna vaccin : als het zelfs mij aan het werken kan krijgen, loopt iedereen gevaar !


21 april - Moderna.

Vandaag voor de eerste keer met de auto de LEZ (lage emissie zone) van Antwerpen ingereden. Mag normaal niet met onze Skoda tenzij je ervoor betaalt. Gisteren mocht het wel, althans toch volgens de websites die ik op voorhand bekeken had. Ik moest immers naar Park Spoor Oost voor mijn Moderna vaccin en dan mag je per uitzondering zonder bekeuring de stad vervuilen met je oude diesel.

Toen we het vaccinatiecentrum naderden was al snel duidelijk dat ik niet de enigste was die vandaag zijn spuitje tegen COVID-19 zou krijgen. Wat eerst pure chaos leek, werd al snel een goed geolied super georganiseerd circus. Om de vijf meter staat een begeleider/vrijwilliger/helper om je de weg te wijzen op de parking, je in de goede rij richting eerste ID-controle te sturen, je in het juiste prikhokje te zetten enz. EN ALLEMAAL EVEN VRIENDELIJK, dat mag ook wel eens gezegd worden. Na de inenting moet je voor alle veiligheid nog een kwartiertje blijven zitten en dan kan je vertrekken. De injectie zelf voelde ik helemaal niet, pas enkele uren later kreeg ik het gevoel van een blauwe plek en tegen de avond was mijn hele linkerarm erg pijnlijk. Beter dat dan volgende week op intensive care aan de beademing.

Om alles te verwerken reden we naar Wijnegem om daar in en rond het park enkele caches te zoeken. Een wandeling van acht kilometers leverde 12 caches op. Het park was trouwens een echte ontdekking en eigenlijk eerder een verwilderd bos maar wel met historische gebouwen, een mooie vijver én als extra attractie een doedelzakconcertje ! Twee mannen van in de 70 deden ons verlangen naar het Schots Weekend dat ook dit jaar geannuleerd zal zijn. De oudste doedelde al 56 jaar !

Na de wandeling gingen we nog even winkelen in de Carrefour van Borsbeek waar we meteen een gisteren bestelde nummerplaat gingen afhalen. Daarna ging het naar schoonmama Yum om frietjes te eten met allerlei “vlezekes”, dat smaakte !


20 april - geocachen in Brecht.

Vandaag eindelijk opnieuw met geocachen begonnen. Mooi weer, Carina een vrije dag en een nieuw rondje hier in de buurt – wat wil je nog meer om in actie te komen ? We reden naar de parkeerplaats aan de kerk van gehucht Overbroek en al meteen werd duidelijk dat we niet de enige zoekers waren. Er stonden vier auto’s en een camper met een travel bug (voor de niet-ingewijden : in dit geval een sticker met een unieke code), allemaal mensen die met de elektrische fiets de reeks van 52 caches gingen bedwingen. Wij waren de enigen die de route te voet gingen doen en we werden een beetje meewarig bekeken.

De caches werden zonder uitzondering allemaal vlot gevonden, soms omdat we zagen waar de andere collega-cachers hem hadden genomen of terug legden. Regelmatig stonden we ook wat te praten met onze medezoekers. Tegen het einde konden we ook de bonus en twee extra caches loggen en dus keerden we terug naar huis met in totaal 54 caches én 16 kilometers in de benen. Het strafste was dat wij te voet ongeveer dezelfde tijd nodig hadden dan diegenen die met de fiets onderweg waren en achteraf kregen we complimenten omdat we zo’n flinke stappers zijn.

Toch wel spijtig dat je op het einde niet ergens samen nog een terrasje kan doen want er waren echt toffe mensen bij. Eentje bood ons constant soep, broodjes en ander voedsel aan – ik ga binnenkort nog denken dat ik er uitgehongerd uit zie !


19 april - "nieuwe" fiets.

Vorig jaar had ik voor 70 euro een tweedehands fiets gekocht. Die heeft mij de hele zomer gebracht waar ik moest zijn maar een niet-werkende verlichting, haperende versnellingen, gebroken spaken én mijn eigen onhandigheid om zoiets te herstellen waren genoeg om toch uit te kijken naar een ander exemplaar. Gisteren viel mijn oog op een “slechts twee keer gebruikte” stadsfiets : een (Decathlon) Elops 500. We zijn met de auto naar Ekeren gereden en het was inderdaad een zo goed als nieuwe fiets voor de helft van de prijs. De officiële uitleg : gekocht voor zus die op schooluitstap moest met fiets en daarna niet meer gebruikt vanwege te lui. Kan dus even goed gepikt zijn maar dat weet je nooit.

Vandaag was mijn humeur al een stuk minder. Niet omdat Carina moest gaan werken, ook niet omdat ik “moest” stofzuigen maar het was verdomme een stuk minder warm dan in het weekend. Tegen de middag kwam heel even de zon piepen en dat leek mij een goed moment om naar de Aldi te fietsen.

Zaterdag hadden we daar mooie fietstassen gezien maar niet gekocht want niet echt nodig. Tot we zondagvoormiddag zagen dat de muizen lelijk huis hadden gehouden in de fietstassen van Carina. Ai, hadden we die bij Aldi maar gekocht want het waren de laatste twee exemplaren. Ik dus rond 12u naar de supermarkt en jaaaaaa, de twee laatste tassen lagen er nog. Gekocht, meteen aan de fiets bevestigd en trappen maar. Intussen was de lucht al heel donkergrijs geworden en ik was de parking nog niet af of het begon te regenen.

Heel de weg naar de camping is er geen enkele mogelijkheid om te schuilen, doorfietsen dan maar. Zeiknat kwam ik aan maar intussen hebben de nieuwe tassen wel bewezen dat ze waterdicht zijn. Alle kleren uit en voor ik iets droog aan kon trekken stopte het met regenen. Rotland ! 😉


18 april - aan de beurt.

De eerste dagen op Belgische bodem waren prima. Uitzonderlijk mooi weer met als gevolg buiten in de ligstoel hangen alsof het zomer was. Gaan winkelen hoort er natuurlijk ook bij want de koelkast en diepvries moesten gevuld worden. En ook al woon ik in Spanje ook rustig, hier is het nog veeeeeeeeeel stiller. Kan ook niet anders : doorgaand verkeer bestaat hier niet en we staan dan ook nog op een rustige kant van de camping.

Ook het vermelden waard : toen ik vertrok had ik zo het gevoel dat dat het juiste moment was omdat ik stilaan aan de beurt zou zijn voor vaccinatie. En inderdaad, inmiddels heb ik mijn uitnodiging voor mijn eerste Moderna prik gekregen. Nu woensdag ben ik aan de beurt en vier weken later de tweede inenting.


16 april - in Sint-Job.

De laatste verplaatsing en meteen ook de kortste : zo’n 350 km van Nancy naar Deurne met natuurlijk de verplichte stop in Luxemburg om de auto nog eens vol te tanken. Het grote prijsverschil van vroeger is er niet meer maar als je er toch in de buurt bent en je kan enkele euro’s uitsparen is dat altijd meegenomen. En dan gebeurde het weer, een jaarlijks weerkerend fenomeen : file ! Je rijdt door en langs grote steden als Valencia, Barcelona, Lyon enz zonder enig probleem tot je Brussel nadert en daar sta je stil. In Antwerpen krijg je dan het vervolg geserveerd.

Rond 13u30 parkeerde ik de auto in de straat van Carina haar mama en stuurde ik een berichtje : ga eens buiten kijken. Een minuutje later ging de deur open en de verrassing was compleet. De vorige dagen had ik haar immers constant voor de gek gehouden en bleef ik doen alsof ik nog in Spanje was.

Na een uurtje werd de auto volgeladen en reden we naar de caravan in Sint-Job. Daar hadden de muizen een feestje georganiseerd en moest er dringend gepoetst worden. Daarna was het tijd voor de scampi’s met tagliatelli en dat smaakte na enkele dagen overleven op chips en wafeltjes.


15 april - onderweg.

Vandaag was de rit iets korter en kwamen er nog eens 700 km bij en overnachtte ik in de buurt van Nancy. Een beetje zoals de heenreis in oktober : in een ENZO hotel. Goedkoper dan vorige nacht en duidelijk recent helemaal gerenoveerd. Zoals overal vind je dit soort hotels een heel eind buiten het centrum, soms in een troosteloze industriebuurt. Deze keer ligt het midden in een commercieel centrum met alle mogelijke supermarkten, fastfood ketens en alle soorten andere winkels. Wel een beetje raar : als de receptie (zoals in mijn geval) gesloten is, kan je inchecken en je sleutelkaart krijgen zonder iemand in levende lijve te zien.

Tijdens de avond heb ik alvast mijn verplichte locatieformulier ingevuld. Waarschijnlijk krijg ik morgen al een oproep om nog maar eens in mijn neus te laten peuteren met als beloning een week quarantaine, ook al ben ik terugkerend uit een zone met bijna nul besmettingen en onderweg heb ik met niemand contact gehad.


14 april - voorbereidingen.

De volgende informatie heb ik bewust enkele dagen niet gepubliceerd omdat het thuisfront in België niets mocht weten.

Eerst even terug naar gisteren, rond 9u30 reed ik met de fiets naar Hospital de Levante voor een test. Ik koos voor een dubbele : één antigeen test waarvan je de uitslag 10 minuten bijna onmiddellijk krijgt en dan de PCR test die vereist is om Frankrijk binnen te mogen. De verpleegster die in mijn neus peuterde vond het duidelijk heel plezant om mensen te pijnigen. De uitslag van de PCR test kwam dinsdagavond al binnen en zo wist ik dat alles in orde was om te vertrekken. Intussen had ik de vorige dagen al een hele berg papieren verzameld. Van een heleboel wist ik bijna zeker dat ik ze niet nodig zou hebben maar beter eentje te veel dan te weinig. Zo had ik papieren om Catalaanse comarca’s in en uit te rijden, verklaring op eer om Frankrijk en België te plezieren, horelreservaties, toelatingen om te bewijzen dat je een grondige reden hebt om rond te rijden, papieren om – moest het gebeuren – toch na de avondklok buiten te mogen, papieren om te bewijzen dat je papieren hebt enz.

Deze ochtend ben ik dan vertrokken. Niet omdat ik zo graag weg wou uit Spanje maar wel omdat de vriestemperaturen in het noorden stilaan tot het verleden zullen behoren, omdat ik hoop binnenkort aan de beurt te zijn voor één of ander vaccin, omdat ik niet kon blijven wachten tot de hele toestand genormaliseerd zou zijn maar vooral omdat ik graag mensen verras – in dit geval Carina !

Om 7u30 reed ik weg van de winterplek. Bij de tolpoorten ten noorden van Barcelona was er een eerste grote controle in beide richtingen maar daar hadden ze geen belangstelling in een rare Belg. Net vóor de Spaans-Franse grens de auto nog eens volgetankt en zoals verwacht stond iets verder nog een, deze keer Franse, controlepost. Daar werd echt iedereen tegengehouden en werd er naar identiteitskaart én negatieve PCR test gevraagd. Nog wat later stond ik aan het FastHotel in Montpellier, acht uur na mijn vertrek en een dikke 850 km verder.


13 april - spijtig.

Vandaag voor de verandering een keer gaan ontbijten bij La Livi. Het goedkoopste ontbijt (oficina) had ik al eens geprobeerd, deze keer mocht het wat meer zijn, richting brunch zeg maar en dus bestelde ik het standaard ontbijt met als extra nog toast met gerookte zalm en kruidenkaas. Spijtig dat ik thuis geen poes heb rondlopen, die zou zeker tevreden zijn geweest met de zalm die ik niet op kreeg.  Mijn overbuur aan tafel was heel zwijgzaam en reageerde enigszins geprikkeld toen ik daar een opmerking over maakte.

Daarna met de fiets tot de voet van de Sierra Helada, daar ligt sinds enkele jaren een kleine geo-art van mij in de vorm van het cijfer 1 – verwijzend naar de mooiste voetbalclub van het land. Onlangs kreeg ik bericht van een zoeker die schreef dat de caches niet allemaal bereikbaar zijn door het plaatsen van nieuwe hekken en verbodsbordjes. Even gaan controleren dus en inderdaad ! Een andere “gewone” cache kan je dan eventueel elders verstoppen maar deze moet echt wel op de juiste coördinaten liggen. Ik heb dus de hele reeks voorlopig op non-actief gezet, nog eens spijtig.

Als laatste bovenmenselijke inspanning van de dag ook nog even de La Lloma cache gecontroleerd, hier niet zo ver vandaan. Ook hier had iemand een bericht gestuurd om te zeggen dat hij een half uur had gezocht en dat de cache zeker verdwenen was. Niet dus, ligt nog precies op zijn plaats en is zelfs helemaal niet zo moeilijk. Niet goed gezocht dus en nog maar eens : spijtig ...


12 april - richting Bernia.

Sinds einde oktober lag er al een stapeltje kleding in de koffer van de auto, kleding die ik zou afgeven in één van de plaatselijke “charity shops”. Maar ja, als je bijna nooit met de auto rijdt is de kans klein dat die spullen ooit uit de koffer komen. Deze voormiddag heb ik er toch eindelijk aan gedacht en heb ik alles in mijn fietstassen gepropt en zo kan er iemand anders nog plezier aan beleven. Daarna naar de supermarkt, geld afhalen bij één van de weinige nog overblijvende bankautomaten waar je geen commissie moet betalen en nieuwe cbd-druppeltjes gekocht.

Voor ik het besefte was het na enkele uurtjes niksen al 16u geworden. Tijd om te vertrekken, samen met Frank en Marleen de Jaguar in met Patrick aan het stuur. Doel : Urbanisatie Alhama Springs, tegen de berg Bernia aan.

Daar waar de bebouwing stopt werd de auto geparkeerd en wandelden we naar de Camí de les Revoltes. Nog iets later weken we af van het wandelpad en kwamen bij de plaats waar de asse van Vicky (intussen al meer dan twee jaar geleden) is uitgestrooid. Patrick en zijn kinderen komen hier nog regelmatig genieten van de rust, het mooie uitzicht en de nabijheid van hun geliefde echtgenote en mama.

Onderweg stopten we nog even in Altea la Vieja om iets te drinken op een terrasje. Zonder de verplichting om om 18u te sluiten, hadden ze niet veel moeite moeten doen om hier meteen te blijven eten. Restaurante Melitón, een adresje om te onthouden !


11 april - nog eentje om het af te leren.

Het gaat weer vlot de laatste dagen. Zon of regen, terwijl we aan tafel zitten heeft het weinig belang. Gisteren was Tiffin nog eens aan de beurt, met voorsprong het beste Indische restaurant in de buurt. Niet alleen qua eten maar ze scoren zeker ook extra punten met de aankleding en de bediening.

Vandaag werd het – eindelijk – de Banana Tree. Dit Thais restaurant is intussen al enkele jaren open en met het vele hout absoluut een blikvanger aan de Monver galerij. Toch ben ik er nog geen enkele keer gaan eten, vandaag de eerste keer dus. En waarom zo lang gewacht ? De beoordelingen lopen sterk uiteen : van rotslecht tot uitstekend en in zo’n geval twijfel ik dan toch een beetje.

Het interieur kan je pure kitsch noemen, maar ook smaakvol en authentiek – aan jullie de keuze. Het personeel is nogal ongeïnteresseerd én je moet geduld hebben maar op het eten is absoluut niets aan te merken. De stoelen en tafels zien er misschien mooi uit maar zijn erg onhandig en enige lenigheid kan van pas komen om op je zitplaats te geraken.

De bedoeling was om na het eten nog een wandeling te doen maar de donkere wolken beloofden niet veel goeds. Toen we terug thuis waren vielen de eerste druppels en iets later kregen we er ook onweer bovenop.


8 april - Casa Teo.

Vanmorgen heb ik – zoals vele anderen – op myhealthviewer.be (waarom moet dat allemaal in het Engels ?) gekeken of ik op de lijst van risicogevallen sta en dat is inderdaad het geval. In theorie zou ik dus vanaf eind april één of ander vaccin moeten krijgen, ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ik had me trouwens de moeite kunnen besparen om binnen te geraken op de bovenvermelde site want enkele uren later kreeg ik ook bericht van mijn huisartsenpraktijk om te melden dat ik op DE lijst stond. Helaas stond in die mail ook een verwijzing naar Helena, het zoveelste gezondheidsportaal waarop je kan inloggen. Ik ben de tel kwijt maar de laatste weken en maanden heb ik om alles in orde te krijgen al op zoveel verschillende portalen moeten inloggen, dat het nu even niet meer hoeft.

Onze pa heeft intussen zijn eerste spuit Moderna gekregen en dat terwijl hij met een Astra rijdt, mag dat wel ? Binnen vijf weken verwachten ze hem voor de tweede dosis. Dat alles gebeurde na een negatieve covid test maar wel midden in zijn quarantaineperiode, ook niet helemaal zoals het hoort volgens mij.

Eergisteren opscheppen met onze zomerse temperaturen had misschien niet nodig geweest want gisteren was het een heel stuk minder. De hele dag donkergrijs, bijna constant regen en een halvering van de temperatuur. Vandaag was het gelukkig opnieuw een stuk beter en zo kon ik met Patrick uit eten bij Casa Teo, een restaurant waarvan je overwegend positieve commentaren hoort. Bovendien nog een van de weinige zaken in Albir die “echt” Spaans eten serveert.  Eigenlijk hadden we genoeg gehad met de albóndigas en de patatas bravas als voorgerecht maar de pan  "arroz del senyoret" werd toch ook bijna helemaal leeggegeten.  Goed adresje !


6 april - ocharme Clovis.

Terwijl in België en Nederland winterse taferelen opnieuw de voorpagina’s van de kranten halen is het hier volop zomer, de temperatuur liep vandaag in de schaduw op tot bijna 30 graden. Ik ben met de fiets enkele caches gaan controleren die onderhoud nodig hadden. De laatste dagen zijn er weer meer zoekers in de buurt maar nieuwe caches leg ik dit seizoen zeker niet meer.

Omdat ik in de buurt was, ben ik nog eens een kijkje gaan nemen op camperpark Costa Blanca. Ook daar is, zoals overal, de bezetting aan de lage kant maar het is toch altijd prettig om een aantal “oude bekenden” terug te zien. Daarna nog even langs de supermarkt voor een portie lasagne en de dag was weeral voorbij.

Ondertussen nog een beetje lachen met de 500000 wachtenden die in een virtuele rij staan te wachten om eventueel aanspraak te maken op een “reserve” vaccin en tegelijkertijd stiekem hopen dat ik zo snel mogelijk op een normale manier mijn prikje kan krijgen.

Wie zijn prikje wel al gekregen heeft is Clovis, twee zelfs en dan nog pilletjes en een spray als bonus. Hij heeft al enkele dagen een ontsteking aan zijn linker achterpoot en door er constant aan te likken werd het steeds erger. Vandaag dus naar de dierenarts en behalve de medicijnen ook nog een lampenkap om hem helemaal zielig te laten kijken.


3 april - druk.

Eergisteren met onze pa toch nog uit eten geweest, ook al was het de dag ervoor de laatste keer geweest. Bij café Panaché vijf euro voor een lekker bord spaghetti, daar konden we niet aan weerstaan en ook de appeltaart en cappuccino gingen vlot binnen.  Toen ik onze pa ging halen op camping Almafra stonden de paastoeristen aan te schuiven bij de receptie. Na het eten reed ik terug naar mijn caravan en daar waren intussen Alex en Martine aangekomen, het was meer dan tien jaar geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Veel om over te kletsen dus.

Gisteren moest ik voor de eerste keer sinds lange tijd opstaan met de wekker want onze pa moest naar de luchthaven van Alicante gebracht worden. De rit ging vlot maar bij het terugrijden was het toch al iets drukker, daar zal het lange paasweekend zeker mee te maken hebben. Ook meteen de auto nog eens volgetankt, diesel aan minder dan één euro per liter !

‘s Middags was ik met Alex en Martine afgesproken om bij La Livi te gaan eten, zo konden ze zelf vaststellen hoe lekker het eten er is. De rest van de namiddag verliep zoals het moet : in de zon zitten, liggen en hangen. Af en toe werd de lucht opgevrolijkt met een zwerm gekleurde duiven. De duiven krijgen allemaal een uniek kleurtje om ze vanop een afstand te herkennen. Eén vrouwtjesduif wordt dan losgelaten en een hele bende mannetjes (doffers) gaan er dan achteraan. Wat volgt is – samengevat – zo een beetje een groepsverkrachting.

Vandaag heb ik onze tuin niet verlaten. Niet omdat ik geen straaltje van de altijd aanwezige zon wou missen, niet omdat ik – alweer – aan de luie kant was. Wel omdat het tijdens dit verlengd weekend overal zeer druk is en die drukte probeer ik toch te vermijden. Ik ben benieuwd hoeveel effect die toeristenstroom gaat hebben op de coronacijfers. De voorbije twee weken is hier in Alfaz slechts één persoon positief getest, hopelijk wordt het nu niet opnieuw erger.