26 augustus - nooit thuis.

Ik heb het recent al over mijn festivalverleden met nonkel Luc en de andere uitjes met nonkel Omer gehad. Misschien lijkt het daardoor alsof mijn ouders mij liever achterlieten om zelf hun gang te kunnen gaan. Fout ! Met onze pa ging ik naar de motorcross, formule 1 races, stock car races en rally’s kijken en met ma én pa gingen we elk jaar op reis.

Nu heeft elke 18-jarige al de halve wereld rondgezworven maar dat was toen anders. Als je in 1965 na de grote vakantie terug naar school ging volgde tijdens één van de eerste lessen altijd het obligate opstel met als titel “mijn vakantie”. Bij een groot deel ging het dan over de tuin van de bomma, spelen met de kameraadjes in het park. Een aantal had het over de Ardennen of Blankenberge en diegenen die naar het buitenland waren geweest, kon je op één hand tellen.

Ik hoorde bij die laatste groep : elk jaar gingen we naar Spanje, Italië of het toenmalige Joegoslavië. Toch stond ook elke zomer Blankenberge regelmatig op het programma want daar had “de grote bomma” een appartementje. Geen zicht op straat, geen douche en WC op de gang – niemand zag dat als een gebrek. Je was toch de hele dag op het strand, tenminste als je niet met go-carts de dijk onveilig maakte of op de zotte fietsen rondjes ging rijden.

Als ik niet met ma en pa op reis was of niet met nonkel Luc of Omer op uitstap dan waren er nog de vakanties met allerlei organisaties. Naar de Ardennen of de zee (Oostduinkerke) met de Sinjoorkes (via de mutualiteit, toen nog “de ziekenkas”) en als je je daar goed gedroeg – zoals ik - mocht je op latere leeftijd mee naar Oostenrijk en Joegoslavië. Met Kindervreugd (buitenschoolse activiteiten van Stad Antwerpen) naar Sint-Idesbald of via de gemeente Deurne (toen nog niet gefusioneerd met Antwerpen) naar Mariakerke bij Oostende.

Druk druk druk, nochtans duurde de grote vakantie toen ook maar negen weken. Straffer : er bleef nog tijd over om naar de caravan in Lichtaart te gaan. Dat gebeurde trouwens bijna elk weekend van de paasvakantie tot de herfstvakantie, daarover meer een van de volgende dagen.


25 augustus - miezerig weer.

Sinds zondagavond zijn we na vijf dagen Lochristi met bus-trein-bus weer in Sint-Job geraakt. Elke dag zijn we een aantal caches gaan zoeken, al dan niet onderdeel van een serie. Caches met veel variatie, regelmatig technische hoogstandjes, mooie omgeving ook. Zaterdagavond werd de zoektocht afgesloten met mosselen, een mooie beloning voor de geleverde inspanningen.

Met de weersvoorspellingen voor de volgende dagen/weken zal er niet veel meer gezocht worden maar dat is ook niet echt nodig, we hebben immers een mysterie op de camping zelf op te lossen. Zondagavond is iemand schuin over onze plaats een aftandse caravan komen zetten. Niemand weet waar hij vandaan komt of wie de eigenaar is, ook de politie is al een kijkje komen nemen.


22 augustus - nonkel Omer.

Enkele dagen geleden heb ik geschreven over mijn eerste festivalervaringen met nonkel Luc. Die ervaringen vulden slechts een gedeelte van mijn weekends en vakanties. Ik heb ook nog een nonkel Omer, daarover heb ik het nog nooit gehad. Nochtans heeft hij ook gezorgd voor niet te verwaarlozen herinneringen. Met hem zag ik ALLE Elvis films minstens één keer in ongeveer elke cinema van Antwerpen. Waren er geen nieuwe films, dan gingen we regelmatig naar basketbal-, worstel-, boks- en catchwedstrijden kijken. Als ik het mij goed herinner was dat vaak in de Expohal of de Arenahal in Deurne.


20 augustus - auw !

Dinsdagmiddag zijn we naar Lochristi gereden om daar de rest van de week te blijven. Eerste tussenstop was de Carrefour supermarkt om een flinke portie sushi te kopen.

Woensdagochtend was het tijd voor een martelsessie bij Cut, Paste & Paint – de extravaganza kapperszaak in het centrum van Gent. Het was absoluut nodig om mijn dreadlocks nog eens bij te werken. Voor je plezier moet je zoiets niet laten doen. De welverdiende compensatie voor de pijn was een medium spaghetti bij De Kastart. Medium portie omdat je ogen altijd groter zijn dan je buik want een small is ruim genoeg voor de doorsnee honger. Wie de grote portie de baas kan, verdient een standbeeld.  Achteraf zochten we nog enkele caches en ploften we neer op een van de vele terrasjes.

Vandaag reden we naar Eksaarde om daar een serie caches te zoeken. Een zeer mooie wandeling en de meeste caches werden gevonden. Er waren ook enkele hengelcaches bij (caches hoog in een boom waar je enkel met een hengel of geschikte tak aan kan) en dat zorgde voor de nodige hilariteit. Eentje hadden we redelijk gemakkelijk kunnen “vissen” maar terughangen was veel moeilijker, tot groot plezier van Carina die bijna in haar broek plaste van het lachen. De andere hengelcaches hebben we wel zien hangen maar vooral ook láten hangen !


17 augustus - heel lang geleden, voor de allereerste keer ...

Ik weet het niet helemaal zeker maar ik denk dat ik mijn eerste festival (Jazz Bilzen) bezocht in 1971. Ja, als twaalfjarige snotaap ! Hoe kwam ik daar dan terecht ? Met nonkel Luc, zoals ongeveer overal tijdens mijn jeugd. Ma, mag ik naar ... Nee. Maar nonkel Luc gaat ook. Ah, dan is het okee. Dat nonkel Luc alle vrouwen versierde die hij tegenkwam, iedereen onder tafel zoop en ook al eens dingen rookte die door de wet verboden waren - dat wist ons ma allemaal niet. In ieder geval : nonkel Luc is altijd mijn beste kameraad gebleven en niet alleen omdat hij al een rijbewijs had. In het begin trouwens wel een rijbewijs maar geen auto.

Onze eerste uitstap naar het verre Limburg gebeurde met de Toyota Corolla van oudere zus/tante Lisiane. Ook de jaren daarna bleven we gaan, toen had Luc al een eigen auto. Ergens slapen was elk jaar een avontuur op zich. We hebben in de auto geslapen, onder een afdakje bij een vriendelijke Bilzenaar, in een heel grote tent met honderden samen, in een heel klein tentje, in een iets grotere tent met veel te veel mensen enz.

Behalve naar het legendarische Jazz Bilzen gingen we ook vaak naar Vorst Nationaal, Sportpaleis en andere concertzalen om de groten der aarde te zien optreden : Pink Floyd, Rolling Stones, Led Zeppelin, Deep Purple, Lou Reed, Eric Clapton …

De festivals uit de jaren 70 van de vorige eeuw zijn niet meer te vergelijken met die van vandaag. Stromend water ? Een fonteintje in het dorp. Eten ? Keuze uit frieten met of frieten zonder mayonaise. Veel later kwam daar ook pita bij, daar hadden we voordien nog nooit van gehoord. Als het regende zakte je tot je knieën in de modder en elke avond werden grote kampvuren gemaakt met alles wat je in de omgeving kon vinden, ook plastieken zakken !

Waarom vertel ik dit allemaal ? Omdat dit jaar mijn 50e festivalzomer zou worden ! ! ! Ik denk dat er maar weinigen dat kunnen beweren. Helaas, mijn jubileumzomer werd/wordt helemaal in de war gestuurd door “het” virus. Volgend jaar misschien een herkansing ?

Onderstaand ticket ben ik ooit tijdens het opruimen tegengekomen.  1977 was trouwens een legendarisch jaar : The Damned, Elvis Costello en  The Clash op donderdagavond - de voorbode van andere tijden.  De rest van het weekend kregen we oa Aerosmith, Uriah Heep,  Thin Lizzy en andere meer klassieke rockbands.


16 augustus - cachen.

Gisteren zijn we met de auto richting Stabroek gereden om daar een reeks caches af te werken. Nu ja, een halve reeks en toen waren we bijna dood want het was toch warmer dan verwacht. Onderweg werd bijna alles gevonden en bleek dat Carina ook goed in de bomen kan klimmen. Tussen polder en haven legden we uiteindelijk zo’n 15 km af en pas helemaal op het einde konden we neerploffen op het terras van café De Papegaai.

Het was intussen al 18u en net op tijd konden we onderweg naar de mama nog een bloemenwinkel vinden die open was, 15 augustus is en blijft in Antwerpen de enige echte moederdag !

Vandaag was het iets rustiger : een klein tochtje met de fiets, enkele caches gezocht en dan een ijsje bij RosadiLuna. ‘s Avonds was het tijdens een hoosbui weer dweilen in de voortent maar gelukkig niet zo erg dan vorige dinsdag.


14 augustus - natte voeten.

Drukke dagen achter de rug. In mijn geval betekent dat meestal niet meer dan opstaan én de afwas doen, deze keer was het erger. Dinsdagmiddag hoorden we uren aan een stuk onweersgeluiden maar de dreiging kwam niet dichterbij. Tot opeens, dikke druppels die onmiddellijk gevolgd werden door nog dikkere hagelbollen. De hagelbui duurde maximum twee minuten maar de regenbui die daarop volgde was van een ander niveau. We stonden onder de voortent naar buiten te kijken toen Carina opmerkte dat er langs één kant water in de voortent liep. Even een dweil pakken en probleem opgelost was de eerste reactie. Tot ineens het hele grondzeil begon te “zweven”, waar we ook liepen – het was alsof we op een waterbed wandelden. Het water kwam werkelijk langs alle kanten binnen, tot zo’n vijf centimeter hoogte. Als ook de nabijgelegen weg helemaal onder water staat zoekt het water natuulijk een ander plekje. Dat werd dus letterlijk dweilen met de kraan open.

Toen het uiteindelijk stopte met regenen kregen we de boel onder controle, intussen hadden we toch al zo’n 20 emmers leeg gekieperd. Dat wilden we niet meer meemaken en snel werd besloten dat een veilige verhoogde vloer in de voortent de beste oplossing zou zijn.

En wie anders dan Leo en Wilma zouden ons weer komen helpen ? ‘s Anderendaags kwamen ze al op bezoek en werd alles opgemeten. Begin september komt Leo de vloer leggen, vroeger kan niet want het campingreglement laat in juli en augustus geen werkzaamheden toe. Tot dan is het dus met een bang hartje wachten op de volgende regenbui, ook al zal de zondvloed van dinsdag eerder een uitzondering blijven.  Gelukkig scheen woensdag de zon uitbundig en was alles al snel opgedroogd. Hier en daar hadden andere kampeerders minder geluk.

Gisteren kwam Josee en Philip (ook Spaanse overwinteraars) op bezoek, die wonen hier in de buurt. Toen ze de parking opreden begon het in de verte opnieuw te rommelen en op het terras van de cafetaria vonden we een plekje dat er veilig uitzag. Verkeerd ingeschat want de felle wind blies de druppels verder dan we verwacht hadden. Net toen het bezoek vertrok kwam Carina thuis, kletsnat want toch de regenbui getrotseerd op de fiets. De voortent bleef deze keer droog, dat viel mee.

Om eten te maken hadden we geen zin meer en we reden naar de Keysershoeve, daar waren we vorige week al iets gaan drinken. Lekker gegeten maar ik moet toch nog altijd wennen aan de Belgische prijzen. Even twijfelden we nog toen we voorbij Simba reden : een ijsje of niet ? Een andere keer misschien want veel plaats in mijn buik was er niet meer.


9 augustus - RosadiLuna

Het grootste deel van het weekend werd gevuld met puffen en zweten. Gisteren in de namiddag gingen we met bus-trein-bus naar Lochristi om de auto van nonkel Luc op te halen, die kan ik dan twee weken gebruiken – altijd handig ! Op de terug passeer je dan automatisch Antwerpen en dus gingen we bij de schoonmama op bezoek. Er moet dan uiteraard iets gegeten worden en omdat we vorige keer zo tevreden waren bij Fratelli werd dan ook nu onze keuze. Niet zo uitgebreid dan vorige keer en de prijs/kwaliteit die ik gewend ben van Pizza4U in Spanje kan nergens geëvenaard worden maar wat een lekkere pizza’s ! Ik zou bijna durven zeggen : de lekkerste die ik dit jaar heb geproefd.

Vandaag werd het winterkost : wortelpuree met worst. Daarna reden we met de fiets naar RosadiLuna, een ijskraampje in de vorm van een bol ijs. Supergezellig om te zitten, leuk aangekleed en lekker ijs ! Dit wordt vanaf nu onze eerste keuze, ook al zijn de alternatieven (ijskar op de camping, bij Simba in het dorp of de ijsfiets bij café de Dremmel) absoluut niet slecht !

Omdat de zonnebrillen intussen uitgedeeld zijn (zie één van de vorige berichten) hebben we vandaag iets anders achtergelaten in het sanitair gebouw : een ventilator ! Die zal met dit weer ook snel meegenomen worden. Gisteren hadden we bij MediaMarkt een nieuwe gekocht. Een Rowenta, fluisterstil en makkelijker weg te zetten of te verplaatsen.


7 augustus - ergernissen.

De laatste dagen ben ik bezig met wat spullen te verkopen via 2dehands.be (mijn villa in Cannes, mijn verzameling Ferrari’s e.d.) en al snel krijg je dan de neiging om alles gewoon in de vuilbak te kieperen. Ik probeer zo duidelijk mogelijk te zijn in de advertenties en toch …

Hond met vier poten – Hoeveel poten heeft de hond ? 50 dvd’s gratis af te halen – zijn de cassettes nog in goede staat ? Enkel afhalen – kan u het opsturen ? Ik kom tussen 17 en 18u – niemand gezien ! Rechterbuitenspiegel Ducato-Jumper-Boxer gratis af te halen – kan ik die ook links monteren ? En zo blijft het maar verder gaan …

Intussen ben ik al wel enkele dingen kwijt. Wat daarbij opvalt : ze melden zich aan als Benny, Bjorn of Dennis maar ze zien er meestal uit als een Ahmed, Abdul of Yassin. Zouden er dan zoveel mensen zijn die niet aan “andere” mensen willen verkopen ? Erg triest is dat dan, mij maakt het echt niet uit of ik verkoop aan een Chinees, Turk, Afghaan of wie dan ook – als ze maar betalen. En daarbij dan een extra opmerking : de lichtjes anders gekleurden komen hun afspraak grotendeels wel na !

Nog een bron van ergernis : een afspraak maken met de bank. Telefoneren met eindeloze wachtmuziekjes en keuzemenu’s. Dan maar online proberen. Pas na twee dagen een reactie van de bank met de mededeling dat het spijtig genoeg pas binnen twee weken zal lukken. Zitten ze allemaal op de Bahama’s met mijn Arcopar geld ?

Gelukkig was er ook nog goed nieuws : Tyra, één van de Spaanse winterhonden, had een gaatje in de omheining gevonden en was ontsnapt. Gelukkig is ze twee dagen later terug gevonden. En nog goed nieuws : Angelina is gisteren zonder problemen geland in Alicante en zo heeft onze pa ook terug gezelschap.

En voor de rest ? In de schaduw hangen en zweten.


3 augustus - bekerwinnaar !

De voorbije dagen stonden voor het eerst sinds lang weer in het teken van voetbal. Als uitschieter was er natuurlijk de bekerwinst van RAFC tegen FCB maar moesten die extra acht minuten echt ??? Na het laatste fluitsignaal werd duidelijk helemaal duidelijk dat camping Floreal het Veen volledig rood-wit is.

Zondag was het dan de beurt aan de Ratten. Ik zie ze liever verliezen maar het is wel goed voor het Antwerps voetbal natuurlijk. Toch blijf ik met hetzelfde gevoel zitten dan enkele jaren geleden toen Antwerp promoveerde naar 1A : ook nu is de ploeg met de meeste punten over de ganse competitie niet de ploeg die stijgt. Idioot systeem …

Voor de rest proberen we elke dag enkele caches te zoeken en dat is hier in de buurt absoluut geen probleem. In de bossen is het niet altijd duidelijk of de mensen op zoek zijn naar braambessen of caches. Vandaag zijn we weer de kelder ingedoken bij de mama om de dozen van de Shurgard verder uit te pakken. Als het werkje afgerond is, schat ik dat nog maximum vijf van de 20 dozen zullen overblijven.

Na het sorteren werd vroeg gegeten want we moesten nog met de bus terug naar huis. Er werd een rijsttafel besteld bij de afhaalchinees. Altijd lekker, al konden we het niet echt een rijsttafel noemen want de onmisbare schotel nasi belandde op de grond. Kan gebeuren en goed voor een hele avond grapjes.