30 juni - internet !

Nee, wij hebben niet de hele dag seks. Sterker : het zou zelfs niet lukken want Carina moet (bijna) elke dag gaan werken. Waarom verscheen er dan niets op de blog ? Omdat we sinds donderdagavond zonder internet zaten, iets wat volgens de vaste kampeerders hier nog nooit eerder is gebeurd maar het blijft vervelend.  Gelukkig is het vandaag in de namiddag in orde gekomen. 

Intussen kunnen we “genieten” van het dagelijkse voortentspektakel van de buurvrouw. Gisteren hebben we tijdens haar afwezigheid drie keer geprobeerd de tent min of meer stabiel te krijgen maar het wou niet echt lukken. De tent is verkeerd opgemeten en de rail is verkeerd tegen de stacaravan gemonteerd, dat komt dus nooit 100 % in orde.

Intussen zoeken we elke dag één of meerdere caches. Er liggen er heel veel in de buurt maar het is niet de bedoeling de vijver in één week leeg te vissen.

Het weer blijft voorlopig kwakkelen en soms is het zelfs echt fris te noemen. Carina had geluk vandaag, de eerste druppels vielen pas toen ze met de fiets kwam aangereden van haar werk. Ik heb er wel een beetje (een beetje, je mag nooit overdrijven) medelijden mee : elke ochtend vroeg opstaan om met de fiets naar de bushalte te rijden en dan nog een uur verder met bus en tram in de namiddag andersom.


28 juni - caches.

Vandaag wisselvallig weer en regelmatig veel wind. In de namiddag hebben we een gedeelte van een reeks caches gezocht en gevonden en er waren echte kunstwerkjes bij ! Het dorp geeft intussen steeds meer van zijn geheimen prijs. Zo hebben we na de Lidl, Aldi en Delhaize nu ook nog een Okay en Carrefour supermarkt ontdekt. Er blijven ook steeds meer frituren en ijszaken opduiken. We beginnen ons hier helemaal thuis te voelen en als Carina gaat afwassen blijft ze bijna gegarandeerd een half uur weg omdat ze onderweg op de hoogte wordt gebracht van de nieuwste roddels of een hond(je) vindt om te knuffelen.


27 juni - mandjes.

Gisterenavond en vanmiddag een klein (onweers)buitje over ons heen gehad en zo weten we meteen dat alles waterdicht is. Intussen hebben we met de afgedankte bankirai tegels van buurvrouw Marianne een geïmproviseerd terras voor de caravan gelegd, al meteen een ander zicht en minder vuil in de caravan.

Tegen de middag zijn we naar het dorp gewandeld, daar zit een firma (Campergo) die campers verhuurt en die zou ons wel aan het benodigde ringetje helpen. Nog beter : we kregen er zelfs eentje gratis ! Met een Martino en broodje Brie in de rugzak wandelden we terug naar de camping.

Bij Kruidvat werd duidelijk waarom ze gisteren bij Carrefour zo moeilijk deden over de winkelkarren. We moesten daar absoluut elk een karretje pakken en toen ik daar een opmerking over maakte zei iemand van de veiligheid :”Ik weet ook niet waarom maar dat zijn de voorschriften.” Ook bij Kruidvat moesten we elk een mandje pakken maar daar kregen we tenminste een uitleg : als iedereen een mandje pakt kunnen ze aan de hand van de overblijvende mandjes zien hoeveel volk er in de winkel is en eventueel mensen weigeren. Zo simpel is het dus.


26 juni - op zoek.

De eerste nacht is achter de rug en het bed is goedgekeurd. We zijn nu ook officieel ingeschreven en hebben een gasfles gekocht. De caravan was voorzien van een nieuwe gasslang en ontspanner/regelaar maar tijdens het transport is er waarschijnlijk een rubberen dichtingsringetje uitgevallen en bij het aansluiten van de gasfles ontsnapte er duidelijk gas. In de namiddag zijn we inkopen gaan doen bij Action (altijd goed voor een aantal overbodige prullen) en Carrefour (mooiste bestek ooit gekocht !) maar een dichtingsringetje vonden we niet, tenzij we van het merk Barbecook een volledige aansluitset kochten voor 25 euro. Voor dat geld konden we ook gaan eten bij Pizza Hut en dat deden we dan ook.


25 juni - hij is er !

Deze ochtend om 6u30 vertrok ik al in Lochristi, ik wilde immers de ochtendfiles grotendeels voor zijn. Een uur later stond ik in Deurne om Carina op te pikken. Zij had samen met haar mama al een heleboel spullen buiten gezet die mee naar de camping moesten. Ik wist al enigszins waar ik me aan kon verwachten na ons uitstapje naar Mol van vorig weekend maar de stapels bakken, dozen en zakken overtroffen mijn stoutste voorspellingen. Het bed van de Terminuzzz, de koffer en elk gaatje en hoekje werd volgestapeld en we vertrokken naar Sint-Job.

Iets vóór 9u waren we op onze bestemming en een kwartier later waren Leo en Wilma (vrienden van Spanje die in de buurt wonen) er ook. Ik had hen gevraagd om eventueel een handje te helpen en dat deden ze met alle plezier. Nog iets later kwam er een uit de kluiten gewassen Ford Raptor Pickup het terrein opgereden met onze caravan aan de trekhaak en werd de Tabbert min of meer op zijn plaats gezet.

Zodra het transport betaald was, begon Leo al aan neuswiel en steunpootjes te draaien en al snel stond alles waterpas. De stroom aansluiten ging niet zo vlot dan verwacht. Ik had online een kabel van 50 meter besteld en die hadden we ook nodig maar elektriciteit kwam er niet uit de verdeelkast. Een aantal andere kabels verbonden maar ook geen resultaat terwijl ze bij de receptie bleven beweren dat de stroom “open” stond. Dan maar met een adapter rechtstreeks een telefoon aangesloten en die kreeg ook geen stroom. Opnieuw naar de receptie en toen kwam de technische dienst. Jawel, zoals we verwacht hadden : zekering stond af.

We namen afscheid van Leo en Wilma en begonnen met overladen. Alles stond vol en overhoop, zowel in de caravan als er naast. Stilaan kreeg alles zijn plaats en bleek dat we zelfs nog kastruimte over hadden. Terwijl Carina alles inlaadde begon ik te graven. Ongeveer in het midden van ons perceel zat een stevige metalen stormharing in de grond. Die had geen enkel ander doel dan iedereen te laten struikelen dus die moest er absoluut uit ! Dat ging echt niet vanzelf want pas na een uur graven, kloppen en wringen kwam hij los. Gelukkig kwam tijdens het einde van de werken de ijskar het veld opgereden en was de zware arbeid snel vergeten.


24 juni - bijna ...

Gisteren naar het ziekenhuis geweest voor een bloedafname. Niet dat het veel uithaalt maar dan weet ik tenminste of mijn diabetes erger geworden is of niet. Het ging allemaal wat trager dan normaal, door de vele veiligheidsmaatregelen. Het prikken zelf ging gelukkig veel vlotter dan de vorige keer, toen hield ik er een pijnlijke arm aan over - een pijn die pas na enkele weken verdween.

Vandaag – net als de vorige dagen – op het internet constant voortenten bekeken. De keuze is nog altijd niet gemaakt maar als morgen de caravan geleverd wordt en we hem zelf helemaal kunnen opmeten zal het misschien gemakkelijker zijn. Uiteraard blijven we vanaf morgen dan ook in de caravan slapen en dat wil zeggen dat het hier in Lochristi mijn voorlopig laatste nacht zal worden. Dat is gevierd met frieten en het lekkerste stoofvlees ter wereld.


22 juni - zoeken.

Vannacht heeft het flink geregend maar toen we wakker werden scheen de zon alweer. We hebben ons huisje opgeruimd, de Terminuzzz volgeladen en zijn vertrokken. Het was maar een klein ritje tot Tessenderlo waar we parkeerden en begonnen aan een mooie reeks met een tiental caches. Vervolgens reden we naar Paal waar de laatste afspraken voor de caravan werden gemaakt. Carina was er al geweest, voor mij was het de eerste keer dat ik bij Verbeeck in Paal kwam. Zeer vriendelijke mensen en veel groter dan ik vermoed had. Donderdag om 10u zou de Tabbert in St.-Job geleverd worden, zoals alles afhankelijk van de file.

Om 14u waren we rond met de administratie en uitleg en volgde de volgende zoektocht. We reden daarvoor naar Meldert en werden verrast met een zeer mooie route (Venusberg). Er valt in eigen land echt nog veel te ontdekken. Ergens onderweg kon ik eindelijk mijn 5000e cache loggen. Dat had normaal gezien al maanden geleden in Spanje moeten gebeuren maar ja ….


20 juni - Mol.

Raar om te logeren in een uitgestrekt vakantiepark waar je bijna helemaal alleen bent. Ik schat dat maximum 5% van de huisjes van de Kempense Meren bezet zijn. Terwijl het hier anders een drukte van jewelste is loop je nu overal alleen. De grote aantrekkingskracht van Aqua Mundo stelt nu niets voor want alle zwembaden zijn gesloten, alsook de bowling en de meeste restaurants. De supermarkt is wel open maar klanten zie je bijna niet. Voor ons allemaal niet erg, het is perfect wandelweer en er kunnen veel caches gezocht worden. Bovendien heeft Carina haar kunsten als kokkin ruimschoots bewezen, toch niet onbelangrijk 🙂.


19 juni - Sint-Job.

Eergisteren zijn we samen naar de camping in Sint-Job geweest. Carina had daar enkele weken geleden een jaarplaats voor ons uitgekozen. Ze had dat goed gedaan, ik had dan ook een hele lijst met aandachtspunten doorgestuurd. Toch wou ik, vóór de caravan geleverd wordt, de plaats ook eens in het echt beoordelen. Ter plaatse ging mijn voorkeur toch naar een andere plek en veel moeite moest ik niet doen om Carina te overtuigen. We hebben meteen ook de eerste caches gezocht en er blijven er nog veel over in de omgeving. Ook de plaatselijke bakker werd goedgekeurd. De terugweg naar Antwerpen verliep niet echt vlot, door een wolkbreuk stond de Kennedytunnel onder water en dat veroorzaakte een gigantische file in alle richtingen.

Vandaag vertrekken we naar Mol voor een weekendje. Geen internet, gewoon genieten van de natuur en caches zoeken.


15 juni - verrassing !

De voorbije dagen werden gevuld met zware bieren en lekker eten, zoals gewoonlijk als ik in de buurt van Gent ben. Vandaag was dan dé dag ! Tot nu toe wist Carina niet dat ik al in België was, ik heb het geheim gehouden tot vandaag – haar verjaardag ! Ze moest werken tot 13u en een half uur vroeger had ik aangebeld bij haar moeder (die ik nog nooit gezien had) en me netjes voorgesteld. Ik heb daar dan gewacht tot Carina thuis was en toen ze binnen kwam : “Wat gooien ze nu weer binnen ?” Complete verrassing ! We zijn daarna gaan wandelen in het park en ‘s avonds met zijn drieën gaan eten bij brasserie Anoot.


12 juni - grenzen ?

Ook deze ochtend weer vroeg op stap. Om eerlijk te zijn : ik blijf de betalende snelwegen (te) duur vinden maar het is me wel bevallen. Het is ontspannender rijden dan langs de 10000 rotondes, dorpskernen en verkeersdrempels – om nog maar te zwijgen van de bendes die aan de verkeerslichten absoluut je ramen willen schoonvegen. Allemaal van verlost en bovendien valt de eentonigheid mee. Ik heb bergen gezien, ruïnes op een bergtop, het stadion va FC Lyon en Metz; wijngaarden en lavendelvelden. En al die wegwijzers naar die pittoreske dorpen of bezienswaardigheden ? Daar ben ik allemaal al geweest !

Het passeren van de Frans-Luxemburgse grens gebeurde zonder enige controle. De eerste stop was Luxemburg om de dieseltank te vullen : 83 liter voor 78 euro, daar wordt een mens blij van. Een kwartier later reed ik België binnen, eveneens zonder blokkades of politie. Om 14u15 was ik in Lochristi en daar wachtte mij een warm welkom bij de familie.


11 juni - Langres.

Deze nacht was het a.b.s.o.l.u.u.t. muisstil, dat maak je maar zelden mee. Om 7u werd ik gewekt door de vogeltjes en een half uur later startte ik de Peugeot, iets wat trouwens altijd zonder problemen gaat. Eerst een stukje langs landwegen en dan weer de péage. Ook hier weer weinig verkeer maar toch enkele tientallen campers gezien, allemaal met Frans kenteken. De vrachtwagens komen bijna allemaal uit Litouwen, Polen, Bulgarije – als het maar goedkoop is.

Rond Lyon werd het gewoontegetrouw wat drukker maar toch stond ik rond 16u al op camping Navarre in Langres. Het moet toch al de vijfde of zesde keer zijn dat ik hier te gast ben. Je staat hier op een prachtige historische locatie en alles is dichtbij, alleen de wifi stelt niet veel voor. Ze hebben nu wel concurrentie gekregen van een splinternieuwe camperplaats maar die is even duur dan de camping, dus …

Na het registreren, ook hier zonder mondmasker maar wel met desinfecterende gel aan de receptie, ben ik de omwallingen nog eens afgewandeld. Blijft altijd mooi en deze keer een cache gevonden die ik al twee of drie keer gemist had. In de kerk had ik weer geluk : meneer pastoor (of wie dan ook) was op het orgel aan het spelen. Het is niet de eerste keer dat die eer mij hier te beurt valt, ik ben hier zelfs een keer naar een volledig orgelconcert gaan luisteren. Voor mij zou het bijna een reden kunnen zijn om katholiek te worden, zo indrukwekkend ! Een kwartiertje later werden te klokken geluid, bezig baasje !


10 juni - vertrokken.

Vanmorgen om 7u stond Patrick in zijn badjas klaar om de poort te openen en begon ik met een klein hartje aan mijn terugreis. Vertrekken is elk jaar moeilijk maar nu was het ook afwachten hoe de Terminuzzz het zou doen én of ik veel last zou hebben van de Coronamaatregelen. Het zou sowieso een volledig andere reis worden dan normaal. Geen reis, eerder een verplaatsing en volledig langs (betalende) snelwegen.

Met het eerste stuk had ik geluk, want sinds 1 januari is de AP7 tussen Alicante en Tarragona gratis. Na Tarragona tot de grens was het in totaal 40 euro. Verkeer was er nauwelijks en op de infoborden boven de weg werd constant gewaarschuwd dat interprovinciaal verkeer alleen toegestaan is als je daar een goede reden voor hebt. Omdat er zo weinig verkeer was, waren er ook weinig mensen die last hadden van de roetzwarte wolken die ik over het wegdek verspreidde. Alles ging vlot en vlak voor de grens ging ik tanken, uiteraard niet aan de goedkoopste prijs maar 1,18 is nog redelijk te noemen.

Aan de grens werd al snel duidelijk dat je Spanje niet zomaar binnenkomt. Ik heb ze niet geteld maar ik denk dat er wel 10-15 auto’s dwars over de weg stonden om het inkomende verkeer te controleren. Franco blijft achter het hoekje toch nog altijd meekijken. De Franse politie was minder nadrukkelijk aanwezig maar wou toch weten of ik Frans praatte, van waar ik kwam, naar waar ik ging en wat ik allemaal bij had in mijn busje. Gewoon om toch het gevoel te hebben dat ze iets nuttig deden, want controleren deden ze niets.

Nog 100 km rijden en ik was in Peyriac de Mer en de camperplaats die ik gekozen had, was gewoon open. Eerst stonden we er met z’n drieën maar later op de avond waren het er al vijftien. Een mooie plek trouwens en schitterend gelegen. In het dorp is niet echt veel te beleven maar wat je nodig hebt is er en door de smalle (uit noodzaak autovrije) straatjes is het heerlijk kuieren. Wat me ook meteen opviel : niemand droeg een mondmasker. Ik ging de bakker binnen om iets lekker te kopen en ook daar : geen handschoenen, geen masker. Non monsieur, dat is alleen in de grote steden. Vooruit dan maar, met een éclair kon ik beginnen aan een wandeling langs en door (via houten wandelpaden) de verschillende waterplassen. Onderweg werden ook nog wat caches gelogd, dat was eeuwen geleden ! Acht kilometer alles bij elkaar en dat was genoeg na zolang inactief te zijn.


9 juni - Sabor.

Gisteren was zoals voorspeld een regenachtige dag en daardoor ging de temperatuur ook een flink aantal graden omlaag. Vandaag was het opnieuw zomer behalve tussen 14 en 16u maar die regenbui werd goedgemaakt door Sabor. We (onze pa, Patrick en ik) hadden immers een tafel gereserveerd, de eerste keer sinds maanden. En wat denk je : lekker als altijd maar met veeeeeeel minder klanten. Daarna nog even langs Lidl om vitamientjes te kopen (chocolade, koekjes enz) en daar kwam ik iemand van de Vlaamse Vriendenkring tegen. Ik zag haar denken : hij zou het kunnen zijn. Ik twijfelde en glimlachte maar dat heeft allemaal weinig effect met zo’n masker voor je smoel. Aan de kassa werd het duidelijk, dag Anita dus.


8 juni - het (bijna) volledige verhaal !

Ik ga enkele maanden terug in de tijd. Begin maart schreef ik dit : “Inderdaad, er is de laatste dagen weinig verschenen op de blog. Wat ik gedaan heb ? Waar ik was ? Niks en nergens, gewoon even uit de schijnwerpers. Alweer een jaar ouder worden is in mijn eentje al erg genoeg, daar heb ik geen troostend commentaar bij nodig.”

Als ik helemaal eerlijk was geweest, had ik enkele dagen vroeger dit moeten schrijven : “Zoals jullie weten trakteer ik mezelf altijd op een reisje voor mijn verjaardag. Dit jaar was ik dat niet van plan. Met de club staat einde maart begin april een zesdaagse reis naar Extremadura op het programma en dat zou dan het alternatief zijn. Recente gebeurtenissen hebben mijn plannen weer een beetje gewijzigd en dus zal ik de dagen rond mijn verjaardag toch weer op stap zijn. Toch heb ik beslist om deze keer eens echt helemaal te "verdwijnen". Doe dus geen moeite, er zal hier en op FB van 27 februari tot 2 maart niks verschijnen, ook daarna geen foto's. Of wel, met mij weet je nooit. Alles en allemaal alleen van en voor mij ... Daarna pik ik de draad weer op en doe alsof er niets gebeurd is.”

En dan nu de waarheid, het leest bijna als een sprookje. Lang geleden ging ik naar school in Antwerpen. Het zesde en laatste leerjaar van het middelbaar onderwijs speelde zich af in 1978, het jaar van het WK voetbal in Argentinië. Ook toen al kreeg voetbal een belangrijke plaats in mijn leven. Zo belangrijk dat ik op de meest onmogelijke uren voor de televisie naar de wedstrijden zat te kijken. Veel tijd om voor de examens te studeren bleef er niet over en het resultaat daarvan was dat mijn punten niet schitterend waren. Nog een keer het zesde leerjaar doorlopen was de enige oplossing.

Ik kwam toen in een voor mij totaal onbekende klas terecht maar dat verliep allemaal vlot. In die mate dat ik zelfs bijna getrouwd ben met een toenmalige klasgenote. Maar met dat verhaal zit ik al op een zijspoor.

Een nieuwe klas betekent niet alleen een aanpassing maar ook een afscheid van een aantal kameraden waar je toch enige jaren kattenkwaad mee uitgehaald hebt. Als het daar over gaat kan ik niet anders dan Koen, Carina en Monique vermelden. Je hebt nu eenmaal altijd mensen die je net iets beter liggen dan de anderen. Hoe hecht ons groepje ook was, het ging bij ons niet anders dan elders : we verloren elkaar uit het oog.

Enkele jaren geleden kwam ik op Facebook een Monique tegen met dezelfde niet zo veel voorkomende achternaam dan mijn ex-klasgenote. Even contact opgenomen en ja hoor, het was dé Monique die ooit in mijn klas zat. Al snel bleek dat zij nog steeds contact had met Carina en er werd afgesproken om iets te gaan eten terwijl ik met de kerstvakantie in België was.

Terwijl we bij Da Giovanni onder een dekentje (want ijskoud op het terras) een pizza aten werden enkele verhalen van lang geleden weer bovengehaald en een uur of twee later scheidden onze wegen weer. "Dat doen we nog eens hé", je kent dat soort vage afspraken wel. Het jaar daarna gebeurde er niks, maar in december 2019 was het weer zover : opnieuw een afspraak met ons drietjes. Deze keer uitgebreider : weer iets eten en vooraf en daarna meer café's.

Op het einde werden weer vage beloftes gemaakt en na een beleefdheidskusje ging ieder zijn eigen weg. Pas daarna heb ik beseft dat daar de basis voor iets meer is gelegd ... Voor de foto werd er geposeerd alsof Carina en ik elkaar vol op de mond kusten, wat absoluut het geval niet was. Toen ik enkele weken later, intussen al terug in Spanje, de foto's bekeek dacht ik bij mezelf "Carina is voor een bomma best nog een mooie vrouw" en zonder bijbedoelingen liet ik dat haar ook weten in een berichtje. Haar antwoord kwam snel : "Ik sta nu even met mijn mond vol tanden maar hou je vooral niet in". En dan ikke weer : ik zal de foto boven mijn bed hangen waarop Carina repliceerde met "Als je maar geen nachtmerries krijgt". Het antwoord dat daarop volgde had ik misschien niet moeten geven : "of een natte droom ...". Nogmaals : geheel zonder bijbedoelingen en een grapje zoals ik er veel maak. En toch : zo ging de bal aan het rollen.

Steeds meer berichtjes gingen over en weer. Daaruit bleek dat Carina op school al verliefd op mij was maar volgens haar was ik nogal onbereikbaar op dat vlak (lees : veel andere vriendinnetjes). Ik had bovendien geen interesse in haar want ze had al een vriend : Koen, ook mijn kameraad. Toch had ze toen tegen Koen al gezegd : als ik ooit kans maak bij Eddy, laat ik je zitten. Koen was daar waarschijnlijk niet blij mee.

Al die jaren is die onbeantwoorde liefde blijven sluimeren, meer dan 40 jaar ! Tijdens onze eerste hernieuwde kennismaking flakkerde het vuur helemaal terug op, althans van haar kant want ik had absoluut niets door. Slecht in het interpreteren en ontvangen van stiekeme signalen is de conclusie achteraf. En ook tijdens onze laatste ontmoeting in december had ik niets in de gaten. Intussen is gebeurd wat ik niet voor mogelijk hield : ik ben verliefd geworden op haar. Een veilige liefde, er zat immers zo'n 2000 km tussen. Maar de over en weer gestuurde berichten lieten weinig ruimte over voor twijfel. En zo plande ik rond mijn verjaardag toch maar een reisje, een citytrip naar een voor de hand liggende bestemming : Antwerpen.

Alles bleef daar heel properkes maar we brachten wel veel tijd samen door. Wat al duidelijk was geworden uit het mailverkeer, werd bevestigd : het klikte op alle vlakken ! Na enkele dagen vertrok ik weer naar Spanje en we bleven dagelijks contact hebben. Carina zag zichzelf al een weekje naar Spanje komen. Het vervolg laat zich raden : dat vervloekte virus gooide ook hier roet in het eten. Normaal zou ik nu al in België zijn maar dat is om allerlei redenen nog niet gelukt.  Dat wil nochtans niet zeggen dat er geen vooruitgang in onze relatie zit.  Zoals jullie een tijdje geleden hebben kunnen lezen hebben we een caravan gekocht waar we kunnen in wonen tijdens de zomermaanden.  En daarna ? Dat zien we dan wel !


7 juni - lijstje.

Weinig te melden deze dagen, zon van ‘s morgens tot ‘s avonds en dus kruip ik zoveel mogelijk in de schaduw. Verder niks niks niks. Daarstraks knalde het even in de bergen en kregen we vijf minuten regen, intussen schijnt de zon weer terug. Binnen in de caravan met alle ventilators op is het soms nog net koel genoeg om mij in de zetel te leggen en een beetje teevee te zien.

Een lijstje : The wedding guest, absoluut van genoten. Een man wordt betaald om de bruid van een gedwongen huwelijk te ontvoeren. Dat lukt maar daarna loopt er niet meer volgens plan. Alhoewel, plan ? Welk plan ? Het wordt nooit duidelijk wie wat van plan is en echt veel gebeurt er niet maar onderweg (je kan dit gemakkelijk een road movie noemen) is het genieten van het chaotische verkeer in Pakistan, India en Nepal.

The elephant queen, een documentaire over olifanten is altijd welkom als afwisseling.

Ook Tell it to the bees gaat deels over beestjes. Begin jaren 50 in een Britse arbeiderswijk heeft een mama het niet gemakkelijk om met haar zoontje te overleven. Nadat ze uit haar huis wordt gezet trekt ze in bij een jonge vrouwelijke dokter. Stilaan worden ze verliefd op elkaar en dat wordt niet zomaar aanvaard.

Hogar, goede Spaanse film. Een succesvolle man raakt zijn baan kwijt en moet zijn luxueus leventje vaarwel zeggen. Hij heeft nog een sleutel van het luxe appartement waar hij met zijn vrouw en zoontje woonde en weet op geraffineerde wijze binnen te dringen in het leven van de familie die er nu woont. Gaandeweg krijgt hij psychopatische trekjes. En nog een Spaanse film : El silencio del pantano. Een vrij onduidelijk verhaal – of te moeilijk voor mij – en ik ben enkel blijven kijken omdat “Berlin” uit La Casa de Papel meespeelt en geregisseerd heeft.

Normal People. Twee tieners in het laatste schooljaar, hij is de populaire sportman en zij “de rare” van de klas. Toch krijgen ze een relatie. Na de zomer ontmoeten ze elkaar opnieuw in de universiteit. Intussen is zij opengebloeid en hij voelt zich onwennig ver weg van waar hij opgegroeid is. Ze pikken de draad weer op en …

Case, een IJslandse serie. Slecht zijn die reeksen nooit maar ze zijn toch wel heel vaak op dezelfde manier opgebouwd.


4 juni - fiets nummer 8

Gisteren met onze pa nog een keer bij La LiVi gaan eten, minstens even lekker dan vorige keer. Daarna gingen we Angelina oppikken om naar de Carrefour te rijden. Reden : alweer een nieuwe fiets ! Iedereen is de tel intussen kwijtgeraakt maar de laatste jaren heeft ze er minstens acht gekocht. Telkens moeten ze weg vanwege te zwaar, te groot, te wit enz.

De laatste aankoop was iets compleet elektrisch waar er zelfs geen mogelijkheid bestond om zelf te trappen, een levensgevaarlijk ding op de openbare weg maar – toegegeven – wel plezant om bv bij onze pa op de camping rond te snorren. De batterij van dat zelfmoordtuig begaf het al vrij snel en vermits gekocht op een beurs is het moeilijk om ergens fysiek van je oren te gaan maken.

Daarna was ze uit pure noodzaak overgestapt op een vouwfiets zonder motor en op haar leeftijd begon de bijna dagelijkse verplaatsing naar onze pa toch door te wegen. Naar de Carrefour dus gisteren voor een vouwfiets, deze keer mét elektrische ondersteuning. Een model waar ik me ook wel ik kon vinden voor minder dan 400 euro. Even rondgereden in de Carrefour en goedgekeurd. En fier dat ze was !

Omdat we toch in Finestrat waren liet ik onze pa meteen ook lang Maisons du Monde rijden om mijn servies uit te breiden. Een half jaar geleden had ik daar al een en ander gekocht, van alles twee stuks – genoeg voor een vrijgezel. Niemand had ooit kunnen vermoeden dat er een gezinsuitbreiding zat aan te komen maar nu heb ik dus van alles vier stuks. De laatste weken heb ik ook heel veel plaats vrijgemaakt in de kasten. Carina moet tenslotte haar kleding ook ergens kwijt kunnen. Voor mij dus geen keuze meer uit 250 t-shirts, maar 50 blijven er nog zeker over.

Vandaag was het al van ‘s morgens heet, naargelang de middag vorderde werd het drukkend warm en was het wachten op een flink onweer. Meer dan enkele druppels regen en een beetje gedonder ver weg in de bergen kregen we niet maar de temperatuur was al meteen een stuk draaglijker. Terwijl het dan toch even echt regende kwam onze pa langs met een paar spullen die ik België misschien wel kan gebruiken in de caravan. Meteen repareerde hij ook enkele stiksels van de voortent. Die kan echt alles !


3 juni - graaf en gravin.

Onze pa een Astra van 1999 ? Dat moet beter kunnen ! En dus kochten wij (= Carina en ik) afgelopen weekend een caravan uit 1994 ! Allebei lijken ze zo uit de toonzaal te komen. We waren al een tijdje aan het uitkijken naar iets waar we de zomer samen konden doorbrengen en een aantal caravans passeerden de revue. Het is uiteindelijk een Tabbert Comtesse geworden.

Je kan hem oud noemen, kitscherig of gewoon lelijk maar ik noem het “vintage” dat klinkt eerbiedwaardiger voor een caravan van adel. Die caravan moet dan natuurlijk ook nog een plaats op een camping krijgen, liefst niet te ver van Antwerpen. Dat is intussen gedeeltelijk gelukt, ook al is de camping (Floreal in Sint-Job-in-’t-Goor) voorlopig nog gesloten.

Carina is deze ochtend een plaats gaan kiezen en zodra het wettelijk mogelijk is, wordt de caravan ter plaatse gebracht door Verbeeck uit Paal-Beringen.

Allemaal heel interessant (of niet) maar wie is verdomme die Carina ? Dat, lieve kindertjes is een verhaaltje voor een van de volgende dagen 🙂