31 december

Sinds de familie gisteren is teruggekeerd van de zee, ben ik met nonkel Luc op stap geweest.  Niet om pinten te gaan pakken maar om in ongeveer elke supermarkt met een volle kar buiten te rijden.  Voor een geslaagde oudejaarsavond heb je veel nodig : raclette kaas, gourmetvlees, brood, drank, sausjes, hapjes, chocolade, groenten ... allemaal in hoeveelheden waarvan je op voorhand weet dat het weer te veel zal zijn maar je wil toch absoluut niet dat je gasten met honger weer naar huis gaan.

Morgen kijken we dan weer met een verwonderde blik naar de weegschaal en nemen we ons voor om eindelijk iets aan die te dikke buik en die te slechte conditie te doen.  Maar niet meteen, want eerst moeten alle overschotjes opgegeten worden.  Volgende week is het driekoningen, dan lukt het ook niet.  Dan komt Verloren Maandag weer aan de deur kloppen en is het nieuwe jaar al zo ver gevorderd dat we die goede voornemens in één keer kunnen doorschuiven naar 2021.


29 december bis

Vandaag reed ik nog eens naar Antwerpen, eerst langs het Schoonselhof. Morgen is het tien jaar geleden dat mijn moeder gestorven is. Ze is toen gecremeerd en uitgestrooid maar onze pa heeft wel betaald voor een bordje op een soort herdenkingszuil. Het duurde even voor ik haar naam vond tussen al de andere maar het was uiteindelijk toch gemakkelijker dan Luc De Vos vinden op Campo Santo. Wel hingen er overal aankondigingen dat de herdenkingsplaatjes na tien jaar verwijderd worden. Verlengen kan niet, een nieuw aanvragen wel. Dit ruikt naar commercie ...   Ook altijd raar : je weet dat er niks meer van haar overblijft en toch praat je tegen haar.

Omdat ik er toch passeerde ging ik op de oude begraafplaats in Wilrijk ook nog eens kijken naar het graf van mijn grootvader die ik nooit gekend heb. Al enkele jaren gaan er verhalen de ronde dat graven moedwillig beschadigd worden om zo de weg vrij te maken voor een projectontwikkelaar die daar huizen/appartementen wil neerzetten. Op termijn zal dat waarschijnlijk niet tegen te houden zijn maar ik hoop dan wel op taferelen à la Poltergeist met oude geesten die de nieuwe bewoners terroriseren. In ieder geval hadden ze zeer recent de bomen gekortwiekt en de takken werden nogal oneerbiedig op de graven gezwierd.

Daarna naar Nancy, die had een vrije dag (gebeurt niet zo heel vaak in het weekend) en we gingen naar Wijnegem winkelcentrum om nog enkele kleine aankopen te doen. Echt "shop till you drop" kan je dit niet noemen want Macho mag niet te lang alleen zitten !

De dag werd afgesloten met een Javanais (gebakje), daar had ik al lang zin in ! Meteen ook de laatste keer dat ik Nancy zal zien tijdens deze vakantie, ook al heb ik honderd keer gevraagd om eens naar Lochristi te komen vóór ik weer naar Spanje vertrek.


29 december - het was gisteren ook plezant.

Gisteren werd alles overschaduwd door het inslapen van Chico maar de wereld staat ondertussen natuurlijk niet stil. Zelf ben ik gisteren de familie in Sint-Idesbald gaan bezoeken. De lucht en het water liepen zonder duidelijke grens in elkaar over, zo grijs was alles. Echt koud was het niet, vooral omdat er nauwelijks een zuchtje wind waar te nemen was. Wel veel volk, er zijn zomerse dagen dat het op de dijk minder druk is. Overal slalomden go-karts, hooverboards, elektrische steps, fietsen en andere gevaartes tussen de wandelaars.

Eerst gingen we - op vraag van Isabel en Sarah - een cache verstoppen in de buurt van Abdijmuseum Ten Duinen, meteen mijn tweede op Belgische bodem. Met een iets groter arsenaal aan bruikbare potjes en doosjes kan ik hier in de buurt nog gemakkelijk minimum 10 caches kwijt. Misschien komende zomer ?

Na het middageten ging ik met Luc en Isabel nog enkele caches zoeken aan de opgedoekte camping Zeepark (die nu vermoedelijk gebruikt wordt om te paintballen) en daarna reed ik terug naar Lochristi.


28 december - een triestige dag.

Eergisteren kreeg ik telefoon van mijn vader om te melden dat het niet goed ging met Chico. Echt een verrassing was dat niet, Chico is al een aantal keren geopereerd aan zijn knieën en krijgt al enkele jaren medicijnen tegen allerlei ouderdomskwaaltjes. Horen en zien deed hij ook al een tijdje niet meer zo goed en "wandelingen" beperkten zich tot een tochtje met een kinderwagen tot aan de uitgang van de camping om daar zijn behoeften te doen. Sinds enkele dagen was er een probleem bijgekomen : plassen ging niet goed meer, op enkele dagen tijd was zijn buik opgezwollen en was hij anderhalve kilo zwaarder geworden.

Onze pa was er mee naar de dierenkliniek geweest waar Chico na een bloedafname ook nog een scan en een echografie moest ondergaan. Na die onderzoeken werd beslist om hem een nacht in observatie te houden. Gisteren luidde de diagnose : leverfalen (cirrose of tumor). De lever breekt gif af in het bloed, als de lever niet meer naar behoren werkt worden hersenen en andere organen aangetast en al snel wordt zoiets levensbedreigend.

Deze ochtend heeft mijn vader beseft dat dit meer goed kon komen en heeft hij wijselijk besloten Chico vreedzaam te laten inslapen en hem uit zijn lijden te verlossen. Ik zal Chico uiteraard ook missen maar ik hoop vooral dat het geen te grote impact heeft op mijn vader. Een hond afgeven is nooit plezant en voor mijn vader is dit de eerste keer.

Mijn ouders hebben nooit een hond gehad tot ze Chico meer dan 15 jaar geleden als puppy zagen zitten, weggedoken onder een geparkeerde auto in Benidorm. Ze hebben het kleine hondje meegenomen naar de dierenarts en navraag gedaan of er ergens een hondje vermist was. Al snel bleek dat er ergens een nest jonge hondjes was achtergelaten want overal daagden broertjes en zusjes op. Mijn ouders besloten hem te adopteren en gaven hem de naam Chico. Ik ben er van overtuigd dat hij een mooi leven heeft gehad en we zullen hem niet snel vergeten.


26 december - Antwerpen

Een dag met veel variatie. Het begon al deze ochtend met een ritje naar het ziekenhuis. Ik laat regelmatig mijn bloed controleren en doe dan vervolgens niks of weinig met de goede raad die dokters mij geven in verband met te veel suiker en cholesterol. Waarom zou ik, gezonde mensen gaan tenslotte ook dood.

Kort na de middag was ik afgesproken met Monique en Carina, twee oude schoolvriendinnen waarmee twee jaar geleden het verloren contact is hersteld. Eerst een pintje op de Groenplaats en dan meteen naar Mama's Garden waar iedereen voor de falafel schotel koos. Daarna naar de kathedraal, dat was een hele tijd geleden. Bidden en biechten zijn aan mij niet besteed maar ik had ergens gelezen dat er nu ook een café in de kathedraal was en dat wilde ik wel eens zien. Café De Plek kreeg zijn plaats in de voormalige Sint-Janskapel maar in de zomer zal het vooral op het terras gezellig zijn.

Na een gewijde koffie ging het verder richting kaaien waar er nog een beetje tijd over was voor een volgende onderhoudsbeurt om de kelen te smeren. Ik had niet meer op de tijd gelet en kwam  een dikke 20 minuten te laat bij mijn jaarlijkse afspraak bij Radio Centraal. Het programma met Arno was dus al een tijdje bezig maar Krien, Nico en Danny zaten er gelukkig nog. Altijd gezellig en onvermijdelijk komen dan de plannen voor een KAK-reünie weer ter sprake. KAK was het groepje waar we destijds in speelden. We noemden het punk maar eigenlijk had je het gewoon lawaai kunnen noemen. Langs de andere kant waren we onze tijd misschien ver vooruit en hebben wij Sonic Youth en andere noise adepten de weg gewezen.

Toen we uit de radiostudio kwamen was het al donker en ik wandelde naar de tram. Onderweg nog even genieten van de Grote (kerst)Markt, zoals elk jaar zeer mooi verlicht. Het magische winterbos had ik eerder op de dag al gezien maar 's avonds komt het pas echt tot leven met rookmachines, lichteffecten en "tovermuziek", absoluut geslaagd ! Afsluiten deed ik op de Groenplaats door nog even te kijken naar de blauweplekkenshow op de ijspiste.


25 december - Luc gevonden !

Bijna de hele voormiddag ben ik bezig geweest met kadootjes inpakken, niet meteen mijn favoriete bezigheid. Gelukkig waren er niet te veel onregelmatige vormen bij want dat is voor gevorderden.

Na de middag ben ik naar Campo Santo gereden, de oude begraafplaats in Sint-Amandsberg. Voor diegenen die het nog niet weten : ik hou van kerkhoven, begraafplaatsen, knekelhuizen en andere soortgelijke vrolijke plaatsen. Campo Santo is zeker één van de mooiste laatste rustplaatsen in België. Zes kilometers heb ik er rondgewandeld, rijtje in rijtje uit. Langs oude vervallen graven, beschermde grafkelders en moderne kunstwerken. Hier ligt niet alleen de doorsnee Gentenaar begraven maar ook een heleboel prominente figuren uit de politiek, kunst en aanverwanten.

Ik ben hier al enkele keren geweest en net als de laatste jaren heb ik ook vandaag gezocht naar het graf van zanger/volksheld/filosoof/tooghanger en zielsverwant Luc De Vos. Eindelijk is het gelukt ! Logisch dat ik het graf de vorige keren niet gevonden heb, veel soberder kan je het niet bedenken. Zijn naam staat er niet eens op, enkel "grand cru classé 1962".

Onderweg kon ik het niet laten om ook nog eens langs de basiliek van Oostakker-Lourdes te gaan. Eén of andere markiezin heeft daar zo'n 150 jaar geleden in haar tuin een grot ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes laten bouwen en al snel werd dat een bedevaarsoord. Ik ging er even een kijkje nemen en werd door een medewerker verwelkomd met de woorden "een zalige hoogdag", het duurde even voor ik wist waarover hij het had. Ter ere van kerstmis was er in de basiliek een gezongen mis maar ik ben maar even aan de deur blijven luisteren. Op een dag als deze is binnengaan te riskant, stel je voor dat ze mij meteen als de nieuwe Messias zien !


24 december - muts.

Gisteren kon ik de auto van Luc gebruiken en meteen reed ik naar Mortsel want ik had Nancy nog altijd niet gezien. Gisteren dus wel en na een wandeling langs de plaatselijke middenstand en het verplichte bezoek aan De Vlegel kan ik er weer tegen voor enkele dagen. Vandaag zou ik net als de voorbije jaren naar de Warmste Week afzakken om de laatste uurtjes mee te maken maar ik ben dit jaar niet helemaal mee met de kerstsfeer. Ik heb nochtans lang getwijfeld want Nancy wou graag een muts om de actie te steunen.

Na enig opzoekwerk ontdekte ik dat de mutsen ook te koop waren bij de winkels van AS. Gelukkig is er ook een filiaal hier achter de hoek en zo kon ik een rit naar Kortrijk uitsparen. Probleem bij een AS winkel : de vele mooie kleding die er te koop is tegen helaas vaak hoge prijzen. Eén jas van Jack Wolfskin stak mijn ogen uit maar op mijn vraag of die volgende week met korting te koop zou zijn, kreeg ik enkel een lachje van de verkoper te zien. Toch maar afwachten of met mijn oude jas blijven rondlopen ... Als ik toch naar Kortrijk had gereden, was een nieuwe waterdichte jas absoluut van pas gekomen - echt mooi weer was het niet.

Spijtig dat er geen jassen bestaan tegen verdriet. Als je op teevee die kinderen met leukemie ziet of de ouders van vermoorde kinderen kan je toch niet anders dan een traantje wegpinken ... Jammer dat Arid het muzikale live luik mocht afsluiten, nooit fan geweest. Gelukkig was er daarna nog rapper Safi met zijn eerbetoon aan collega Ruben, super !!!

En de rest van de avond ? In mijn eentje voor de televisie, gewoon omdat ik erachter niks zou zien. Alleen eten, met een ruime keuze uit allerlei gerechten die voor mij werden achtergelaten.  Uiteindelijk werd gekozen voor een ruime portie door Luc gemaakte linguini met duivelse scampi's.  Is dat zielig ? Neeeeeeeeee ! Was het lekker ? Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa !!!!!!!!


22 december - donkere dagen.

Vrijdag was de laatste schooldag van 2019 voor de nichtjes. De oudste vertrok pas rond 9u30 en was al snel weer terug met een goed rapport. De jongste hielden ze nog een volledige schooldag bezig maar die kwam ook thuis met goede punten. Ik moet me er stilaan bij neerleggen dat ze allemaal slimmer zullen zijn/worden dan ik.

Ik wachtte tot het stopte met regenen en wandelde naar de bushalte. Een half uur later kon ik in Gent aan de eerste kerstaankopen beginnen. Gisteren en vandaag was het vooral veel binnen blijven, tussen de regenbuien ben ik wel alle winkels van de Steenweg binnengewandeld. De rest van de dagen werden doorgebracht met teevee kijken, gezelschapsspelletjes spelen, veel eten en zeveren over onbelangrijke zaken. Tot deze avond ! Door de mindere resultaten van onze directe concurrenten, kon RAFC zijn tweede plaats verstevigen én inlopen op Club Brugge. Helaas, net zoals al jaren gebeurt, vergeten ze net op zo'n moment te winnen van een op papier zwakkere tegenstander.


19 december - naar België.

De pendeldienst van Beniconnect bracht mij snel naar de luchthaven van Alicante. Op die luchthaven was in vergelijking met vorig jaar weer een heleboel veranderd. Wat meteen opviel was de veiligheidscontrole : veeeeeel vlotter dan voorheen. Veel vlotter wil zeggen veel sneller en dat heeft dan weer als nadeel dat je nog langer moet rondhangen voor je daadwerkelijk op het vliegtuig zit, vooral als je dan onmiddellijk op één van de nieuwe schermen ziet dat je vlucht al een half uur vertraging heeft. Gelukkig is het internet overal van prima kwaliteit en zijn er overal stopcontacten en usb-poorten te vinden om alles weer op te laden.

Uiteindelijk viel de vertraging nog mee want we gingen slecht 15 minuten te laat de lucht in. Zoals altijd duurt het een tijdje voor iedereen op zijn stoel geraakt en toen klonk de volgende mededeling : "Als iedereen zich haast en binnen vijf minuten op zijn/haar plaats zit kunnen we meteen opstijgen. Als dat niet lukt zullen we een uur moeten wachten." Dit vijf minuten mag je met een flinke korrel zout nemen maar alles ging toch meteen veel vlotter. Toen gebeurde er iets wat ik nog nooit heb meegemaakt : een ronduit onbeschofte steward. Misschien is er iets aan vooraf gegaan dat ik niet gezien of gehoord heb maar de steward probeerde één van de laatste koffertjes in de bagageruimte boven ons hoofd te krijgen en de man die eronder zat vroeg of hij een beetje voorzichtig kon zijn. De steward brulde : "Zou u graag uit het vliegtuig verwijderd worden ? Moei u niet, ik doe mijn werk en u moet gewoon zwijgen, begrepen ?" Iedereen even muisstil maar uit het volgende geroezemoes was duidelijk op te maken dat ik niet de enigste was die schrok van deze reactie. Ik denk dat zelfs het vliegtuig ervan geschrokken is want tijdens de reis leek het alsof we constant over een Romeinse heirweg met veel putten en gaten reden. Hoe dan ook, we landden mooi op tijd in Zaventem en na de lange tocht door het luchthavengebouw kwam ik aan bij het treinstation. Bijna geen volk bij het enige open loket en er liepen nog wat medewerkers rond om mensen te helpen bij de ticketautomaten. Al snel had ik mijn ticket beet en zat ik op de trein naar Gent Sint-Pieters, de minimale dienstverlening blijkt te werken. Toch had blijkbaar iedereen zich laten afschrikken door de staking bij de NMBS en was de lange trein amper gevuld, tegen het einde had ik zelfs een wagon voor mij alleen. Na haltes in ongeveer elk dorp tussen Brussel en Gent én nog een busritje was ik rond 19u30 in Lochristi. Ondanks het vlotte verloop alles bij elkaar toch weer tien uren onderweg maar alle miserie valt van je schouders als je bij de familie binnenkomt en een Leffe krijgt aangeboden. Stoofvlees met kroketten helpt ook en na de Slimste Mens vroeg naar bed.


18 december - Debbie.

Vanmorgen mijn handbagage in orde gebracht : twee paar kousen, een halve onderbroek en 267 laders + kabeltjes voor GPS, powerbank, laptop, fototoestel enz. Iets na 13u stond Debbie aan de poort en dat zal dan meteen voor de laatste keer zijn dit jaar. Het was mooi weer en dus konden we in de voortent eten want op een hongerige Debbie zit niemand te wachten. Twee dessertjes konden er ook nog bij en toen reden we naar Mel Custom, dé Harley zaak hier in de buurt. Sinds het verkoop van mijn HD was ik hier niet meer geweest en Debbie moest papieren komen ophalen om een ander gemonteerd stuur te laten homologeren. Die papieren lagen klaar en uiteraard kwamen we oude bekenden tegen. Daarna ging Debbie enkele caches van mij zoeken en werd het al weer snel tijd voor haar om huiswaarts te keren. Haar bezoekjes gaan altijd veel te snel voorbij en we lachen van de eerste tot de laatste minuut.

Het is nu bijna 19u30 en dadelijk vertrek ik naar café Panaché om RAFC te zien winnen op Standard en door te stoten naar de halve finale voor de beker van België.

Morgenvroeg om 10u pikt de pendelbus mij in Albir op en brengt mij naar Alicante.  Dat zal waarschijnlijk het vlotste deel van de reis zijn.  Je weet maar nooit wat er gebeurt in het Franse luchtruim met al die stakingen.  In België heb je tenminste de zekerheid dat slechts één trein op drie zal rijden.  Wanneer ik op mijn eindebestemming in Lochristi zal aankomen is voorlopig een groot raadsel.


17 december - wandeling.

Deze ochtend om 8u45 stond onze pa klaar om naar Benidorm te rijden want om 9u30 zouden we (pa, Bernard, Annie en ik) deelnemen aan een "platte" wandeling onder leiding van gids Marc. Ik had me ingeschreven omdat ik benieuwd was of hij me nog iets zou kunnen vertellen wat ik niet wist. Weinig, zo bleek vijf uur later maar dat maakte het niet minder gezellig.

Met een groepje van 15 kuierden we langs het gemeentehuis naar de al enkele jaren niet meer gebruikte arena, binnendoor langs recent autovrij gemaakte straten in het centrum en dan verder naar het parque de Elche (waar er een kerstmarkt staat) en de kerk. Ook het vernieuwde uitzichtpunt aan het al lang niet meer bestaande kasteel van Benidorm werd niet vergeten.

Onderweg waren er twee stops om iets te drinken en te knabbelen. We bezochten ook het casa de Colon en La Barqueta, twee locaties die door maquettes helemaal in kerstsfeer zijn ondergedompeld. Ook bij het museum Boca de Calvari liepen we binnen, het thema daar was "60 jaar Festival de la canción de Benidorm" dat intussen niet meer georganiseerd wordt.


16 december - de Azteken en andere verhaaltjes.

Iets meer dan 500 jaar geleden begonnen de Spanjaarden aan de verovering van het huidige Mexico. Het zal dan ook geen toeval zijn dat er net nu een tv-serie kwam over de "heldendaden" van Hernán Cortés. Met elf galjoenen en een leger van amper enkele honderden soldaten wist hij wat zij toen Nieuw-Spanje noemden te veroveren. Dat kwam niet alleen door het inzetten van paarden en geweren, toen onbekende zaken voor de inlandse bevolking, maar zeker ook dankzij listen, bedrog én de alliantie met de Tlaxcalteken. Samen konden ze in Tenochtitlan Aztekenleider Moctezuma ten val brengen en in naam van God (en uit hebzucht) werden slachtpartijen aangericht waarvoor Mexico nu nog altijd verontschuldigingen van Spanje verwacht. In de jaren die op de oorlog volgden kwam nog massa's lokale bewoners om het leven door ziektes die door de Spanjaarden uit Europa werden meegebracht. Ik ben geen geschiedenisfreak maar ik heb de indruk dat deze reeks de verhalen, opgetekend door medestrijder Bernal Daz del Castillo, vrij nauwkeurig in beeld brengt.

En wat heb ik de afgelopen dagen/weken nog gezien ?

Diego Maradona, kruising tussen film en documentaire die de hele carrière als topvoetballer onder de loep neemt, zoals gekend met vele hoogte- en ook dieptepunten.

FC De Kampioenen film nummer drie. Verwachtingspatroon : nul. Eindoordeel : nog lager. Ik had nochtans wel een goede reden om te kijken. Onlangs had ik in de krant gelezen dat er voor de vierde film gedraaid werd in de oude garage van De Wolf Motorhomes in Eeklo en blijkbaar hadden ze op die locatie ook al voor de vorige film gedraaid. Ooit hebben we daar onze Adria motorhome gekocht en ja hoor, ik herkende nog een heleboel zaken. Enkele jaren later is de zaak overgenomen door andere mensen en naar Maldegem verhuisd. Ik heb een en ander eens opgezocht maar niet veel van gevonden. De firma zou zelfs failliet zijn ! Iemand die daar meer info over heeft ???

Toen ik een tijdje geleden naar De Twaalf keek, wou ik wel wat meer weten over Charlotte De Bruyne en zo zag ik dat ze ook in de reeks "Vriendinnen" heeft meegespeeld. Ik kon me die serie absoluut niet herinneren en nadat ik ze op internet gevonden had, begon ik onmiddellijk te kijken. Na een half uur begon het door te dringen dat ik de afleveringen toch al bekeken had maar na (amper) vijf jaar wist ik er bijna niets meer van en heb ik er opnieuw van kunnen genieten alsof het helemaal nieuw was. Oud worden, het heeft zo zijn voordelen.

Hierro, een Spaanse serie die zich afspeelt op het Canarische Eiland El Hierro (ook wel Ferro genoemd) heeft me wel bekoord. Het scenario is niet bijzonder origineel : iemand (in dit geval een rechter) die zich komt moeien op een (mooi) eiland waar iedereen iedereen kent. Enkele doden zijn genoeg om acht afleveringen vol te krijgen en het geheel wordt overgoten met een folkloristisch sausje. Eens te meer wordt duidelijk dat hebzucht het slechtste in een mens naar boven haalt.