14 december - stenen sleuren.

Gisteren begon de dag abnormaal warm. Toen ik uit bed kwam was mijn eerste gedachte : verdomme, ik ben gisterenavond vergeten de verwarming uit te zetten. Dat bleek toch niet het geval maar het was om 7u 's morgens buiten al wel 18 (achttien !) graden. In de loop van de dag kwamen daar nog enkele graden bij maar tegelijkertijd moesten we ook leven met een stevige wind. Allemaal niet erg want we hadden een winkeluitstap gepland met onze pa.

Af en toe is het wel eens plezant om iets anders te zien dan de plaatselijke supermarkt en zo liepen we rond bij Tedi, Gifi, Carrefour en nog een aantal winkels waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Er komen steeds meer winkels bij met spulletjes die niemand nodig heeft maar waar je toch altijd iets koopt en dat was nu niet anders.

Omdat we iets vroeger rond waren dan gepland konden we nog makkelijk ergens iets gaan eten en dat bleek dan weer een van de moeilijkere opgaves van de dag. Santorini gesloten, Transilvania gesloten, Sacristan overvol ... Pizza4U in Albir dan maar - ook nooit slecht maar ik prefereer toch die van Alfaz. Het wordt ook stilaan tijd dat ze de pizza's van het goedkope menu eens vervangen door andere soorten.

Buikje vol en dan even werken. Bij onze pa op de camping hebben ze de afgelopen dagen een achtergelaten caravan leeggemaakt en - oh verrassing - alles wat niet te zwaar of te heet was had recyclagebedrijf Louis al verhuisd naar zijn perceel. Er was niks bij waar hij zelf iets mee kan doen maar hier bij ons in de tuin zitten genoeg knutselaars die wel wat kunnen aanvangen met tegels, vuurvaste stenen enz. En dus waren Rob en Letty mee het slachtoffer om een deel van die dingen mee te verhuizen. Alles ging niet in één keer in de auto want dan zouden de voorwielen de grond niet meer raken.

De klok naderde toen stilaan 17u en dan werd ik verwacht in het centro social van Albir. Daar had ik mij ingeschreven om te gaan kijken en luisteren naar Sven Tuytens (VRT-correspondent, documentairemaker en schrijver van ‘Las Mamás Belgas’). Alles werd georganiseerd door ViW (Vlamingen in de Wereld) en ingeleid door de kersverse Belgische consul Mia van Lil en schepen Martine Mertens uit Alfaz. De documentaire die we te zien kregen ging over het tot ziekenhuis omgevormd klooster van Ontinyent, waar slachtoffers van de Spaanse burgeroorlog werden verzorgd door oa Belgische verpleegsters. Achteraf was er nog gelegenheid tot vragen stellen en werd de link tussen de hedendaagse politiek en het bloedige verleden duidelijk gemaakt. Interessant avondje !

Na de voordracht/voorstelling kwam taxi Jansen mij weer ophalen en ik zag al snel dat de auto iets lager bij de grond lag dan normaal. Ja hoor, onze pa had de rest van de lading stenen al ingeladen en dus konden die ook nog getransporteerd worden naar onze berg.

Vandaag ging de stenenverhuis verder, rond de middag werden nog enkele tientallen kilo's keien afgeleverd en daarna kon ik aan de slag. Mijn te eng behuisde cactussen werden overgeplant in een ruimere bloembak en daarna werd alles afgezoomd met de pas geleverde (al dan niet gekleurde) keien. Ik was net op tijd klaar om aan tafel te gaan bij Rob en Letty, curryworst special en frietjes !

Nog een uurtje rusten en op weg naar de bushalte werd ik opgepikt door Albert en Rita om verder mee te rijden naar café Panaché om naar de wedstrijd RAFC-Eupen te kijken. Een wedstrijd die zo snel mogelijk uit het geheugen kan gewist worden, zo'n zielig spektakel. Uiteindelijk konden we de drie punten thuis houden maar op zo'n manier gaan we volgende week de boot in op STVV ! Toch was het plezant op café want de zoon en schoondochter van Albert zijn hier momenteel op vakantie en er kwamen vele Antwerpverhaaltjes naar boven. Het alcoholverbruik was intussen gestegen tot het niveau dat je meer naar het toilet moet dan je kan drinken.


11 december - zingen !

Iedereen kent het wel : Antwerpen zingt, Zonhoven zingt, Fluitkerke aan de Dender zingt ... De aanwezigen krijgen teksten van overbekende liedjes, er staat iemand op het podium om de boel op temperatuur te krijgen en toch ook enigszins om het juiste tempo aan te geven en brullen maar ! Zo ging het ook deze middag in hotel Marina bij de Vlaamse Vriendenkring zingt. Ik heb tevergeefs op een nummertje van Clement Peerens of Wannes Van de Velde gewacht maar iedereen zong vrolijk mee met Andre Hazes, Willy Sommers, Will Tura en aanverwanten. Onvermijdelijk passeerde ook Eviva España de revue en eerlijk is eerlijk : het was plezant en onze tafel was zeker de meest enthousiaste van de hele zaal.

Nog een kleine vraag : als je in Benidorm iemand iemand ziet waggelen waarvan je denkt : hoe kan je zo dronken zijn zonder omver te vallen en die man is dan ook nog begeleid door iemand die een hond als hobbelpaard gebruikt, aan welke nationaliteit denk je dan ? Juist ! Wel, steek je vooroordelen ver weg op zolder. Ook bepaalde inwoners van een niet nader genoemd land omringd door NL, F en D drinken wel eens een borreltje te veel. Niet van de grote dorst maar door een misverstand van de ober 🙃


10 december - Wandelen en wokken.

Gisteren vroegen Rob en Letty me of ik vandaag mee met de bus naar Benidorm wou gaan.  Dat zorgt meteen voor vraagtekens in mijn ogen want Rob en Letty zijn niet meteen grote fans van de drukte.  Al snel werd duidelijk dat ze aan de voet van de Sierra Helada enkele caches wilden zoeken.  Zelf had ik ze zelf allemaal al een hele tijd geleden gevonden maar dat speelt geen rol, een beetje beweging kan nooit kwaad.  

Om 9u deze ochtend stapten we naar de bushalte en een half uur later konden we aan onze wandeling beginnnen.  Aan het einde van het Levante strand volgden we stijgende weg en konden al snel genieten van mooie uitzichten over de kleine baaitjes van Almadrava en Tino Ximo.  Even was er verwarring over welk pad we moesten volgen maar de rest van de wandeling verliep vlot en alle caches werden gevonden.  Aan het eindpunt van de weg bleven we nog even hangen aan de Torre des Caletes en dan was het tijd om terug te keren.  Omdat het nog een beetje vroeg was om te eten werd besloten nog enkele andere caches te zoeken, ook die werden gevonden.

Intussen hadden we al zo'n 12 km gewandeld en alle verbruikte calorieën werden ruimschoots aangevuld bij Mandarin Wok.  Uit noodzaak werd ik gedwongen tot een gezond slaatje als voorgerecht (ze waren nog volop bezig met het buffet aan te vullen) maar daarna konden we voluit gaan en kiezen uit het ruime assortiment.  Er werd afgesloten met enkele passages langs de desserten en daarna keerden we terug naar huis.

Eenmaal thuis konden we al direct een stoel nemen om samen met de andere gasten te genieten van de ondergaande zon en meteen het 19-jarig huwelijksjubileum te vieren van Suzanne en Aad.


8 december - broem broem broem.

Deze voormiddag ben ik met de fiets naar Albir gereden. Niet naar de markt maar naar Brew Rock. Een beetje vroeg om op café te gaan ? Misschien wel, maar dat was ook niet de bedoeling. Tussen 11u30 en 12u zouden de Free Spirits daar aankomen voor hun jaarlijkse kerstrit. De Free Spirits is één van de Harley clubs die ontstaan is na het uiteenvallen van de vroegere Costa Blanca club. Toen ik nog meereed was het een zeer internationale bende met als voertaal Spaans, Free Spirits is een volledig Engelstalige club. Hoe dan ook, het blijft altijd een mooi spektakel om enkele tientallen Harley-Davidsons te zien aankomen en/of voorbij rijden met op het zadel een kerstman of -vrouw.

In de namiddag was ik voor de derde keer in evenveel jaren aanwezig bij de herdenkingsmatch voor Andy Prins, voormalig invallersdoelman bij RAFC en hier in Altea gestorven.


7 december - El Castillo.

Vandaag is Nancy 50 jaar geworden. Samen met haar iets gaan eten zat er niet in maar dat is toch al nooit een van haar favoriete tijdsbestedingen geweest. Zelf heb ik minder problemen om af en toe op restaurant te gaan. Omdat morgen ook Mia zou verjaren (helaas "zou") hadden we besloten om samen (onze pa, Thierry, Malvina, Ferdinand en ik) naar El Castillo in Alfaz te gaan.

Je zal waarschijnlijk al opgemerkt hebben dat Sabor nog maar zelden ter sprake is gekomen de afgelopen maanden. Dat is absoluut niet omdat we niet meer welkom zijn of omdat ze ons bedorven voedsel hebben geserveerd. We waren er gewoon een beetje op uitgekeken en wilden ook graag wat andere restaurants leren kennen. Dat is intussen al uitgebreid gebeurd en, net zoals alle andere jaren, blijf je vergelijken met Sabor en moet je vaststellen dat je zelden elders zo'n lekker eten krijgt en zo goed bediend wordt voor een faire prijs.

Vandaag El Castillo dus en ik vrees dat het bij één keer zal blijven. Absoluut niet slecht gegeten maar er zijn betere alternatieven voor een lagere prijs én er waren te veel kleine minpuntjes. Het begon met een homp (lekker vers) brood dat je zelf moest snijden en verdelen onder de tafelgasten. Geen bordjes en dus heel te tafel al meteen onder de kruimels. Iedereen had een ander voorgerecht en daarover heb ik niemand horen klagen, tenzij Thierry (cocktailglas te hoog of Thierry te klein) maar die zaagt altijd 🤪 Mijn hoofdgerecht - tonijnsteak - was echt veel te zout en had iets beter gebakken mogen zijn. De "Asian style" moest dus bijna geïnterpreteerd worden als rauwe vis. De andere hoofdgerechten smaakten duidelijk wel, ook al was er een stuk biefstuk waar zelfs met het scherpste mes niet door te komen was. Over de desserten kan ik kort zijn, iedereen tevreden behalve de mensen die ijs met warme krieken bestelden (te zuur, niet gebonden). De koffie die we bestelden oversteeg qua temperatuur amper de term "lauw" en na een opmerking kregen we nieuwe, wel hete, koffie geserveerd.

Wel positief : geen parkeerproblemen, heel veel keuzemogelijkheden als je een menu neemt, vriendelijke bediening en een zeer gezellige huiselijk sfeer. Dat laatste nu nog extra in de verf gezet door de vele kerstbomen en -versieringen.

Deze avond zaten we weer met een hele hoop gasten in de tent toen we opeens hulpgeroep uit een camper hoorden. Door een verkeerde beweging was iemand zijn heup uit de kom geschoten en de man kermde van de pijn. Er werd naar 112 gebeld en korte tijd later arriveerde de ambulance. Met veel moeite en pijn kon de patiënt op een brancard gezet worden en verdween hij naar het ziekenhuis.


6 december - sinterklaas.

Gisteren ben ik naar onze pa gewandeld om eens te kijken of er nog meer lampjes, slingers en andere kerstversieringen hangen dan de vorige keer. Daarna zijn we nog iets gaan eten bij Belgomar. Toen hij me bij de caravan afzette gaf hij me nog een hele zak snoep mee. Mijn vader speelt eigenlijk het hele jaar door Sinterklaas, superpapa !

Gisterenavond zaten we met z'n allen in de feesttent want Patrick verjaarde. In vergelijking met vorige jaren was het een stuk rustiger, het was immers de eerste keer dat we zonder Vicky vierden. Deze ochtend zagen we dat, ondanks de triestige dagen, Patrick zijn rol van Sinterklaas ook nog altijd ernstig neemt want voor iedereen lag er iets klaar.

Straks ga ik nog eens naar café Panaché om naar Beveren-Antwerp te kijken. Op papier een wedstrijd die je met de ogen dicht kan winnen maar dat is in het verleden al dikwijls anders afgelopen. Afwachten dus ...


4 december - het is gebeurd : bingo !

Gisterenavond en vannacht is het voortdurend blijven regenen en rond 4u30 deze ochtend werd iedereen wakker door gigantisch hard gedonder. Na de middag begon de zon stilaan door de wolken te priemen en bleef het droog. Als het had geregend hadden we het niet eens geweten want wij zaten in de kelder van hotel Marina, woensdagmiddag weet je wel ...

Deze keer geen gewone bijeenkomst van de Vriendenkring want Sinterklaas en zijn Pieten kwamen op bezoek en ze hadden voor iedereen een geschenkje bij. Na het vertrek van de Sint was het weer tijd voor de wekelijkse bingo. Normaal ga ik dan een wandeling maken of hang ik in één van de zetels en tokkel wat op mijn telefoon terwijl onze pa hoopt op de hoofdprijs. Vandaag gebeurde echter het onvermijdelijke : ik heb voor de allereerste keer meegespeeld. Meer : ik heb zelfs gewonnen !


3 december - slecht weer !

Eergisteren nog een beetje geprofiteerd van de voorlopig laatste mooie dag. Eerst wat rondgehangen en daarna enkele caches gecontroleerd die door de laatste zoekers niet gevonden werden. De meeste bleken toch in orde en was er dus niet goed genoeg gezocht door de collega-cachers. Zoals altijd waren er ook enkele bij die duidelijk opzettelijk verwijderd waren (ik probeer het woord "gestolen" te vermijden). Elke keer neem ik me voor om ze dan niet meer te vervangen maar ik kan het toch niet laten.

Gisterenochtend begon het al vroeg te regenen maar de zondvloed die ze voorspeld hadden, kregen we voorlopig niet. Veel maakte het niet uit want we gingen met de VVB naar Ciudad Patrica. Ciudad Patricia is een 100 ha groot domein met daarop verschillende gebouwen. Drie gebouwen zijn bestemd voor de zomervakantie van Spaanse militairen en staan de rest van het jaar leeg. De andere zijn allemaal appartementen tussen de 75 en 200 m² die kunnen "gekocht" voor levenslang gebruik maar dus nooit echt je eigendom worden of die je kinderen kunnen erven.

Alles ziet er perfect uit en er wordt een zeer breed scala aan voorzieningen en diensten aangeboden. Het geheel wordt zeer goed onderhouden maar goedkoop is het zeker niet. Je moet een flinke spaarpot hebben om eraan te beginnen en daarna zit je ook nog maandelijks met vaste kosten. Na een voorstelling en rondleiding gingen we aan tafel. Simpel menuutje maar voor de prijs die we betaalden kan je ook niet veel meer verwachten.

Rond 16 u zijn Frank en Marleen aangekomen en na aankomst van Leo en Wilma de dag voordien staat de tuin nu helemaal vol. We konden nog net allemaal een praatje doen maar vanaf 17u begon het toch wel heel hard en lang te regenen. Alsof dat niet genoeg lawaai maakt op het dak van een caravan of camper kwamen er ook nog regelmatig een flinke donderslag bij. Ik heb het zelden zo hard meegemaakt, het leek soms alsof we in het epicentrum van een aardbeving zaten - alles trilde en daverde. Vandaag was het weer iets anders dan gisteren : geen onweer, wel meer wind en bijna de hele dag regen.