30 april - vertrek.

De laatste dagen alles opgeruimd, nog wat inkopen gedaan, hier en daar op restaurant enz. De laatste wasmachine is nu aan het draaien en als alles droog is vertrek ik, vermoedelijk kort na de middag.

Een beetje raar, normaal ben ik hier altijd de laatste vertrekker en nu blijven er nog twee campers langer dan ik. Akkoord, ik kies er zelf voor om dit jaar zo vroeg te vertrekken. Vorige jaren vertrok ik altijd later in de hoop onderweg mooi weer te hebben, helaas is dat dikwijls flink tegengevallen – daarvoor moet ik het dus niet doen. Ik dacht altijd dat ik eind juni naar de keuring moest met de Terminuzzz maar een tijdje geleden zag ik dat ik vorig jaar een boete had betaald omdat ik eigenlijk al einde mei moest gaan. En dus probeer ik dit jaar op tijd te zijn, omdat het dan ook verkiezingen zijn kan ik nog eens proberen de wereld te veranderen met mijn stem …

In totaal zal ik zo’n 3-4 weken onderweg zijn, de uitgestippelde route zal me (in grote lijnen) via Teruel, Pamplona, Biarritz, Bordeaux, Poitiers, Chartres en een stukje Normandië in België brengen. Die route is niet toevallig gekozen, de bedoeling is om – afhankelijk van het weer – toch minstens 200 caches te vinden en dat kunnen er zelfs een pak meer zijn.

Volgend jaar blijf ik opnieuw langer en zal ik dus noodgedwongen minder lang onderweg zijn, tenzij ik weer iets anders beslis. Dus, samengevat : België, ik kom eraan + Spanje, haal opgelucht adem, ik ben weg. Hoe dikwijls de blog onderweg aangevuld zal worden, hangt zoals altijd af van de internetmogelijkheden onderweg.

 


29 april - mooie laatste dag.

Deze middag met onze pa en Angelina naar Transilvania gaan eten, meteen het afscheidsetentje voor dit jaar. Nadien snel snel naar huis want rond 16u kwam Debbie nog een keertje langs en dat was, zoals altijd, weer enkele uren lachen. Meteen ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele caches te controleren, waaronder die aan de 800-jarige johannesbroodboom. Daar staan intussen wegwijzers om de mensen ter plaatse te brengen, dat was vroeger wel heel anders.

 


26 april - weer een overwinning.

Net zoals het paasweekend mooi eindigde na een gelijkspel tegen Club Brugge is dit weekend perfect begonnen : een thuisoverwinning van RAFC tegen Standard ! Ook deze keer kon ik de wedstrijd bekijken in café Panache dank zij taxi Albert. Daar heb ik dan meteen ook een zotte belofte gedaan : als zou blijken dat we de laatste wedstrijd tegen Club Brugge nog aanspraak zouden maken op de titel, keer ik terug om te vieren in de Panaché !

En wat gebeurde er de vorige dagen ? Niet veel en toch een heleboel. Ik heb eindelijk de diepvries helemaal leeg gevreten, de plantjes zijn naar een schaduwplek verhuisd zodat ze meer kans maken de hete zomer te overleven, de caravan is gepoetst enz

Ook de Terminuzzz is nu helemaal in orde om de terugreis aan te vatten. Er is een lader vervangen en ik heb nu ook een bescheiden 30 Watt zonnepaneeltje. Dat zonnepaneeltje heb ik gekocht via Wish, de juiste prijs weet ik niet meer maar in ieder geval minder dan 20 euro, inclusief regelaar !

 


23 april - iets beter weer.

Het weekend had slechter kunnen eindigen. Gisteren kon ik dank zij kameraad Albert meerijden naar (het stampvolle) café Panaché, met de bus had ik het deze keer niet gedaan. Meestal verliezen we van Club, deze keer bleven we steken op een gelijkspel maar we zijn absoluut de morele overwinnaars en houden zo mogelijk Club Brugge van een nieuwe titel. Hercules Alicante won zijn wedstrijd en staat op een tweede plaats én Beershit kreeg een pak rammel van Charleroi. Bovendien stopte het gisteren tegen de avond eindelijk met regenen. Als ik deze ochtend lang genoeg was blijven slapen, had ik kunnen ontbijten in de zon. Helaas was ik daarvoor weer veel te vroeg wakker maar alles warmde al snel op, wat een verschil met de vorige dagen ! Bijna zonde om binnen te gaan zitten, maar voor Sabor moet het mooie weer wijken. Het was waarschijnlijk de laatste keer voor mijn vertrek en terwijl we binnen zaten begon het toch weer te bewolken. Na een bezoek aan de supermarkt begon het zelfs een beetje te regenen. Het niveau van het stuwmeer van Guadalest is de vorige dagen van 38 naar 46 % gestegen. Het gemiddelde van de afgelopen 10 jaar was 65 %, het zou dus nog veel meer moeten regenen om opnieuw op dat peil te geraken. Hopelijk wachten ze daarmee tot ik weg ben.

 


22 april - bijna voorbij ...

Gisteren hadden we mooi weer, het regende immers niet de hele dag – we telden alles bij elkaar minstens 13 droge minuten ! Wel heeft het bijna 12u aan één stuk geonweerd. Volgens officiële cijfers viel er in Benidorm de afgelopen 24u 55 liter per m², in Alcoy 75 liter en in Oliva maar liefst 150 liter. Het volume van het stuwmeer in Guadalest steeg met ongeveer 0,4 hm³, ik ben geen rekenwonder maar volgens mij is dat 400 000 000 liter water. Iedereen die beter kan rekenen, mag me verbeteren.

Het is intussen maandagochtend en nog altijd is de lucht grijs, nog altijd vallen er regendruppels en volgens de weerberichten gaat het weer hard waaien. Tijdens het voorbije paasweekend werden vele evenementen afgelast, stonden straten onder water en werden records gebroken. Gisteren sprak men nog over de slechtste aprilmaand in 50 jaar, vandaag hebben ze het al over de slechtste in 74 jaar.

Wat maakt het uit, vanaf morgen krijgen we de zon weer te zien. Met een beetje geluk deze middag zelfs al.


20 april - zelden meegemaakt.

Donderdag was het nog redelijk mooi weer maar vanaf gisteren ging het snel bergaf. Toen Thierry en Malvina ons kwamen ophalen zag het er al somber uit maar we konden restaurant Fabels nog droog bereiken. Fabels is een recent geopend restaurant vlak naast Transilvania een heeft een uitgebreide kaart met alle klassiekers : broodjes, slaatjes, hamburgers, schnitzel, spaghetti enz. Op bestelling maken ze ook spare ribs en dat is wat Thierry en ik kozen. De portie was minstens drie keer zo groot dan die in Ta Casa twee weken geleden. Met honger ga je hier dus zeker niet buiten !

Toen we koffie bestelden zagen we buiten steeds meer mensen met paraplu passeren en dus volgde er nog een tweede koffie. Pas toen kreeg Thierry door dat we aan het wachten waren tot hij de auto zou gaan halen om ons voor de deur te laten instappen tonqueout.  Sindsdien is het niet meer gestopt met regenen. Niet zomaar regenen maar echt hectoliters tegelijkertijd voor elke vierkanten meter. Daarbij kregen we ook nog flinke rukwinden en bijna de hele nacht door heeft het geonweerd, ook al hoorde ik door het lawaai van de regen amper de donderslagen. Van slapen kwam dus niet veel in huis.

Natuurlijk vind ik het niet plezant als de zon niet schijnt maar de natuur kan flink wat water gebruiken, ik ga hier dus niet over zeuren. Ik vind het wel erg voor mensen die tijdens de paasvakantie veel geld hebben uitgegeven om naar een of andere costa af te reizen en dan verzuipen terwijl ze in Blankenberge in hun blootje zouden kunnen liggen.

Het slechte weer heeft ook een voordeel : je kan hier nu paaseitjes verstoppen zonder dat ze smelten. Méér, als je de eitjes bergop verstopt kan je beneden wachten tot ze voorbij drijven !

Normaal was ik vandaag met onze pa naar Garage Rules in La Nucía geweest, een show met allerlei speciale auto’s en motorfietsen. De vorige keren was dat altijd meer dan de moeite maar vermits een deel van het spektakel zich buiten afspeelt … Als je ziet hoe de toestand hier op onze berg is, kan ik me voorstellen dat de parkings ginder allemaal in één grote modderpoel herschapen zijn.

Twee keer tegenslag in onze buurgemeente want in het rond het sportcentrum was er vandaag een grote sportdag gepland, ook altijd plezant. En vermits drie keer scheepsrecht is : ook vele activiteiten in verband met de Semana Santa vallen letterlijk in het water. Ik vermoed dat er op veel plaatsen problemen zullen zijn door de weersomstandigheden. In Torrevieja staat in ieder geval een hele urbanisatie onder water en zijn straten afgesloten.


17 april - nieuwe cache en Martini.

Sinds de leden van ons team allemaal naar het noorden vertrokken zijn, staat het cachen op een laag pitje.  Dat is duidelijk niet alleen bij mij zo, want ook de caches die door mij hier in de buurt verstopt zijn worden nog maar zelden gezocht en gevonden.  Eergisteren was er zelfs een bijeenkomst waarbij alleen de organisator aanwezig was, veel zieliger kan het niet.  En dan kreeg ik gisteren (om eerlijk te zijn, niet helemaal onverwacht) een bericht dat een nieuwe cache was gepubliceerd aan de markt van Benidorm.  Ik sprong onmiddellijk op mijn fiets en een half uurtje later kon ik hem als eerste loggen.  De volgende zoektocht zal waarschijnlijk onderweg naar België zijn.  Soms wil ik nog wel eens schrijven onderweg naar huis, maar dat klopt al lang niet meer.

Vanmiddag konden we weer genieten van een heerlijke lunch bij Sabor.  Deze keer met onze pa, Allies, Marianne en Czes, volgende week zal het alleen met onze pa zijn.  Het naast Sabor gelegen restaurant is weer open, weer met nieuwe eigenaars en deze keer onder de naam Martini.  Ik ben benieuwd hoe lang ze het deze keer zullen volhouden.  Het moet intussen de 784e poging zijn om klanten bij Sabor weg te lokken en telkens moeten ze na enkele maanden de deuren sluiten bij gebrek aan klandizie.  


16 april - uitgerust.

Zo, het weekend is weer achter de rug en ik heb alles overleefd, de rustdag van gisteren had ik echt nodig. Het hele weekend heb ik op de Benidorm Tattoo Convention rondgehangen als fotograaf met als resultaat honderden foto’s.

Elke dag is er een competitie in verschillende categorieën : fotorealistisch, new school, black and grey enz. Vrijdag waren er niet echt dingen bij die speciaal waren maar zaterdag en zondag viel mijn mond soms open van verbazing. Echte kunstwerkjes passeerden de jurytafel en gelukkig moest ik de winnaars niet kiezen, ook al liet ik duidelijk mijn mening horen. Soms lieten ze zelfs iemand terugkomen nadat ze mijn opmerking hadden gehoord. Wel grappig, alsof ik een expert ben met mijn – in vergelijking met wat er daar rondloopt – bijna maagdelijk velletje.

Ik wil nog even terugkomen op de titel van de blog vrijdagavond. Ik noemde deze bijeenkomst een freak show maar dat deed ik alleen maar omdat vele buitenstaanders dit zo zien. Voor mij kan en mag alles, zolang het maar uit vrije wil is. Als iemand een volledig maandloon wil uitgeven om een ganse dag pijn te lijden dan heb ik daar geen probleem mee. Meer : als ik de lotto win zal mijn lijf ook iets meer versieringen tellen dan nu het geval is.

Nog enkele losse opmerkingen : 

Ik praatte veel met een zekere Dolah – half Egyptisch half Sheffield crying – die al een hele tijd op camping Almafra woont en dat nu helemaal officieel wil maken voor het moeilijker wordt áls de Brexit ooit werkelijkheid wordt. Dola spreekt en verstaat absoluut geen Spaans en vindt het ook niet nodig om dat te leren. Maar ze vroeg me wel de hele dag door : wat zegt ze, kan jij eens vragen of ...

Elk jaar zijn er steeds meer vrouwelijke tattoo-artiesten, mooi zo ! En los daarvan : tatoeages in het aangezicht zie je ook meer en meer. De randanimatie was dit jaar niet zo geslaagd en er was absoluut geen tijdschema zodat je nooit wist om hoe laat iets zou beginnen, zelfs óf er nog iets zou komen.

De HumaShow uit Italië was mooi maar niet meer dan dat en Marta Boo met haar vuurshow hebben we nu intussen wel gezien. Zelfs het zoveelste project van Jonny Hellraizer, deze keer onder de naam Motley Tu, kon me niet bekoren. Live zang en gitaar en de rest van de begeleiding op de computer klinkt misschien wel goed maar ik zie toch liever een echte drummer en bassist mee op het podium. Als de eerste nummers dan ook nog van Bon Jovi en Bryan Adams zijn …

En gisterenavond was ik, net als miljoenen mensen, zwaar onder de indruk van de brand in de Notre-Dame. Parijs zal er nooit meer hetzelfde uitzien, achthonderd jaar geschiedenis verdwenen – een echte ramp.