15 maart - alles wat je niet wil lezen.

Ik krijg af en toe wel eens een opmerking in de stijl van “die blog van jou gaat altijd maar over eten” en ik heb ook wel eens ergens gelezen dat het plaatsen van foto’s op Facebook met daarop de “plat du jour” tot ergernis leidt. De laatste tijd zijn er hier dus minder foto’s te zien van alle mogelijke restaurantbezoekjes maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik gestopt ben met eten !

Omdat ik natuurlijk wel ergens over moet schrijven gaat het de laatste tijd vaak over geocaching. Ik kan me voorstellen dat een aantal lezers daar ook stilaan de buik van vol heeft. Lig ik daar van wakker ? Wat denk je ?

De mensen die mij een beetje kennen, kunnen dus al voorspellen waar ik het vandaag over zal hebben : geocaching en eten 😋.

Een tijdje geleden had Frans, één van de gasten hier, laten weten dat hij ook wel eens wou gaan zoeken. Bij Rob en mij komt dan ons missionarisgevoel naar boven : zieltjes winnen … en dus vertrokken we met zijn drieën voor een soort van initiatietocht. Dan zie je weer hoe je na een aantal jaren ervaring toch een andere kijk ontwikkelt op de dingen om je heen. Een cache die wij al van op een kilometer afstand zagen liggen, bleef Frans hardnekkig naast kijken. En toch : na een tweetal uren zag je al duidelijk een verschil en ging hij soms resoluut op zijn doel af. Dat komt wel goed ! En zo is stilaan iedereen in onze tuin “bekeerd”, enkel een aantal hardnekkige boulers blijven hun eigen tijdverdrijf prefereren.

Vandaag gingen we met alle hier nog aanwezigen naar Oasis in La Nucía. Oasis is een groot restaurant waar niemand met honger buiten gaat. Als je niet reserveert is de kans klein dat je nog een lege tafel vindt. Wilma had gelukkig wel voor onze groep van 14 gereserveerd en zo konden wij samen met de andere gasten het aantal decibels nog een beetje meer de hoogte injagen.

Voor een romantisch etentje moet je hier niet komen, wel voor een gezellige Spaanse sfeer en veel eten – heel veel eten ! Het begint met een slaatje, daarna keuze uit paella, bonensoep (de pot blijft op tafel staan) of entremeses (chorizo, kaas, ham enz). Dan pas komt het hoofdgerecht met keuze uit lamsbout, heek, biefstuk, kip en nog vanalles. Dessert van het huis (combinatie van ijs, cake, profiteroles en slagroom) + koffie hoort er ook nog bij. En zo vloog onze namiddag voorbij en konden we bergaf weer naar de camperplaats rollen.


13 maart - een fantastische dag !

Vanmorgen om 9u werden we door Chris opgehaald en reden we naar het noorden.  Een beetje voorbij Calp richting Alcalalí en dan in ware rally stijl de bergen in naar een wandelgebied tussen Pego en Vall d'Ebo : Tossal Grau.  Eerst met de auto twee extra caches waar we "passeerden" gelogd en dan vertrokken voor een rondje van 12 caches in een schitterende omgeving.  Alles zag er hier anders uit dan tijdens vorige wandelingen.  Veruit de beste route van deze overwinteringsperiode !

Prachtige vergezichten heb je altijd maar hier groeiden andere planten en bloemen, zelfs de stenen zagen er anders uit.  Alle caches werden gevonden, slechts bij één hadden we veel tijd nodig om hem te vinden.  De meeste caches lagen in de buurt van een pad maar er moest regelmatig flink geklommen worden.  We kregen een spectaculair zicht op de Barranco del Inferno, we kwamen overblijfselen van een uitgebreide Moorse nederzetting tegen en we werden verwend met een prachtige picknick plaats. 

Er was een opvang voor ezels in de buurt, daar moesten we dan natuurlijk ook eens gaan kijken.  Daarna reden we langs de bochtige weg naar Orba waat we nog enkele caches konden loggen en een terrasje deden.


12 maart - gelukt !

Het ging niet vanzelf maar het is dan toch gelukt : een bescheiden geo art in het lagere gedeelte van de Sierra Helada.  Het eerste ontwerp bestond uit 16 caches maar dat bleek al snel onmogelijk.  De tweede poging was een reeks van tien caches maar door de aard van het terrein (hoogteverschillen en begroeing) moest er nog wat geschoven worden.  Uiteindelijk is het vandaag een serie van negen caches geworden, een serie in de vorm van het cijfer 1 - stamnummer van RAFC.

Het uiteindelijke resultaat is een pak gemakkelijker dan eerst gepland maar om bij nummer acht en negen te geraken zal er misschien toch nog gevloekt worden.  Bij de laatste heb ik 30 stickers van RAFC achtergelaten als beloning voor de vinders.

In totaal ben ik er vandaag toch nog een viertal uren mee zoet geweest.  Nu maar hopen dat alles goedgekeurd wordt zonder problemen.

 


10 maart - zeer zwakke wedstrijd.

Terwijl in België alles wegwaaide wat maar enigszins kon wegwaaien, konden wij hier weer genieten van prachtig lenteweer.  Terwijl (bijna) iedereen naar de zondagmarkt in Albir was vertrokken, startte ik mijn bestelwagentje en reed ik een beetje rond op het boventerrein.  Alles bleek nog te werken, handig om te weten wanneer de reis het noorden dichterbij komt.  

In de namiddag wandelde ik naar de bushalte om in Café Panaché naar het voetbal te gaan kijken.  Ik stond al een half uur te koekeloeren en was net van plan om terug naar huis te gaan om de wedstrijd dan maar in mijn zetel te bekijken, toen en getoeterd werd : Albert en Rita ook op weg naar Benidorm voor de wedstrijd van RAFC tegen Charleroi.  Dat was gemakkelijk !

En dan de match zelf : wat een wanprestatie van Antwerp en een verdiende overwinning van Charleroi.  Wat moet "the great old" op die manier in PO1 gaan zoeken ? Zelfs met twee stevige whisky-cola's zag het spel er niet beter uit.

Met enige vertraging ook nog een foto met mijn veroveringen van gisteren, ik lijk wel een reus !


9 maart - toekomstplannen ?

Vandaag een heel andere dag dan gisteren : een bezoek aan Ciudad Patricia.  Dit uitgebreide wooncomplex wordt wel eens een bejaardentehuis genoemd maar daarmee doe je het onrecht aan.  Je kan er niet omheen : de gemiddelde leeftijd ligt hier vrij hoog maar ik denk dat de doorsnee bejaarde in België of Nederland jaloers zou zijn op wat hier aangeboden wordt. 

Helaas is het financieel niet voor iedereen haalbaar.  Je koopt hier een gebruiksrecht en het basisbedrag dat je daarvoor betaalt heeft niet iedereen in zijn kast liggen.  Elk jaar dat je jonger bent dan 65 jaar, betaal je bovenop het basisbedrag 3500 euro extra.  Elk jaar dat je ouder bent, betaal je logischerwijze 3500 euro minder. 

Wat krijg je daarvoor in de plaats : het gebruik van een mooi, modern en ruim appartement zolang je leeft.  Als je sterft, gaat dat appartment dus niet naar eventuele erfgenamen.  Naargelang hoe hulpbehoevend je bent, kan je voor een aantal diensten extra betalen.  Alles wordt hier intern geregeld : van helpen bij huishoudklusjes tot medische verzorging.  En dat allemaal in een complete uitgebreide woonwijk met tennisbaan, overdekt en openlucht zwembad, bar, restaurant, elke dag animatie enz.

En hoor ik jullie nu allemaal denken : Eddy heeft de lotto gewonnen en heeft zich daar een penthouse met zicht op zee gekocht.  Of hij heeft daar een rijke weduwe aan de haak geslagen en is met haar juwelen gaan lopen.  Allemaal verkeerd, ook al zou dat tweede meer kans op slagen hebben.

Wat deed ik daar dan wel ? Kameraad Ronny, artiestennaam Ron on the Rocks, trad hier vanmiddag op in het centraal gebouw én zijn moeder Paula verjaarde.  Om haar te verrassen had Ronny gevraagd aan een aantal vrienden om aanwezig te zijn.  Ronny brengt veel covers van Neil Diamond en zijn stem leunt daar zeer dicht bij aan, maar ook crooners als Frank Sinatra of legendes als Barry White passeren de revue.  De dansvloer stond regelmatig helemaal vol, ook al sloft een flink deel van de aanwezigen normaal rond met een looprekje.  Fantastisch om te zien hoe al die mensen hier nog een mooie oude dag beleven.

Op het einde had ik bijna prijs.  Enkele hoogbejaarde Engelse dames trokken mij mee in een of ander rondedansje en eentje zei dat ze blij was dat ze nog eens een man dicht bij haar voelde.  Tijd om naar huis te gaan ...

Of toch niet, want er moest nog iets gegeten worden.  We kwamen terecht bij Universal Lounge Bar, altijd lekker en gezellig.  Een flinke ijscoupe hoort daar dan uiteraard ook bij.  Bestellen is zelfs niet nodig, ze weten wat ik het liefste heb.

Nog even langs de supermarkt met onze pa en dan echt naar huis.  Daar waren intussen de dochter en "schoonzoon" van Rob en Letty aangekomen om enkele dagen van de zon te genieten.


8 maart - teleurgesteld.

Ik was er al enkele weken mee bezig : geo art.  De vorige dag had ik ter voorbereiding zitten knutselen en vandaag zou het dan echt gebeuren ...  Eerst een woordje uitleg.  Bij geo art worden caches niet zomaar verstopt maar zo gelegd dat ze een "kunstwerk" vormen.  Stel je daar geen gedetailleerd schilderij bij voor maar eerder een eenvoudige tekening van bv een appel, een huisje of een vogel.

Omdat caches in dit geval exact op de juiste coördinaten moeten gelegd worden, anders klopt de tekening niet, gebruikt (bijna ?) iedereen zogenaamde mystery caches om de klus te klaren.  Op die manier kan je een bepaalde vorm precies respecteren en de fysieke caches elders leggen.  Klinkt misschien ingewikkeld maar precies daarom wou ik het anders doen, wat had je verwacht 🤭?

Ik wou een reeks traditionele caches leggen in de vorm van het cijfer 1, daarmee verwijzend naar RAFC - de oudste en mooiste voetbalclub van België.  Oorspronkelijk zou dat cijfer bestaan uit 16 caches (eerste foto) maar dat bleek al snel niet haalbaar omdat ik dan op privé terrein zou komen.  Tien caches (tweede foto) dan maar ? Dat zou moeten lukken  en vijf daarvan had ik al eerder gelegd.  Vandaag zou ik de vijf overblijvende verstoppen. 

Ik wist op voorhand dat het veel klauterwerk zou worden maar het was erger dan verwacht.  Nummer zes ging nog vlot maar zeven kostte me al heel veel tijd.  Ik was bijna op de plek waar nummer acht zou moeten verborgen worden en toen besloot ik om ermee op te houden.  Moest ik zelf op zoek gaan naar deze reeks, ik zou constant vloeken.  Wie haalt het verdomme in zijn hoofd om hier caches te verstoppen ? Nergens een pad te bespeuren en soms bijna loodrecht omhoog en/of omlaag.  Ondoordringbaar struikgewas en dikke lagen dennennaalden die als lawines onder je wegschuiven en je geen enkele houvast geven, doe je daar iemand plezier mee ? Zelf zit ik helemaal onder de schrammen en builen omdat ik op een van de steile hellingen onderuit ging en nog een tijdje bleef rollen.  Onderweg haalde ik nummer zes en zeven terug uit hun schuilplaats, de rest heb ik voorlopig laten liggen.  De eerste vijf zal ik dan binnenkort apart aanmelden.

Toch wel spijtig dat mijn oorspronkelijke plan niet gelukt is 😥.


5 maart - Europees ?

Jaja, ik leef nog maar in vergelijking met een weekje Granada valt er hier maar weinig te vertellen.  De dagen werden gevuld met van de zon genieten, vooral in de voormiddag want later komt elke dag de bewolking opzetten.  Wat nog : gemiste series inhalen, foto's sorteren en weggooien.  Nog iets ? Heel blij met de overwinning van RAFC natuurlijk ! Het tweede jaar opnieuw in de Jupiler League en al meteen in play-off 1.  Vorig jaar lukte het ook bijna maar nu helemaal.  Mogen we nu ook gaan dromen van Europees voetbal ?

Vandaag ben ik naar onze pa gewandeld.  Op camping Almafra zijn ze altijd wel bezig met iets te veranderen/verbeteren.  Deze keer waren ze plantenbakken aan het metsen tegen het sanitair gebouw en rond de bomen.  Er was ook nog maar eens een nieuwe stacaravan geleverd die nog ergens een plaats moet krijgen en zelfs de hoogspanningsmast heeft een groen kleurtje gekregen.

Angelina had een trui gebreid die veeeeeeeel te breed was en dus moest ze absoluut met mij samen in die trui kruipen.  Een chocoladepudding, een frangipane gebakje en een koffie met slagroom was niet genoeg om de trui wel passend te maken.  


2 maart - de laatste uurtjes.

Mijn jaarlijkse "verjaardagsvakantie" is weeral voorbij en nog altijd blijft Granada mijn favoriete Spaanse stad.

Waarom ? Kan je een gevoel verklaren ? Als je niet op een kilometer meer of minder ziet, kan je de hele stad te voet verkennen. Ik vind dat hier altijd opvallend veel mooie mensen rondlopen. De nabijheid van zowel kust als sneeuw vind ik aantrekkelijk. Ik kan hier ook perfect verdwijnen in de massa. Regelmatig vragen toeristen aan mij de weg - wat betekent dat ze mij als "iemand van hier" zien.

Nog iets ? Als er ergens een raam openstaat is de kans klein dat je boenke-boenke muziek hoort. Zowel de jongeren als de ouderen luisteren hier naar sevillana's, buleria's of alles wat een buitenstaander flamenco noemt.

Het is nu 9u, ik ga nog ergens ontbijten en een beetje rondhangen.  Vanavond ben ik opnieuw aan de Costa Blanca.


1 maart - Joe Strummer.

Geen vaste plannen voor vandaag, behalve nog enkele ontbrekende caches zoeken. Geen plannen hebben betekent meestal veel kilometers wandelen en dat was vandaag niet anders, opnieuw meer dan 20 km. Ik zal toch blij zijn als ik morgen een halve dag kan rusten in de bus naar Benidorm.

Veel caches werden er niet gevonden maar er moesten wel serieuze hoogteverschillen overwonnen worden om ze te bereiken. Eén cache bevond zich op een pleintje dat officieus is herdoopt tot "Placeta Jose Strummer". Geboren in Turkijke als John Graham Mellor maar bekend geworden als Joe Strummer, gitarist-zanger van The Clash en één van mijn favoriete bands uit de jaren 70-80. Het originele bordje is intussen verdwenen en vervangen door een geschilderd exemplaar.

Ik ben ook nog eens naar het Alhambra getrokken, maar dan alleen om de gratis gedeelten te bekijken. Het paleis van Carlos V, het museum van het Alhambra, het museum van schone kunsten - allemaal te bezoeken zonder een euro uit te geven. Foto's nemen mag niet, je kan niet alles hebben. Die "schone kunsten" zijn trouwens niet echt mijn ding : bijna allemaal bijbelse taferelen. Druk is het aan het Alhambra altijd maar een echte overrompeling was het zeker niet vandaag.

Geheel toevallig kwam ik later voorbij de grote begraafplaats van Granada, geflankeerd door een crematorium - keuze moet er zijn. De begraafplaats is echt enorm uitgestrekt, met zowel de bekende muren vol overledenen als indrukwekkende grafmonumenten en alles daar tussenin.

Bij mijn (mislukte) poging om daarna langs de andere kant van de berg beneden te geraken, zag ik iets wat mij hier voordien nooit was opgevallen. In het centrum zelf kom je, net als in elke stad over de wereld, geregeld daklozen en bedelaars tegen maar hier wonen mensen in miserabele omstandigheden. Je zou het grotwoningen kunnen noemen maar dat klinkt te idyllisch voor wat het is. Krotwoningen is een betere beschrijving, ook al is het maar één lettertje verschil.

Voor de lunch stapte ik net als eergisteren binnen bij Hicuri. Na een uurtje rust besloot ik nog eens door Albaicín/Albayzin te wandelen, de oude moorse wijk van de stad. Aan de mirador San Nicolas was het ontzettend druk, er stond zelfs een marktje. Verder dan maar en langs ontelbaar veel trappen naar Sacromonte. Deze barrio (wijk) wordt ook wel eens zigeunerwijk genoemd, door de vele tablao's (flamenco "bars") die veelal half in een grot zijn ondergebracht. Overdag is hier weinig te beleven maar 's avonds worden hier hele ladingen toeristen met de bus afgezet. Allemaal beweren ze de authentiekste te zijn maar uiteindelijk zullen ze het allemaal vooral voor de centen doen.