28 februari - een fantastische verjaardag !

Al een hele tijd had ik gepland om op mijn verjaardag naar de Sierra Nevada te gaan. De eerste keer dat ik hier was moet bijna 20 jaar geleden zijn, met de Costa Blanca skiclub (jaja, die bestaat/bestond). Voertaal was Spaans maar de hele bus zat vol Duitsers, Zwitsers, Fransen, Engelsen en toch ook nog een verdwaalde Spanjaard. Het skigebied verraste me op aangename wijze met moderne liften, mooie pistes, gezellige terrasjes.

Bijna al mijn vakantiedagen gingen in die periode op aan eerst skivakanties, later snowboardvakanties. Elke winter twee of drie keer een week naar de Oostenrijkse, Franse of Italiaanse bergen. Er werd zelfs voor enkele dagen (bij uitzondering zelfs voor één dag) over en weer gereden naar Winterberg of La Bresse. Indien mogelijk werd ook in de zomer een bestemming uitgekozen waar een gletscher in de buurt lag zodat we ook daar konden glijden.

Heel dat witte avontuur is ineens abrupt gestopt. De zoveelste snowboardvakantie was gepland en de nacht voor we zouden vertrekken werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Mijn galblaas werd verwijderd en daarna is een wintervakantie zelfs nooit meer ter sprake gekomen. Waarom weet ik zelf niet (meer), er is nochtans geen enkele dokter die je zal verbieden om de sneeuw op te zoeken omdat je geen galblaas meer hebt ...

Hoe dan ook, vanmorgen nam ik bus 33 naar het busstation om daar een retourticket te kopen voor de bus naar Pradollano, het skidorp op 2100 meter hoogte. Bij aankomst werden we "aangevallen" door tientallen zwarte verkopers die je allemaal een plastic sleetje, zonnebril, handschoenen of een muts wilden aansmeren. Later kocht ik bij één van hen toch maar een zonnebril want al dat wit in combinatie met de hevige zon was toch wel pijnlijk voor de ogen. Gisteren had ik ook al een tube zonnecrème factor 5000 gekocht, ik was niet van plan om als een onnozele toerist met een verbrande smoel terug naar beneden te gaan.

Ik liep een tijdje rond tussen de vele restaurants en winkels/verhuurbedrijfjes waar je alles kan vinden om veilig te pistes te bedwingen. Opvallend is het alomtegenwoordige gebruik van helmen, terwijl dat vroeger toch eerder een uitzondering was. Na een tijdje ging ik naar het verkoopkantoortje waar je tegen betaling een skipas kan "krijgen". De gondellift naar Borreguiles op 2700 meter hoogte is ook voor voetgangers geschikt en daar had ik een ticket voor nodig. Meisje aan de kassa : skiër of niet-skiër ? Ik : gewoon een wandelticket voor oude mensen. Zij : hoe oud bent u ? Ik haalde mijn IDkaart boven en ze schoot in een lach en wenste mij een gelukkige verjaardag. Het is natuurlijk niet zomaar dat ik vandaag had uitgekozen om deze uitstap te maken. Als je 60 jaar bent, kan je namelijk tegen halve prijs met de lift naar boven ! Toeval of niet : 28 februari is behalve mijn verjaardag dus ook de Andalusische feestdag én ik zat in gondel nr 28 ! ! ! Dat kon niet meer misgaan en dat deed het ook niet.

Boven ben je omringd door skipistes en overal zie je skiliften. Op de gemakkelijke pistes zijn verschillende lopende banden aangelegd om boven te geraken, handig voor de beginners. Vroeger had je van die sleepliftjes waar in het begin iedereen gegarandeerd onderuit ging.

De eerste keer dat ik zelf op de ski's stond zal in 1975 geweest zijn. Skimonitor Theo in Saas-Grund (Zwitserland) noemde mij altijd clown Eddy en zei dat ik alle wetten van de zwaartekracht en evenwicht tartte. Wat ik deed, kon volgens hem niet - een ander zou altijd vallen. Ik niet dus, ik kwam overal af en bleeft altijd rechtop. Met geheel eigen stijl heb ik dan lang op de latten gestaan. Tot het snowboarden kwam piepen en die nieuwe sport sprak mij meteen aan.

De eerste keer dat ik met een snowboard op stap was dachten de skiërs dat ik een strijkplank bij me had. Toch ging dat snowboarden niet zo vlot dan het skiën maar ik bleef volhouden. In mijn gedachten zag ik mezelf altijd zwierig de moeilijkste hellingen afdalen maar in de praktijk bleef het behelpen en zat ik gewoon stoer "uit te rusten" langs de kant van de piste. Tot aan dat alles dus een einde kwam.

Zou ik het nu nog durven ? Bwah, durven misschien wel maar dat vallen zal nu toch veel meer pijn doen dan vroeger. Het rechtkruipen na een val zal ook niet zo vlot meer gaan. 's Anderendaags uit bed geraken is dan waarschijnlijk helemaal problematisch. Gewoon naar de andere acrobaten kijken schenkt me evenveel voldoening.

Terugdenken aan die ongemakkelijke skischoenen hoort daar dan ook bij, de softboots bij het snowboarden waren daarmee vergeleken een hele verbetering. En niet vergeten : lachen met de mensen die op de meest onnozele manier vallen op een helling met een dalingspercentage van 0,0007 %.

Het merk van schoenen en/of ski's waar al die mensen mee vallen, zijn in al die jaren weinig veranderd. Ik liep een uur of twee langs de skipistes en om in een overbevolkt zelfbedieningsrestaurant iets te eten had ik geen goesting en dus nam ik de lift weer naar beneden. Na een goede maccaroni kocht ik nog een t-shirt en toen was het tijd om opnieuw met de bus naar Granada af te zakken.

En ook niet onbelangrijk : ook op mijn verjaardag moest er een cache gelogd worden. De hoogste tot nu toe gevonden cache in mijn hele lijst.


27 februari - ik zit niet echt op morgen te wachten.

Deze ochtend weer vertrokken met de GPS in de hand en klaar om zoveel mogelijk caches te loggen. Dat viel vandaag een beetje tegen, slechts een vijftal caches werden gevonden en bovendien voerde de tocht me langs minder interessante buurten. Toch kom je altijd wel iets mooi tegen in Granada, zelfs in de achterbuurten (waar ik bijna altijd in terechtkomt. Onderweg hield ik een plaspauze in het "Hospital Viergen de las Nieves", alleen al voor de mooie naam zou je hier een paar dagen willen liggen. En toch : de gangen van het ziekenhuis doen eerder denken aan de Kerkstraat van Blankenberge tijdens een zomerse zondag : je kan er over de koppen lopen en als de fanfare passeert maakt die minder lawaai dan al de kwetterende Spanjaarden die hier rondhangen.

Vanmiddag lukte wel wat de vorige dagen door uiteenlopende omstandigheden niet lukte : lunchen bij Hicuri, hét veganistische restaurant van Granada. Wat is het hier toch altijd lekker en het is ook fijn om te zien dat werkelijk iedereen hier komt eten. Niet alleen groene alternativo's maar ook meneer doktoor en opa met de kleinkinderen. Soms leek het wel op Sabor : mensen stonden te wachten tot er een tafel vrij kwam.

Omdat ik nog wel eens wil terugkomen vroeg ik de dienster wanneer het rustigste moment was, ik vind het toch altijd een beetje vervelend dat ik in mijn eentje een tafel van vier "in beslag neem". En zo kwam ik te weten dat er momenteel geen rustig moment te verwachten valt want wat blijkt : morgen 28 februari is niet alleen mijn verjaardag maar ook de "Día de Andalucía", officiële feestdag dus en velen zullen er dan ook een verlengd weekend van maken.

Dat van die feestdag wist ik dus niet, maar het verklaart misschien een beetje mijn "thuisgevoel" in dit deel van Spanje. Ik zal de volgende dagen wellicht mijn planning een beetje moeten aanpassen, ik zie nog wel.

Na het eten ben ik een beetje op mijn bed gaan liggen want kriskras 14 km door de stad met zijn vele hellingen is niet te onderschatten. Na een uurtje was ik weer helemaal fris om de avond in te duiken. Omdat er geen zwembroek in mijn bagage zit, bleef dat duiken beperkt tot wat rondhangen op plaatsen waar jongeren (tot morgen hoor ik daar nog bij) muziek maken. Ook een beetje langs de winkeltjes slenteren past bij een man op leeftijd.


26 februari - wandeling met gezelschap.

Zoals wel vaker gebeurt verliep de dag niet helemaal als gepland. Is dat erg ? Neen, want het was plezanter dan verwacht. Ja, want er was niet echt een mooi einde. Ik verklaar me nader : deze voormiddag om 11u stapte ik van de bus in Quentar. Van daaruit zou ik door de bergen terug wandelen naar Granada en daarbij zou ik tussen de 20 en 30 caches kunnen vinden.

Terwijl ik eventjes ging zitten om alles in gereedheid te brengen om aan de tocht te beginnen, kwam er een hond naar me toe. Hij liep zelfs een eindje met me mee langs een pad. Toen moest ik een stukje de asfaltweg volgen en dat was niet zo veilig voor hem. Ik zei hem dus een aantal keer om naar huis te gaan maar dan bleef hij in het midden van de baan staan en keek me aan alsof ik hem de steek had gelaten. En dus riep ik hem maar bij mij, hij plakte tegen mijn been toen we langs de kant van de weg verder wandelden.

Na twee kilometer verlieten we de bewoonde wereld en daar kon hij overal loslopen zonder gevaar. Steeds bleef ik denken dat hij op een bepaald moment wel zou terugkeren maar dat was niet zo, hij bleef mij verder gezelschap houden en ik vond dat wel prettig. Het was echt een heel lieve hond en ik gaf hem de naam "Cuento" (sprookje). Niet alleen lief maar hij kende ook alle basisbegrippen zit-lig-volgen en was zeer slim. Als ik in de buurt van een cache kom, piept de Garmin GPS altijd en na drie keer wist hij al wat het betekende en bleef hij staan. Meezoeken lukte nog niet biggrin. Achter een weggegooide stok rennen lukte wel en een appel lustte hij wel. Dat was alles wat ik te bieden had.

Bij elke stop om een foto te nemen bleef hij geduldig staan wachten. Soms liep hij een eind weg en als ik me dan verstopte was hij oh zo blij als hij me terugvond. Echt een superhond ! Hij volgde me helemaal tot bij het Alhambra, daar was hij wel een beetje onder de indruk van het vele volk en terwijl ik op een bankje zat te wachten tot ik eventueel een politieman zou zien, liep hij steeds verder weg om dan nog blijer te zijn als hij me nog op hetzelfde bankje zag zitten.

Na een tijdje kwam de Guardia Civil voorbij maar die hadden geen zin om me te helpen. Intussen kwamen obers van omliggende terrassen me al vragen om mijn hond aan de leiband te houden en ik kreeg al schrik dat hij ergens een drol zou achterlaten. Ik kreeg een stuk touw en zo kon ik hem aangelijnd meenemen naar het centrum. Ik ging bij een apotheek binnen om te vragen of er ergens een dierenarts in de buurt was die een eventuele chip zou kunnen uitlezen maar dat was niet het geval.

Bij de toeristische dienst binnen dan maar. De mevrouw achter de balie was ronduit onvriendelijk en ze dat het haar probleem niet was. Neen, dat snap ik ook wel maar ze kan wel mee naar een oplossing zoeken. Niet dus ... Terug buiten kon ik nog net een auto van de Policia Turística tegenhouden. Die waren wel heel vriendelijk en verwittigden het plaatselijke asiel, een half uur later kwamen die de hond ophalen.

Meer dan 20 km had hij met me meegelopen en het was een van mijn gelukkigste dagen van het prille jaar. Meenemen gaat echter niet en dus toch een beetje een triest einde, ook al hebben we samen zo'n 20 caches gevonden. Die caches hadden als terrein allemaal drie sterren en als moeilijkheid 3,5 maar dat was een zware overschatting want ze lagen allemaal gewoon onder een steen. Alleen was die steen de ene keer beter bereikbaar dan de andere.


25 februari - weekje weg.

De bus was deze ochtend 10 minuten te laat maar uiteindelijk waren we een half uur voor de geplande tijd in Granada, geen reden tot klagen dus. Bij de tussenstop in Alicante kwam een drugshond de bagage inspecteren, heel even maar snuffelen en er werd niets gevonden. Later stopten we ook nog bij een wegrestaurant (toevallig met de naam van "onze" straat) waar meer amandelbloesems te zien waren dan tijdens onze bloesemtocht vorige week. Hier zelfs met in de verte de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada. Om de tijd te doden - honger had ik niet - liep ik wat rond tussen de beestjes : paardjes, ezels, pauwen, schapen en een struisvogel. Die laatste was nogal nieuwsgierig en volgde de beweging van mijn fototoestel nauwlettend.

Verschillende mensen hebben recent gevraagd : waarom met de bus ? Meerdere redenen. Ten eerste : je bent minder lang onderweg dan met het vliegtuig (naar luchthaven, twee uur op voorhand aanwezig, vliegen met tussenlanding in Madrid of Barcelona, transport van luchthaven naar centrum stad enz). Ten tweede : je hebt meer comfort : gratis wifi aan boord, usb laadmogelijkheden, meer beenruimte, brede stoelen. Ten derde : voor de prijs van de bus kan ik zelf niet over en weer rijden. Ten vierde : in de winter kan ik niet op een camping gaan staan vanwege geen verwarming in mijn tent op wielen. En ten vijfde : een paar dagen de luxe van een hotel kan ik ook wel appreciëren ... Bovendien vallen die prijzen zeer goed mee.

In en rond het busstation van Granada was het heel druk. Bus 33 (ja Nancy, echt waar) bracht me al snel naar de halte dicht bij de kathedraal en van daaraf was het amper twee minuten wandelen tot hotel Inglaterra. Typisch stadshotelletje en prima kamer met alles wat je nodig hebt. Enkel het uitzicht naar buiten ontbreekt, het raam geeft uit op ee luchtkoker - ook niet echt ongewoon in deze prijsklasse.

Ik haalde de zwaarste spullen uit mijn rugzak en vertrok voor een eerste (hernieuwde) kennismaking met de stad. Het is intussen de zesde keer dat ik hier enkele dagen doorbreng, telkens op een andere locatie : vier keer op verschillende campings in de buurt, een keer in een hotel aan het Generalife en nu dus helemaal in het centrum.

Mijn eerste wandeling verliep helemaal onvoorbereid maar toch kon ik ongepland enkele caches loggen, als ik er voorbij loop kan ik ze moeilijk laten liggen. Ik kwam restaurant Hicuri tegen maar voor de lunch was ik ruim te laat, dat zal dus voor een andere keer zijn. Een kebab smaakte ook, en die doen niet mee met de siesta. Daarna nog een (veel te zoete) milkshake bij Burger King en ik kon eraan beginnen : straat in straat uit, trap op en trap af. Op enkele uurtjes tijd slaagde ik er toch weer in om 12 km rond te hossen.


24 februari - lekker ?

Alweer een mooie zonnige dag maar door een frisse wind wel enkele graden lager dan gisteren.  Rond 11u kwam onze pa mij ophalen en zo konden we meteen van de gelegenheid gebruik maken om twee afgedankte autobatterijen (van Ben) in de koffer te laden.  Op camping Almafra kan onze pa de Spaanse klusjesman daar plezier mee doen want die krijgt er nog wel ergens geld voor.

Daarna reden we naar camping La Torreta om Mia en Fons een bezoekje te brengen en die hadden zoals de vorige keer beloofd een flinke voorraad pralines en chocolade paaseieren bij.  Lekker ... 

Volgende halte was Indisch restaurant Jaipur om afscheid te nemen van een Nederlands deel van ons geocachers team waar we de laatste maanden regelmatig mee op stap waren, aanstaande dinsdag vertrekken ze weer naar het noorden.  We gingen natuurlijk niet alleen naar Jaipur om afscheid te nemen maar ook om te genieten van het buffet.  Twee keer vandaag lekker ...

Deze avond ben ik na KRC-RAFC nog even de tent binnen gedoken om ook daar afscheid te nemen van enkele mensen.  Morgenvroeg vertrek ik voor een weekje naar Granada en als ik terugkom zullen er drie campers minder zijn.  Goede reis allemaal en tot binnen enkele maanden.


23 februari - rotbeesten !

Vandaag een heel zonnige en vooral rustige dag, ik moet maandag immers helemaal uitgerust aan mijn reis naar Granada beginnen. Gisteren had ik na de markt met Thierry en Malvina afgesproken om een terrasje te doen bij Albeniz. Qua inspanning totaal onbelangrijk en toch ben ik er vandaag in geslaagd om nog minder te presteren.

In de namiddag moesten de plaatselijke helden uitrukken om enkele nesten van processierupsen te vernietigen. De plaag is dit jaar veel erger dan vorig jaar en alles verwijderen is onmogelijk maar binnen onze omheining worden geen indringers geduld ! En dus kroop Leo de ladder op en daarna werden de vieze beesten door Bernard op de brandstapel gezet.

Deze avond was het weer volle bak in de feesttent. Drie koppels die in de loop van volgende week vertrekken zorgden voor hapjes en drank. Bedankt Paul en Marleen, Christ en Christa, Walter en Bertha !


22 februari - niet betalen en niet schieten.

Neen, geen woord over cachen vandaag ! Wel iets over een al enkele maanden aanslepend verhaaltje. In augustus 2018 zat er een parkeerboete in de brievenbus, de overtreding zelf was al van enkele weken eerder. Er stond mooi vermeld dat ik in Antwerpen verkeerd geparkeerd stond, in de xxxstraat ter hoogte van nummer xxx. In heel die straat is parkeerplaats zat en afwisselend staan er borden die de vakken voor personenwagen aanduiden én borden om te vertellen waar vrachtwagens mogen staan. In de praktijk trekt niemand zich iets van die borden aan en staat waar hij wil. Ik neem in zo’n geval geen risico, ik kan mijn geld wel voor iets anders gebruiken. En toch had een of andere “beëdigde ambtenaar” beslist dat ik verkeerd geparkeerd stond.

Aan de hand van de vermelde gegevens ben ik uiteraard ter plaatse gaan kijken en daar bleek duidelijk dat ik niets verkeerd had gedaan. Ik heb dan een bezwaarschrift ingediend, dat werkt tegelijk ook opschortend wat betreft het betalen van de boete. En jawel, enkele weken later zat een aanmaning om te betalen in de brievenbus. Mailtje gestuurd : aanmaning is ten onrechte want bezwaar ingediend en snel antwoord gekregen dat ik die aanmaning mocht negeren. En dan niets meer, tot gisteren.

Mijn bezwaar is goedgekeurd en ik moet dus niet betalen. Ik natuurlijk blij maar als je dan ziet hoe lang dat allemaal duurt … zeven maanden ! Heel die administratieve rompslomp kost waarschijnlijk meer dan wat de boete zelf had opgeleverd. Bovendien kan zoiets vermeden worden door gewoonweg niet elke loketbediende de bevoegdheid te geven tot uitschrijven van boetes. Ofwel laat je dat over aan de politie, ofwel zorg je ervoor dat de bureaukereltjes op de hoogte zijn van de geldende verkeersregels en -borden. En dan heb ik het nog niet over de mensen die zonder morren de onterechte boete zouden betalen. Makkelijk verdiend !

Nog wat ander nieuws : ik heb enkele dagen geleden de film “Niet schieten” gezien, over de Bende van Nijvel en de nasleep van de aanslag in Aalst. Wat een goed gemaakte film met alweer een schitterende Jan Decleir in de hoofdrol.


21 februari - moe !

Voilà, ik heb vandaag weer minstens twee dagen niksen verdiend – als compensatie voor de 23 km die ik vandaag gewandeld. Deze ochtend vertrokken we al vóór 9u naar het station waar we na een overstap in Benidorm met een hele bende naar Alicante vertrokken. We, dat is ons stilaan vaste team CDDE en vandaag gingen er ook nog drie vriendinnen van Chris mee.

Met negen op zoektocht gaan is overdreven en dus werden er groepjes gevormd. De drie vriendinnen gingen op eigen houtje een beetje door Alicante zwerven en omdat het lijstje nog te zoeken caches van Wies en Henny sterk afweek van ons (Chris, Rob, Letty en ik) lijstje gingen wij ook een andere kant uit.

Hier en daar liep het niet zoals gewenst en dan zakt de moed al snel in je schoenen. Gelukkig wordt dat dan iets later weer ruimschoots goedgemaakt door enkele mooie vondsten. Helemaal per toeval konden we ook een cache loggen die er niet lag, gewoon omdat de legger net zijn dochter van school kwam halen.

Op het einde liepen we over de nog altijd schitterende ‘esplanada” met de indrukwekkende ficusbomen. Onderweg konden we onze eerste “chirp” cache ooit loggen. Als je in de buurt komt van een zendertje krijg je extra info op je gps om de cache te vinden. In de haven is het uitzicht vergeleken met twee jaar geleden helemaal anders want daar is de replica van de Santisima Trinidad verdwenen. De originele Santísima Trinidad (officieel Nuestra Señora de la Santísima Trinidad) was een Spaans oorlogsschip dat deel uitmaakte van de beroemde Armada. Het schip beleefde een tragisch einde tijdens de zeeslag bij Trafalgar op 21 oktober 1805. De Engelsen trachtten het schip te redden en sleepten het naar Gibraltar, maar ten zuiden van Cádiz zonk de Trinidad.

Aan het Meliá hotel zagen we elkaar allemaal terug en na nog een virtuele cache aan het gemeentehuis vertrokken de anderen naar Benidorm. Voor mij was het nog niet genoeg geweest en ik trok nog iets verder de stad in waar ik nog enkele extra caches kon loggen.


20 februari - geen bingo voor mij.

De ochtend vloog weer voorbij en na de controle van een cache (log vervangen) stond ik iets over 14u bij onze pa.  We reden met de auto naar Benidorm en daar vonden we snel een parkeerplaats in de buurt van hotel Marina.  Elke woensdagmiddag is daar een "gezellig samenzijn" van de Vlaamse Vriendenkring Benidorm.  Al van bij het binnenkomen is het duidelijk dat de leden zich hier amuseren, ik schat dat er toch wel zeker honderd mensen aanwezig waren.  Er wordt wat gedronken, er staan chip/nootjes/koekjes op tafel - alsof je op bezoek bent bij familie.  Ook mijn ego werd niet vergeten want verschillende mensen kwamen me bedanken voor de mooie foto's van de bloesemtocht.  Klink ik nu overdreven positief ? Maakt me niet uit, als iedereen maar gelukkig is ... Er stond ook een optreden van (Tribute to) Il Divo op het programma.  Drie jongemannen met een fantastische stem maar na een half uurtje had ik er toch genoeg van en ging ik een beetje wandelen, ook omdat het in de zaal erg warm was.  Het tweede deel van hun optreden heb ik dus gemist en toen ik terugkwam was ook de bingo bijna ten einde.  Goed uitgerekend dus, bingo is voorlopig nog een stapje te ver blush.  

Toen we buitenkwam was het even paniek want Angelina haar fiets stond er niet meer.  Geen paniek, haar kennende wist ze gewoon niet meer waar ze hem gezet had en dat was ook zo.

Daarna nog even langs de supermarkt om tot mijn vertrek naar Granada te kunnen overleven.  Toen we gisteren de Aldi passeerden zei ik dat het al een hele tijd geleden was dat er nog eens iets gebeurde op de naastliggende bouwwerf.  En kijk : vandaag waren ze weer begonnen en door het gebruik van grote prefab elementen stond de geplande Burger King bijna recht.  Een uur later was het alweer tijd om languit in de zetel te ploffen.  


19 februari - zonnig.

We blijven genieten van lentetemperaturen, enkel een fris windje zorgt ervoor dat je niet in je blootje kan zitten. Dat blijft ook de volgende dagen en week zo, en belangrijker : ook voor Granada wordt mooi weer voorspeld tijdens mijn vakantie volgende week.

Vandaag zijn we nog maar eens naar Sabor gaan eten, deze week met hetzelfde gezelschap dan vorige week. Nadat we onze pa afgezet hadden vroeg ik aan Ferdinand of hij een cache wou zoeken. Voor mij gewoon om te controleren of hij nog op de goede plaats zat en tegelijkertijd kon ik inschatten of hij echt zó moeilijk was dan veel zoekers beweren. Ja dus, ook met veel aanwijzingen en extra tips duurde het een hele tijd voor Ferdinand hem kon vinden.

Wat is er nog te melden ? Daar waar vroeger Indisch restaurant Curry Pot zat en daarna enkele maanden een Spaans restaurant zonder veel resultaat heeft geprobeerd om klanten te lokken, hing al enkele weken een papiertje waarop de opening van een nieuw Indisch restaurant aangekondigd werd. Een vaste datum is er nog niet maar intussen is er al wel geïnvesteerd in de aankleding van de buitenkant. Verrassing : een Indisch/Italiaans restaurant ! Vreemde combinatie maar als de kaart er aantrekkelijk uit ziet én de prijzen meevallen kunnen we het misschien nog uitproberen voor de grote zomeruittocht hier binnen enkele weken begint.

Nog iets ? Ja, geen idee wat voor rol ze spelen in de voedselketen maar het wordt hoog tijd dat de processierupsen naar een andere planeet verhuizen. Werkelijk overal kom je nesten tegen van die vieze beesten en nu hangt er hier aan de overkant aan de rand van het bos ook een bordje om de mensen te waarschuwen. In het Spaans én het Engels ! Dat kom je niet vaak tegen hier met het oprukkende Valenciaans als officiële taal.


17 februari - wok zonder wok.

Omdat ik bijna door mijn voorraad t-shirts zat (bijna wil zeggen minder dan 50 nog in de kast) deze voormiddag een wasmachine laten draaien en tegen de tijd dat ik moest vertrekken was alles droog.  

Vertrekken naar waar ? Naar Wok Mandarin in Benidorm, met de bus - samen met Rob en Letty.  Vier uur in de namiddag, een raar uur om aan tafel te gaan.  Geen probleem voor mij want ik kan op alle mogelijke uren eten, maar om 18u was er ook die belangrijke wedstrijd van Antwerp tegen Anderlecht.  Zou ik dat wel halen ?

We stonden een tiental minuten te wachten voor het restaurant toen Henny, Chris en Wies er ook waren.  Dan naar binnen : grote zaak waar we op dat rare uur bijna helemaal alleen zaten.  Je kan hier een menu bestellen maar je kan ook kiezen voor het buffet en dan eet je tot je barst, de keuze was dus snel gemaakt en het bovenste knopje van de broek werd alvast open gezet.

Heel veel keuze, zowel koude groenten en sushi als voorgerecht, reeds bereide gerechten alsook vlees en schelpdieren om ter plaatse te laten bakken.  Tel daar dan ook nog de verschillende nasi- en bami bereidingen bij, of frietjes met mayonaise en je begrijpt dat niemand met honger buiten gaat.  Maar nergens een wokmogelijkheid ? ? ? Toch op zijn minst een beetje raar te noemen ...

De weinige lege plekjes werden nog volgestopt met taart en ijsroom en intussen was niet alleen het restaurant bijna helemaal volgelopen maar was ook de wedstrijd van RAFC al begonnen.  Het was nog een beetje twijfelen : nog snel verder wandelen naar café Panaché of ... en daar kwam de bus net aangereden.  Niet meer twijfelen dus en snel naar huis om daar de tweede helft nog te bekijken.

Veel plezier heb ik aan die laatste beslissing niet beleefd : in de toegevoegde tijd 0-1 voor de Brusselaars.  De kans is klein dat we Play off 1 niet halen maar wat gaan we daar dan doen ? Alles bij elkaar is het een mooi seizoen geweest maar ik vrees dat het weer in mineur gaat eindigen.


15 februari - bloesemtocht.

Vandaag weer op stap met de Vlaamse Vriendenkring Benidorm, deze keer mochten we een uur later op de bus stappen dan tijdens het vorige reisje naar Valencia. Er zouden vandaag een heel pak minder kilometers afgelegd worden dan enkele weken geleden maar dat betekent absoluut niet dat de buschauffeur het gemakkelijker had. Met zijn bus van 14 meter lang moest hij talrijke haarspeldbochten en smalle straatjes trotseren, ik zou het niet kunnen.

De eerste stop was in Guadalest, voor de overgrote meerderheid betekent dat een koffie- en/of plaspauze maar niet voor mij. Er kon hier een cache gelogd worden die ik nog niet had en dus ging ik samen met onze pa snel tot aan het hoogste uitzichtpunt. Daar bleek dat ik op een verkeerde hoogte zat en dus ging het nog vlugger opnieuw naar beneden. Onze pa hijgt dan wel een beetje maar lossen doet hij niet. Iets lager werd de cache gevonden en helemaal beneden zat de meerderheid van onze reisgenoten nog op een terrasje terwijl enkele vrouwen toch niet konden weerstaan aan de winkeltjes.

Langs Bolulla en Tárbena ging het via Castell de Castells en Benigembla naar Parcent. In restaurant La Piscina werden we verwacht voor de lunch. Het restaurant is niet zomaar een restaurant : als je binnenkomt denk je eerder aan een antiek/brocantezaak annex rommelmarkt maar de vele gedekte tafels maken duidelijk dat hier gegeten kan worden, ook door grote groepen. Het eten was veeeeeel beter dan vorige keer in Valencia. Eerst een koud buffet als voorgerecht en daarna keuze uit veel verschillende hoofdgerechten (zalm, tong, everzwijnstoofpotje, varkenswangetjes, goulash, kipfilet enz) en ook voor het dessert was er keuze genoeg. Bovendien allemaal heel lekker en geserveerd door zeer vriendelijk personeel. Na het eten was er tijd genoeg om nog wat rond te wandelen en daar werden we verrast door de vele planten en bloemen rond het waterreservoir.

Terug op de bus reden we vele kilometers langs boomgaarden vol amandelbloesem. Het is maar afwachten hoe dit de volgende jaren gaat zijn want de bomen worden bedreigd door de bacterie Xylella fastidiosa. Als een boom aangetast is, wordt je verplicht om alle bomen in de buurt te rooien. Na een tijdje rijden werd er eindelijk een plaats gevonden om de bus even veilig te parkeren en konden we allemaal als dartele veulens door een boomgaard huppelen. Nu ja, veulens met veel kilometers op de teller. Iedereen haalde telefoon of fototoestel boven en ook een groepsfoto mocht niet ontbreken.

Volgende week schrijven we ons in voor een volgende uitstap, we hebben de smaak te pakken.