31 januari - muzikaal bezoek.

De dag begon frisjes met veel wolken maar in de namiddag kregen we een felblauwe lucht en de temperatuur flirtte met de 20 graden. Zelfs rond middernacht (terwijl ik dit schrijf) is het buiten nog 15 graden. Maar zelfs had het een hele dag strontweer geweest, dan nog was het een dag om in te kaderen.

Vandaag kwamen Oswald en Ingrid ons nog eens met een bezoekje vereren. Ze zaten al op een terrasje aan Arabi Plaza op me te wachten toen ik ze tegemoet wandelde. Zoals afgesproken gingen we eerst de auto van onze pa lenen om de volgende dagen alles vlot te laten verlopen. Daarna iets eten, ze wilden graag Sabor proberen maar dat lukte niet – zonder reservatie is dat geen verrassing. Dan maar naar Jaipur, een straf kan je zoiets niet noemen. Voor hen een aangename verrassing en hier komen we samen nog wel een keertje terug.

Na het eten zijn we naar hotel Noguera gereden om voor morgen een kamer te reserveren. Deze avond slapen ze in mijn busje en morgen brengen ze dan hun laatste nacht door op hotel. We hadden nog ruim de tijd om daarna een wandeling te maken en al zijn ze geen geocachers, ze vinden het zoeken wel leuk – ook al zijn ze niet geregistreerd en kunnen ze dus niks loggen. We bezochten ook even de begraafplaats van Benidorm, toch helemaal anders dan de doorsnee laatste rustplaats in België of Nederland.

Na de wandeling werd het stilaan tijd om een playlist op te stellen en de vingers een beetje soepel te maken in de voortent. Vanavond zorgden ze immers voor live muziek, stilaan een jaarlijkse traditie. Omdat ik dit jaar waarschijnlijk 60 word, heb ik er in één keer een vroeg verjaardagsfeestje van gemaakt en gezorgd voor enkele hapjes.


30 januari - geocachen.

Gisteren heb ik eindelijk mijn volledige voorraad doosjes, potjes, tubes en aanverwante rommel die met geocachen te maken hebben, netjes gesorteerd en in de kast weggeborgen. Ja, een volledige kast !

Wat ik ook doe, alles wordt altijd regelmatig onderbroken door een blik op het computerscherm. En daar las ik dan het meest recente blogbericht op Camperhuub) van soulmate Guy. Helemaal blij werd ik niet toen ik zag dat hij definitief een punt gaat zetten achter zijn overwinteringsperiodes hier in Spanje. Ik ging altijd graag bij hem op bezoek op camping Benisol. Dat is ook maar tien minuutjes rijden met de fiets, vanuit Gent of Antwerpen in Leuven geraken lijkt dan in één keer een bijna onoverbrugbare afstand.

En toch : het leven gaat verder. Dat van hem in Vlaams-Brabant, dat van mij in de Comunidad Valenciana. Vandaag namen we (Rob en ik) de trein naar Benidorm waar we ook deze keer opgewacht werden door Wies, Hennie en Chris om daarna met de auto naar de heuvels in de buurt van Muchamiel te rijden. Je kan het al raden : deze dag werd weer volledig gewijd aan het geocachen. Eerst werkten we de ontbrekende caches van een onlangs gelegde reeks af en in de terugweg pikten we nog een aantal losse caches langs de kustlijn mee. In El Campello zie je dan het verschil met Benidorm of Albir : slechts enkele café's zijn open en je wandelt bijna alleen langs de zee.

Ook in het centrum van Muchamiel was het al moeilijk om ergens iets te drinken maar uiteindelijk hebben wij geen café's nodig, wij zijn enkel geïnteresseerd in zoveel mogelijk caches. Vandaag werd er tussen de 15 en 20 gelogd en om die te vinden hebben we zo'n 18 km gewandeld.

Deze avond nog even in de feesttent gezeten om bij te praten met Paul en Marleen die vandaag zijn aangekomen.


28 januari - woef.

En weer een prachtige zonnige dag. Deze middag ben ik met Rob en Letty een cache gaan controleren. Normaal moest die in een boom zitten maar daar was hij blijkbaar naar beneden getuimeld. Wij moesten er ook naar zoeken maar met succes ! Diegenen die hem de voorbije weken niet gevonden hebben, hebben dus niet goed genoeg gezocht. Hij zit nu op een nieuw plekje te wachten op de volgende geocachers.

Omdat we toch op stap waren hebben we samen ook nog eens uitgekeken naar nieuwe verstopplaatsen maar Rob en Letty hebben nu zelf kunnen vaststellen dat de mogelijkheden hier in de buurt beperkt of zelfs onbestaande zijn. Alles ligt zo'n beetje vol. Toch komt er weer eentje bij binnen enkele dagen …

Op de terugweg kwamen we langs de vuilnisbelt. We hebben even getwijfeld of we de BMX Z3 zouden meenemen maar die had twee nieuwe buitenspiegels nodig en op het einde van de maand is daar geen geld meer voor. We hebben wel een extra waakhond geadopteerd. Heel braaf, blaft niet en een koude douche om de vuiligheid uit zijn pels te spoelen vond hij ook niet erg.

De rest van de dag heb ik een poging ondernomen om al mijn cache spullen een beetje te ordenen. Hopeloze zaak, ik doe morgen wel verder.


27 januari - spelletje.

Twee mooie dagen achter de rug, zelfs de wind kon de boel niet verzieken. Gisteren ben ik zo'n negen kilometers gaan wandelen, met drie kant-en-klare caches in mijn rugzak. Toen ik terugkeerde had ik nog steeds twee caches over, het wordt steeds moeilijker om hier in de buurt een mooie verstopplaats te vinden. Dat ik die caches niet kwijt geraakt ben is op zich niet zo erg, volgende keer ga ik een andere richting uit en dan zal het wel ergens lukken. Erger was dat die negen kilometers aanvoelden alsof ik de Mount Everest had beklommen. Is dat echt omdat tram 6 zijn eindhalte in mijn richting komt ?

Vandaag was het vooral in de zon zitten en veel te veel naar het scherm van mijn slimme telefoon staren. Ze hadden mij gisterenavond aangeraden om Wordfeud te installeren, een soort Scrabble online. Ik heb normaal geen enkel spelletje op mijn laptop of telefoon staan maar ja, die sociale druk hé … Als je het installeert kan je er niet meer onderuit : van overal krijg je uitnodigingen om te spelen. Probleem : een aantal van die spelers leggen een woordje en gaan dan voor enkele uren naar de markt of kruipen in hun bed. Als ik een spelletje begin, moet het een beetje vooruit gaan en wil ik dat ook meteen uitspelen – winnend of verliezend, dat maakt me niet uit maar wel blijven spelen verdomme ! En dus zal het waarschijnlijk bij één dag blijven.

Om toch nog een beetje beweging te hebben, ben ik het onkruid gaan uittrekken dat stilaan mijn bestelwagen begon te overwoekeren. Ik heb ook binnen alles een beetje opgeruimd en propere lakens en dekbedovertrek gelegd. Zo is alles klaar om gasten te ontvangen. Of ze echt komen is nog een beetje afwachten maar normaal zouden Ingrid en Oswald hier enkele dagen verblijven. Dit duo is de voorbije twee jaar hier ook gepasseerd en komt dan voor live muziek zorgen in onze tent.


25 januari - naar Valencia.

Vandaag voor de eerste keer op uitstap met Vlaamse Vriendenkring Benidorm, een vereniging waarvan ik onlangs lid ben geworden. Om 9u stond ik met onze pa klaar aan supermarkt Mercadona in Albir en konden we op de bus stappen richting Valencia.

Na een koffie/plaspauze, waar ook een tweede bus ons vervoegde, ging het rechtstreeks naar het nieuwe stadsgedeelte van Valencia. Daar waar vroeger de rivier Turia regelmatig voor overstromingen zorgde, kan je nu een futuristisch ogende wijk (Ciudad de las Artes y Ciencias) bezoeken. Bijna alle gebouwen zijn ontworpen door architect Santiago Calatrava, behalve L'Oceanogràfic (waarvoor Candela verantwoordelijk is) en net dat is waar wij heen gingen.

Je kan hier een duizelingwekkend aantal aquaria bezoeken. Niet alleen kijken naar de “gewone” collectie veelkleurige visjes, maar via glazen tunnels beweeg je je ook in de leefwereld van haaien en overmaatse roggen. Ik vond vooral de kwallen fascinerend. Vieze beesten ? Ja, absoluut maar toch vooral heel speciale creaturen.

Via bassins met oa zeerobben en walvissen kwamen we ook bij reuzenschildpadden, een krokodil en obligate flamingo's. De dolfijnenshow lieten we aan ons voorbij gaan, zo hadden we meer tijd om de rest te bewonderen.

Na anderhalf uur hadden we de keuze : nog een uur extra tussen de zeewezens vertoeven of naar de Hemisférico. Wij kozen voor het laatste, daar kon je in het IMAX theater naar een spectaculaire ruimtefilm zien. Vond je de film niet interessant, dan kon je gemakkelijk een middagdutje doen in de uiterst comfortabele stoelen …

Om 14u werden we verwacht in restaurant Bruselas. Op de eerste verdieping (niet voor iedereen even gemakkelijk bereikbaar) kreeg onze groep een typisch toeristenmenu voorgeschoteld. Buikvulling, een Michelin ster gaan ze nooit krijgen maar dat verwacht je ook niet. Wat ik wel verwacht is dat aardappelen en kroketjes warm zijn en dat was niet het geval. In de gekozen vis zaten ook nog te veel graten. Met drank waren ze dan weer niet gierig : er bleven maar flessen wijn en karaffen bier komen, wij schoven die allemaal door naar andere tafelgenoten en hielden het bij water.

Na het eten moest er weer gekozen worden : op eigen houtje nog een half uur rondhangen of een kleine begeleide wandeling naar de kathedraal en basiliek. Vermits het voor mij niet de eerste keer was dat ik Valencia bezocht en ik die gebouwen in het verleden al uitgebreid had bestudeerd, ging ik in mijn eentje nog enkele caches in de buurt loggen. Eerder op de dag was er telkens net niet genoeg tijd om dat te doen, ook al lagen ze soms heel dichtbij.

Tijdens de terugrit gebeurde wat ik voorhand al een beetje had gevreesd. In de club is er blijkbaar iemand die bij elke uitstap een nieuwe tekst verzint op een bestaande melodie en die “moet” dan luidkeels in de bus meegezongen worden. Je begrijpt dat zoiets niet mijn soort entertainment is, maar ach : het is onschuldig en een spelbreker ben ik nooit geweest. Ik heb dus mijn getrainde operastem in de strijd gegooid en of het aan mij lag of niet : na telefonisch beraadslagen won onze bus van de andere bus. Het hele gebeuren is gefilmd, als het filmpje ooit boven water komt ben ik voor eens en altijd mijn street credibility kwijt 😀.

Nog enkele opmerkingen om af te sluiten.

Nummer 1 : onze gids Sabine wist zonder onderbreking wetenswaardigheden te vertellen over de stad en haar omgeving. Geen nieuwe info voor mij, maar wel een mooie opfrisser en bovendien vrolijk en enthousiast gebracht.

Tweede opmerking : vóór we vertrokken kwam iemand van het IMED hospitaal in Benidorm aan iedereen een zakje geven met wat versnaperingen, een flesje water en een fruitsapje. Als je zoiets in België doet, wordt je als dokter of ziekenhuis absoluut op het matje geroepen want publiciteit maken mag niet. Hier dus wel, krantjes (al dan niet gratis) staan dan ook vol met advertenties voor dokterspraktijken, tandartsen en allerlei specialisten.

En tenslotte : ik vond het een plezante dag.  Niet perfect, maar dat ben ik zelf ook niet.

 


23 januari - Transilvania.

Weinig geschreven de voorbije dagen, daar is een zeer goede reden voor : heel weinig meegemaakt. Het wisselvallige weer (soms zon, soms regen, vandaag veel wind) heeft mij aan het scherm gekluisterd.

Zo heb ik eindelijk het tweede seizoen van “Ink Master, meester der lage landen” gezien, ook deze keer gewonnen door een Belgische vrouw ! De hele reeks Over Water is ook mijn netvlies gepasseerd. Zeker niet slecht, maar toch niet te vergelijken met andere Vlaamse topreeksen van de afgelopen jaren.

Gisterenavond heb ik flink meegebruld met de Queen/Mercury film Bohemian Rhapsody. Ik heb ook mijn terugreis uitgestippeld, ook al duurt dat nog enkele maanden en zal ik de route intussen nog minstens 20 keer veranderen. Als alles meezit (en dan heb ik het vooral over de weersomstandigheden) zou ik onderweg minstens 300 caches kunnen loggen.

Deze middag werd het binnen zitten op een prettige manier onderbroken door een etentje met onze pa, Thierry en Malvina bij restaurant Transilvania. Lekker eten en gezellig roddelen is een goede combinatie ! Toen ik even naar toilet ging, werd het zelfs grappig. In de “neutrale zone” kruiste ik Martha (die ik nog ken van camperpark Costa Blanca), dat was een tijdje geleden en dus werd er gekust. Ik had nog maar net gezegd dat we betrapt konden worden of er kwam iemand binnen. Mooi, dan heeft die dame ook weer iets te vertellen als ze terug bij haar tafelgezelschap zit. Ik wou na mijn toiletbezoek ook nog goedendag gaan zeggen aan Eduard (Martha's echtgenoot) maar ze waren al vertrokken.