31 december- de laatste.

Tot na de middag gebeurde er maar weinig, tot we naar de Delhaize gingen om inkopen te doen. Het winkelkarretje wordt door nonkel Luc bijna elke dag goed gevuld maar vandaag moest er genoeg in huis gehaald worden voor een groter gezelschap en je wil nooit het risico nemen om te weinig te hebben. Op het einde was de kar nog amper voort te duwen en aan de kassa wou er absoluut niemand achter ons aanschuiven :-)

Na de boodschappen werden de slaatjes en hapjes voor 's avonds voorbereid. En mij maar uitlachen met mijn onhandig keukengedrag ! Pffff, een vierkanten geschilde appel is en blijft een appel ...

Vanaf 18u30 waren alle uitgenodigden aanwezig en na de aperitiefhapjes was van de meesten de honger al gestild. En toch : met "pannetjes" is succes gegarandeerd. Veel soorten vlees en kaas, massa's groentjes en een kruising tussen raclette en gourmet. Het heeft gesmaakt ! Tussendoor geschenken uitpakken, spelletjes spelen enz en de avond vloog voorbij.


30 december - Luchtbal.

Vandaag ben ik nog een keer naar Antwerpen geweest, deze keer naar de wijk waar ik ben opgegroeid : de Luchtbal. De straten lagen nog allemaal op dezelfde plaats dan vroeger, een aantal worden op dit moment heraangelegd.  De rest is helemaal veranderd. Sociale woningen zijn er nog steeds in de meerderheid maar wat zijn ze allemaal veranderd. Bijna alles is zeer grondig gerenoveerd of afgebroken en opnieuw opgebouwd. Een aantal gebouwen staan nog in de steigers en nog andere zijn al ontruimd en wachten op een tweede leven.

Ook het drie verdiepingen tellend complex waar ik vroeger woonde was onherkenbaar geworden. Een lift, een balkon of terras, centrale verwarming - daar konden we vroeger alleen van dromen. De kleutertuin, de lagere school (met zwembad !) en de middelbare school waren niet veel veranderd en ook de enige vrijstaande villa, waar we vroeger als het donker was niet zo goed voorbij durfden wandelen, staat er nog altijd. De kapperszaak van Coiffeur Willy (jaja, waar ik ging) is nu een woonhuis geworden en de meeste winkels zijn verdwenen. Hoewel de buurt niet zo'n schitterende reputatie heeft, vond ik het er heel rustig wandelen en de acht caches die ik heb gevonden, hingen allemaal vrij goed in het zicht. Dat ze dan toch blijven bestaan, is hoopgevend en doet vermoeden dat het met de vandalenstreken wel zal meevallen.

Aan een nieuwe P+R zone zag ik tram 70 voorbijrijden, ik wist niet eens dat die lijn bestond ! Waarschijnlijk gekozen omdat het tramstel dit uit de jaren 70 stamt ...

Daarna ging ik naar Nancy, die had intussen een hele dag gewerkt. Ik had voor haar een muts gekocht en een doos vol met haar lievelingssnoepjes (chocotoff, werthers originals en mokatine) en ze was er blij mee. In de Vlegel hield ze het dan weer bij een thee terwijl ik een reuzenhamburger met frieten voorgeschoteld kreeg. Daarna gingen we nog even naar Café Breughel waar festivalkameraad Lieven zat. De vaste gasten bekeken me als een buitenaards wezen, dat beterde niet toen we een koffie en een thee bestelden :-)


29 december - Gent.

Gisteren een complete rustdag, enkel onderbroken om een bestelling op te halen bij Coolblue. Laten opsturen is een beetje onnozel want een van hun winkels zit hier in de buurt. En telkens ervaar je hetzelfde : de onvoorstelbare efficiëntie waarmee alles daar verloopt én de vriendelijkheid van de medewerkers. Bij het binnenkomen werd al onmiddellijk een kop koffie aangeboden, dat aanbod wimpelde ik af, ruilen voor een coupe brésilienne ging niet. Toch nog een werkpuntje ...

En wat heb ik gekocht ? Alweer een nieuw compact fototoestel van Panasonic, de TZ70 deze keer. Dat moet intussen mijn vijfde of zesde in deze reeks zijn, over een jaar of 15 verspreid. De oudere exemplaren werden telkens afgedankt omdat er ergens stof op de lens/chip verzeild was geraakt. Iets waarvoor ik moeilijk de schuld bij de fabrikant kan leggen want die toestellen zitten constant in mijn broekzak, los in de rugzak of waar dan ook, maar zelden in een fototas of iets dergelijks.

Het laatste toestel, vóór aankoop van dit nieuwe, deed de laatste maanden heel raar. Het begon te filmen zonder dat ik dat wou, inzoomen ging nog wel maar uitzoomen niet meer en af en toe zette de zoeker het beeld zelfs op zijn kop. Het zal wel geen toeval zijn dat al die mankementen opdoken na een val van de tafel. Voordeel van dit toestel : de extra batterijen van de vorige TZ60 kan ik hier ook nog gebruiken. Moest ik overgestapt zijn op de (duurdere) TZ80, 90 of 100 dan moest ik ook nog eens meer dan 100 euro aan reservebatterijen uitgeven.

Deze ochtend stond ik al vroeg in het ziekenhuis voor een bloedafname. Waarom ik dat telkens nog doe, is mij een raadsel. Zolang ik niet op mijn eten let, zal mijn suikerprobleem niet verdwijnen - ook niet met de voorgeschreven medicijnen. 't Moest allemaal maar zo lekker niet zijn !

Na het bezoek aan de prikdienst, zocht ik enkele caches in de buurt. Eentje die deze zomer niet gevonden werd, kon ik nu snel vinden. Ook nummer twee ging zonder al te veel moeite. De derde vond ik niet, of beter gezegd : ben ik vergeten te zoeken. Hoe kan dat nu ? De cache lag in de buurt van winkelcentrum Dok Noord, een recent koopparadijs dat duidelijk nog niet door de grote massa is ontdekt - of was het nog te vroeg ? Ik naderde het nulpunt en was zo overweldigd door de fantastische graffiti bewaakt door een grote hijskraan, dat ik foto na foto nam en vergat naar de cache te zoeken. Pas een uur later viel mijn euro maar dat vond ik absoluut niet erg, ik kon alleen maar lachen met mijn geheugen dat steeds meer gaten krijgt. Trouwens, het winkelcentrum mag er ook zijn. Vooral de combinatie moderne architectuur gecombineerd met overblijfselen van oude pakhuizen spreekt me wel aan.

In de namiddag ging ik met de bus naar Gent-Centrum. Daar werden ook nog enkele caches gelogd, eentje (het rode meisje) is me ook deze keer niet gelukt. In de zomer is het daar altijd moeilijk zoeken omdat het een populaire hangplek is. Vandaag waren er geen pottenkijkers maar dat hielp niet. De rest van de dag hing ik wat rond op de kerstmarkt, langs de cuberdon kraampjes en Tierenteyn mosterdwinkel, liep winkel in winkel uit en liet mij verleiden door een aantal kraampjes met lekkernijen. Uiteindelijk zien al die kerstmarkten er toch zo een beetje hetzelfde uit. Net als in Antwerpen hoor je ook hier meer vreemde talen of andere Vlaamse dialecten dan het Gents. Enkel het kraampje van AA Gent maakt duidelijk dat je in de Arteveldestad bent. Ergens in de buurt van de Brabantdam kleurde een etalage volledig rood maar dat zal wel niets met een voetbalploeg te maken hebben.

In een andere straat stonden maar liefst drie elektrische auto's (twee Tesla's) te "tanken". Het is nu wachten tot een eerste voetganger over een stroomkabel struikelt en een proces aanspant. Onder de Sint-Michielshelling speelden een violist en een accordeonist populaire klassieke deuntjes, zeer mooi en een aangename afsluiter van een goed gevulde dag.


27 december - Radio Centraal en Hollywood.

De dag begon vroeger dan normaal tijdens de schoolvakantie en om 11u waren we al in Sint-Idesbald waar de familie enkele dagen blijft. Ik kon dan daarna de auto gebruiken en reed naar Antwerpen, waar een goed gevulde namiddag en avond gepland was.

Eerst even langs de mutualiteit en dan de stad in. Een beetje rondhangen op de kerstmarkt, de warmte van het Grand Bazar winkelcentrum opzoeken - het was allemaal maar tijdverdrijf tot 16u. Op dat uur werden we verwacht in de studio van Radio Centraal voor de grote Mister Mix Nix show, dat is de laatste jaren zo een beetje een traditie geworden. Nico (of Henri, afhankelijk van waar je hem kent) is altijd aanwezig maar vandaag was ook Danny van de partij. Daarmee waren drie van de vier leden van de ooit plaatselijk wereldberoemde punk/avantgarde/noise band KAK herenigd. Spijtig dat Ria net in Spanje zat, anders waren we compleet geweest !

Na het radioprogramma ging ik een pizza eten en liep ik nog eens langs dezelfde kraampjes die er in de avondgloed toch extra gezellig uitzien. Tel daar nog de mooi verlichte huizen met trapgevels en de kathedraal bij en je kan gerust spreken van een feeërieke sfeer.

Minder gezellig was het om een parkeerplaats te vinden in de buurt van de Roma in Borgerhoud. Meer dan een half uur heb ik rondgereden. Ik weet het : stom, de tram stopt voor de deur. Binnen in de zaal hoorde ik al snel mijn naam roepen : best friend forever (nooit gedacht dat ik die uitdrukking zou gebruiken) Jan met broer Peter en schoonzus Lian hadden al een plaats gekozen op het balkon. Die twee laatste had ik al zeker 20 jaar niet meer gezien. Na een inleiding kregen we eindelijk de film "Hollywood aan de Schelde" te zien, de film/docu waar Robbe de Hert twee decennia lang aan gewerkt heeft. Veel al lang of minder lang vergeten filmfragmenten passeerden de revue, afgewisseld met interviews en een kijkje achter de schermen van het hele filmgebeuren. Aangenaam om te kijken, maar een kaskraker gaat dit natuurlijk niet worden. Enige achtergrond (lees : leeftijd) of gevorderde interesse in de Belgische filmwereld is toch nodig. We dronken nog iets en daarna reed ik terug naar Lochristi.


26 december - zoeken.

Ook vandaag kwam alles traag op gang. De kinderen profiteren van de kerstvakantie om 's avonds lang wakker te blijven met als gevolg dat ze 's morgens ook niet echt vroeg uit hun bed komen. Moet kunnen !

In ieder geval waren we te laat om de geplande cachewandeling af te werken. 15 km wandelen en pas om 14u vertrekken lukt niet als het om 17u donker is. Gelukkig lagen er in de buurt nog enkele andere losse caches verstopt en scoorden we uiteindelijk nog drie op zes. Eentje was wel mooi : er zat een boekje bij met een verhaal dat je zelf moest aanvullen. Toch stond de familie erbij alsof ze afscheid moesten nemen van een net overleden vriend. Totaal verkeerde indruk want we hebben vandaag weer veel gelachen ! Ook 's avonds was het nog plezant : spelen met eten voor gevorderden ... :-)


25 december - karsmis is dien dag da ze ni schiete ...

So this is xmas and what have you done ? Ik ben naar jaarlijkse gewoonte naar de slotshow van de Warmste Week/Music for Life geweest en ben daar van mijn sokken geblazen door het eindbedrag, meer dan 17 miljoen euro voor bijna 2000 goede doelen ! Dat is bijna een verdubbeling vergeleken met vorig jaar, toen het record ook al sneuvelde. En je kan dit hypocrisie noemen omdat vanaf morgen al die mensen van goede wil elkaar opnieuw de kop inslaan maar ze zijn dan toch op zijn minst één dag vriendelijk tegen elkaar.

Wat heb ik nog gedaan : nog even snel langs Delhaize en Dreamland geweest, tegen verwachting in was het daar vrij rustig. Dan volgde een lange inpaksessie om alle geschenkjes van een jasje te voorzien, niet helemaal mijn ding. 's Avonds zat ik hier lekker rustig alleen met veel overschotjes van de vorige dagen, honger heb ik dus zeker niet geleden.

Vandaag duurde het een hele tijd voor de dag echt op gang kwam maar ik kan toch weer iets afvinken op mijn lijstje : op bezoek bij Guy, bij bloglezers ook bekend als camperhuub. Omdat ik zijn aversie betreffende kerstfeestjes ken, was dit een uitgewezen dag om mijn nieuwe kousen te laten zien :-) Af en toe is het plezant om een eindje weg te lullen met iemand die min of meer dezelfde kijk op de wereld dan jezelf. Ook al is de kijk van Guy beter gefundeerd dan de mijne want hij is een van de meest erudiete mensen die ik ken.


23 december - op bezoek.

Rond 9u30 was ik van plan om met bus-trein-tram in Deurne te geraken maar toen ik de autosleutels kreeg aangeboden om de verplaatsing te maken heb ik niet geaarzeld.

Mijn eerste bezoekje was bij Inge en Michel, op visite bij mensen die ik helemaal niet kende - niet iets dat ik dagelijks meemaak. Inge is de dochter van Josee die een stukje van de winter bij ons in Spanje doorbrengt en om familiale redenen voor een weekje was teruggevlogen naar België. Toen ze vorige week in Alfaz vertrok had ze gezegd dat ik maar eens moest langskomen als ik in de buurt was, en dat is vandaag dus gebeurd.

Daarna ging de rit naar Mortsel, niet echt een verrassing. Macho was weer superblij om mij terug te zien, bij Nancy is het enthousiasme altijd iets minder. Daar is een simpele reden voor : zij heeft geen staart om mee te kwispelen en bovendien zou zij veel sneller buiten adem zijn door de huiskamer 30 keer rond te rennen en alle zetels op te vliegen.

We wandelden eerst wat langs de winkels die vanwege de kerstinkopen vandaag allemaal geopend waren. Hier en daar kon ik zelf ook nog iets op de kop tikken om onder de kerstboom te leggen. Echt aangenaam was het buiten niet met de onophoudelijke motregen en dus belandden we al snel bij De Vlegel om iets te drinken.


22 december - warm.

Gisteren een grijze dag met een stevige wind. Het vetmesten dat donderdagavond begonnen was kon dus verdergezet worden. En ook al was het witloof met kaas en hesp in de oven eergisteren heel lekker, aan de frikadellenbollekes in tomatensaus van gisteren kan niemand tippen ! Daarna nog chocoladepizza - jaja, ik vind het zelf ook overdreven.

Vandaag wandelde ik in de voormiddag een beetje langs de steenweg en liep verschillende winkels binnen, waaronder Decathlon, H&M, Action enz. Bij Camping Store kocht ik de ACSI Camping Card gids 2019, dan kan ik binnen enkele maanden weer met korting kamperen als ik onderweg ben naar België.

In de namiddag reden we naar Wachtebeke voor Music for Life/De Warmste week. Niet echt een overrompeling maar toch wel een hele hoop volk. Maandagavond hoop ik terug te gaan voor de slotshow. Dan zal het alleen zijn, vandaag was het met de familie.


20 december - toch altijd lang onderweg.

Weten wanneer de pendelbus je komt halen, is normaal geen probleem. De dag vóór vertrek krijg je een mail of sms met daarin het uur van ophalen. Gisteren in de namiddag had ik nog altijd niets gekregen. Niet erg, met een code kan je ook op de site de nodige informatie vinden. Gisteren niet, het uur bleef altijd op 00:00 staan en dat vond ik een beetje vroeg om op te stijgen om 14u05. Telefoneren dan maar, iedereen kent het : druk 1 voor een reservatie, druk 2 voor klachten, druk 47 voor babi pangang bij de afhaalchinees. Uiteindelijk moest ik dan weer mijn code intikken met als resultaat ophaaluur nog altijd 00:00. Haha, er is ook een online hulpdienst. Probleem bondig samengevat en wachten op antwoord. Dat antwoord kwam er snel : "Het duurt blijkbaar langer dan normaal voor iemand u helpt, probeer het eens via ons email adres. Als brave klant dat dan ook maar gedaan en ja, daar kwam al snel een echt antwoord : 10u30 aan Consum supermarkt in Albir.

De bus was mooi op tijd. Eerste tussenstop was aan Albir Playa hotel, de naar schatting dertiende halte in La Cala. Onderweg stapten uitsluitend Britten op de bus. Allemaal van het onverstaanbare soort en allemaal denken ze dat iedereen hun dialect praat. Toen we nummer drie hadden opgepikt - met tattoos en speknek - riep hij naar de chauffeur : "I've forgotten my phone, can you please go back". De brave chauffeur wilde dat wel maar dat gaat zomaar niet overal en dat wilde meneer Brexit niet begrijpen. Uiteindelijk kreeg hij door dat we "blokje rond" reden en kon hij naar zijn caravan op camping Arena Blance rennen om zijn telefoon op te halen. Toen hij bezweet weer opstapte opperde ik "Er zijn tijden geweest dat niemand een telefoon op zak had" maar dat vond hij helemaal niet grappig. Ik hoop dat het tijdens zijn vakantie heel veel regent :-)

Rond 12u30 was ik de bagagecontrole gepasseerd. Het poortje piepte en als gevolg daarvan gingen ze met een soort plakband over mijn handen, zou zijn om sporen van explosieven te vinden. Het boarden ging zeer vlot, zoals altijd bij Ryanair. Ze mogen dan een slechte naam hebben - waarschijnlijk terecht wat betreft arbeidsvoorwaarden - maar ik heb nog nooit moeten klagen. Uiteindelijk was ik om 19u in Lochristi, in totaal negen uur onderweg dus.


19 december - (voorlopig) laatste dag.

Deze voormiddag ben ik met onze pa en Chico nog maar eens naar de dierenarts geweest voor een controle. Manken zal hij blijven doen en een marathon uitlopen zit er niet meer in maar er is wel verbetering zichtbaar. Een aantal medicijnen moet niet meer verder genomen worden, tenzij het terug verslechtert. Toch nog een beetje goed nieuws dus, vooral door het feit dat de dierenarts vertelde dat Chico absoluut geen pijn heeft.

Op de terugweg verstopte ik nog mijn jaarlijkse kerstcache, zo hebben de zoekers weer iets te doen terwijl ik in België ben. Want jawel, morgen vertrek ik naar gewoonte weer voor 14 dagen naar het kille en natte noorden.

De vaste afspraak bij Sabor op donderdag was dus onmogelijk en werd vervroegd naar vandaag. Deze keer samen met Ferdinand, Omer en Ann. Buik vol en plezant gezelschap ! Een aantal foto's komen van hen, waarvoor dank.

Toen ik thuis kwam hing er een beha GG cup aan de voortent, op de markt gekocht door Wilma en Allies. Ik heb hem deze avond een keer gepast maar het was toch niet helemaal mijn maat. Eén van de volgende dagen zal hij in de officiële bh-boom hangen. Als ik na nieuwjaar terug ben uit België zal ik dan een foto plaatsen en een beetje meer uitleg geven.


18 december - nieuwe cachers.

Zondag zijn we nog een keer van het buffet bij Indisch restaurant Jaipur gaan genieten. Deze keer was het niet enkel met Rob en Letty maar ook met de collega-cachers waar ik twee weken geleden mee op stap ben geweest. Tijdens het eten konden er afspraken worden gemaakt voor nieuwe zoektochten. Morgen gaan Rob en Letty mee, ik ga nog een keertje mee met onze pa naar de dierenarts en 's middags naar Sabor. Iedereen tegelijk mee in de auto van Chris gaat niet, dus moet er een beetje een beurtrol worden afgesproken. Na nieuwjaar zien we dan wel weer, wellicht wordt de eerste uitstap van het jaar er een met de trein.

Gisteren was gewoon een rustdag, behalve een wasmachine laten draaien heb ik niet veel gedaan. Enkel 's middags ging ik weer even een cacher helpen hier in de buurt.

Vandaag draaide de hele dag zo een beetje rond geocachen. Ik had aan Wilma en Allies beloofd om hen een beetje op weg te helpen om ook van deze hobby te kunnen genieten. Tussen 11u en 16u hebben we een rondje van 10 km gelopen waarbij de dames 11 caches hebben gevonden. Allemaal caches die ik zelf verstopt heb, zo kreeg ik zelf ook weer de gelegenheid om ze te controleren en waar nodig van een nieuw logboek(je) te voorzien. De ene cache werd al wat sneller gevonden dan de andere, bij eentje duurde het zelfs maar liefst 45 minuten om hem te vinden maar ze bleven volharden. Enthousiast waren ze in ieder geval en ik vermoed dat ze de smaak te pakken hebben.


15 december - drie punten kwijt.

Zoals te verwachten viel, waren er door de winderige nacht en ochtend gisteren veel lege plekken op de markt. Er liep ook minder volk rond dan anders maar toch weer veel bekenden. Ook diegenen die ik zocht (Johan en Rita) waren er maar ik heb ze zelf niet gezien. Moest je dit lezen : ik heb misschien iets gevonden voor jullie zoon !

Wat ik de rest van de dag gedaan heb, kan ik mij niet meer herinneren – veel zal het dus niet geweest zijn.

Vandaag kregen we opnieuw een zeer mooie zonnige dag en dus verzette ik mijn afspraak met onze pa naar de late namiddag. Een tijdje geleden is er in Finestrat een nieuwe Decathlon geopend en daar reden we rond 17u heen. Een beetje rondslenteren, jasje passen, schoenen vergelijken maar vooral goed naar de fietsen kijken. Diegene die ik op de site gekozen had, viel ook ter plaatse in de smaak en na een proefrit op de parking was ik helemaal verkocht. Eerst laat ik Ferdinand nog eens naar mijn oude fiets kijken en als ook hij hem niet beter kan laten presteren, zal het na nieuwjaar een nieuwe Elops 920 worden.

Na Finestrat reden we naar Benidorm, waar onze pa de overdekte parking onder het gemeentehuis binnen reed. Zo waren we vlak bij het park waar ik nog even een cache ging controleren. Toen die in orde bleek te zijn, liepen we nog wat rond. Er was veel volk op de been, de ijspiste (ja, ook hier) en enkele kermisattracties zorgden samen met de aangepaste verlichting voor de nodige sfeer.   We waren trouwens net op tijd om een circusact bij te wonen.

Onze pa reed naar huis en ik wandelde naar café Panaché voor de wedstrijd RAFC tegen Waasland-Beveren. We hadden door het gelijkspel van FCB en het verlies van zowel STVV en AA Gent een mooie voorsprong kunnen uitbouwen maar het mocht niet zijn. Antwerp constant in de aanval, overwegend balbezit en 3642 hoekschoppen – het mocht allemaal niet baten en totaal onverdiend gingen “die van over 't water” met drie punten terug naar huis.


14 december - regen en wind.

Eergisteren ben ik nog maar eens naar de markt van Benidorm geweest maar ik beloof dat het nu echt voor de laatste keer was, de volgende keren geef ik het gewoon niet meer toe. Er zijn een aantal redenen om niet meer te gaan : er staan altijd dezelfde kraampjes, de markt van Albir of Alfaz is rustiger én vooral : mijn elektrische fiets laat het meer en meer afweten én daar komt dan deze dagen ook nog een kerstmannenallergie bij.

Gisteren kwam onze pa mij hier halen om naar Sabor te gaan. Dat is iets wat niet zo vaak gebeurt want normaal gezien wandel of fiets ik naar zijn camping om van daaruit verder met de auto naar het restaurant te rijden. De afspraak is dan altijd : als ik er om 13u30 niet ben, kom me dan boven maar halen. Dat was gisteren echt nodig want sinds lang hebben we een bijna volledige regendag gehad. Ideaal dus om een hele middag aan tafel te zitten, deze keer met versterking uit de Kempen want Thierry en Malvina waren er ook bij.

De avond werd afgesloten in de feesttent en vooraleer in bed te kruipen werd alles nog een extra goed nagekeken en vastgezet want er werd een vrij zware storm voorspeld. En inderdaad : het heeft flink gewaaid maar niet hard genoeg om je zorgen te maken., wel hard genoeg om slecht te slapen.

Dadelijk wandel ik naar de markt van Alfaz maar ik vrees dat er – door de wind, nog altijd – niet veel te zien zal zijn.


11 december - Everest.

Kort na de middag zag ik weer een aantal geocachers naderen. Nu steeds meer mensen hun slimme telefoon gebruiken om de caches ter plaatse onmiddellijk te loggen, kan ik ze min of meer op de kaart volgen en zien wanneer ze hier in de buurt zijn. Het blijft altijd gokken want ik weet natuurlijk nooit zeker welke kant ze uitgaan en/of ze een logische route gaan volgen. Vandaag dus wel en zo maakte ik kennis met Teamves, een team met de nodige ervaring, en Roozenhoff, een Nederlands echtpaar dat nog maar net was geïntroduceerd in het wereldje van schattenjagers. Ik wandelde een stukje met hen mee maar moest al snel afscheid nemen want om 13u30 werd ik opgepikt door Ferdinand.

Samen reden we naar Almafra waar intussen ook onze pa stond te wachten want als er iets te eten valt, wil hij altijd graag mee. Ferdinand was de afgelopen maanden al enkele keren iets gaan eten bij restaurant Everest in Albir en daar kwamen we ook vandaag terecht.

Everest is een restaurant dat uitgebaat wordt door een, afgaande op de naam van het restaurant en de uiterlijke fysieke kenmerken van het personeel, Nepalese familie. Ik had ooit de kaart al wel eens een keer bestudeerd maar een restaurant waar je werkelijk alles kan krijgen, van pizza over steak-friet tot Indische currygerechten bekijk ik altijd een beetje argwanend. We bestelden alle drie een menu voor een belachelijk lage prijs (8 of 11 euro) en alles wat op ons bord verscheen was vers en lekker maar ook niet echt speciaal. Bovendien maakte één van de kinderen zoveel herrie dat ik het jongetje het liefste met zijn kop tegen de muur had geslagen. Ik heb nooit beweerd dat ik een kindvriendelijke man ben :-) We kregen nog de keuze tussen koffie of dessert en kozen voor het laatste. Dat ging vergezeld door een “chupito” (digestief) en geen kleintje. Je kon zelfs kiezen tussen brandy, baileys, hierbas enz., aangeboden door het huis. Alles bij elkaar niet echt een hoogvlieger dit restaurant, maar ook zeker niet slecht !

Iets verder stapten we bij Universal binnen voor een koffie. Binnen ja, op het terras was het intussen te koud geworden want voor de eerste keer sinds lang was er een fris windje opgestoken.

's Avonds zag ik dat ook Twinexplorer nog een aantal caches van mij had gelogd.  Ik hoop dat ik ook hen binnenkort nog eens tegen het lijf loop.


DIENSTMEDEDELING

Ik kreeg een  kwartiertje geleden een mail met daarin de opmerking dat er geen commentaren meer verschenen op de blog.  Ik dacht zelf ook al een tijdje dat iedereen mij vergeten was :-)  Normaal gezien krijg ik een bericht als iemand commentaar heeft gegeven en geef ik oniddellijk de goedkeuring om het voor iedereen leesbaar te maken.  Om een of andere duistere reden word ik niet meer verwittigd, zonder dat ik iets aan de instellingen heb gewijzigd.  Vanaf nu zullen de commentaren rechtstreeeks gepubliceerd worden tot er een oplossing is gevonden voor het probleem.  Blijf dus schrijven aub !


9 december - kerstrit.

De zoveelste zonnige dag in een lange rij en vandaag was dat extra belangrijk. Om 11u kwam Debbie mij oppikken met de Harley en samen reden we naar Brew Rock in Albir. Daar kwam na een half uur een hele bende kerstmannen en -vrouwen aangereden, ook allemaal op Harley. Uiteraard waren Debbie en ik ook helemaal in aangepaste kledij.

Uiteindelijk konden 20-25 motorfietsen aan de jaarlijkse kerstrit beginnen. Een heel verschil met enkele jaren geleden, toen we met honderd of meer deelnemers waren en we onder begeleiding van de politie rondreden. De toen “overkoepelende” club is helemaal uit elkaar gevallen en opgesplitst in verschillende andere clubs. Eén van die clubs is “Free Spirits” en met hen reden we vandaag mee.

We vertrokken langs de kustlijn van Albir, langs de markt en zo verder naar Benidorm. Debbie en ik mee vooraan om, moest het nodig zijn, de politie in het Spaans te kunnen uitleggen wat we van plan waren. Dat was allemaal niet nodig en een uur of twee later waren we terug in Albir waar ik ter hoogte van Universal Lounge Bar afscheid nam van de kameraden. Nog even op het terras een babbeltje doen met een aantal bekenden en dan met de bus terug naar huis.

Op tijd bij café Panaché geraken lukte niet meer en dus kon ik in de caravan genieten van een verdiende 0-3 overwinning van RAFC op het veld van Cercle Brugge.


8 december - La Parada.

Niet echt een zaterdag zoals alle andere zaterdagen. Iedereen bleef in de buurt van de camperplek en de douche maakte overuren. Iedereen wou immers fris aankomen bij La Parada in La Nucia waar Vicky en Patrick ons uitgenodigd hadden voor hun verjaardagsfeestje. We begonnen met koude schotel, assortiment “vlezekes” en calamares om te delen, daarna kwam de paella en we eindigden met een grote chocoladetaart en koffie. In de feesttent bleef het deze avond heel stil, iedereen ligt waarschijnlijk half bewusteloos bij te komen van een overladen maag.


7 december - verjaardag Nancy.

Deze vrijdag begon vroeg want ik had uitdrukkelijke instructies gekregen om vóór 8u naar Nancy te bellen met verjaardagswensen, de rest van de dag was ze immers op stap met haar zus, collega's enz. Zo speciaal is 49 jaar worden nu ook weer niet :-) maar ik zou verdomme wel willen ruilen !

Na een uurtje zweven tussen wakker en slaap ben ik nog eens poolshoogte gaan nemen bij onze pa en Chico. Eerlijk is eerlijk : het gaat iets beter met Chico maar in mijn ogen niet goed genoeg om dit nog lang te laten aanslepen.

Dan naar de markt. Om heel de markt op en af te lopen heb ik niet meer nodig dan 20 minuten en toch ben je telkens bijna twee uur onderweg. Om de tien meter “moet” er een praatje gemaakt worden met oude en/of nieuwe bekenden. Op die manier blijf je op de hoogte van de meest recente roddels.

Toch had ik nog niet lang genoeg staan praten want ik stond te vroeg voor de gesloten deur van Pizza4U. Vijf minuten staan koekeloeren is verloren tijd en dus stapte ik de kerk nog eens binnen. Toen ik Jesus daar zo mager zag liggen was mijn hongergevoel genoeg aangescherpt om opnieuw naar de overkant van de straat te gaan en voor de exuberante prijs van 8,95 euro een volledig menu door mijn slokdarm te jagen. Dit is en blijft al jaren het restaurant dat prijs/kwaliteit het beste scoort.


6 december - Sabor en voetbal.

Zon zon zon, alweer ! Maar ook raar : alles wat de hele dag in de schaduw lag, bleef kletsnat – zelfs bij + 20° in de schaduw. En ook al komt Sinterklaas historisch gezien uit Turkije, toch is hij hier deze nacht gepasseerd.

Zoals elke donderdag zaten we ook vandaag weer bij Sabor en verdomme, wat was het druk. Logisch, want zes december is een nationale feestdag in Spanje. Vandaag dus extra veel Spanjaarden die kwamen eten en het geluidniveau lag een heel stuk hoger dan anders. Toch was dat niet de schuld van de Spanjaarden, wel van enkele grote groepen Britten die hun verjaardag kwamen vieren. Dat stoorde mij absoluut niet, maar als je toevallig deze middag een romantisch etentje had gepland om je huwelijksverjaardag te vieren …

Deze avond stond er voetbal op het programma, deze keer niet in café Panaché maar een echte wedstrijd op het voetbalveld van Albir. Net als vorig jaar werd een match georganiseerd om het overlijden van Andy Prins (ooit doelman/bankzitter bij RAFC) te herdenken, die stierf twee jaar geleden in Altea. De dorstigen gingen daarna nog op café maar daar had ik geen zin in.


5 december - geocaching.

Deze ochtend hebben we afscheid genomen van Rik en Myriam, die rijden verder richting zuiden om uiteindelijk in Marokko terecht te komen. In het voorjaar passeren ze hier misschien opnieuw. Ze waren nog maar net de poort uitgereden of ik begon mij klaar te maken voor een uitstapje.

Enkele weken geleden tijdens een bijeenkomst van geocachers was er afgesproken om een keer samen caches te gaan zoeken. Chris, een vrouw uit Antwerpen, is hier met de auto en vervoer hebben is wel vereiste nummer één om ergens te geraken. Samen met een Nederlands echtpaar (Hennie en Wies) reden we richting Calp om onderweg de N332 te verlaten en via een landweg bij de Ermita dels Lleus (kapel) uit te komen. Daar lieten we de auto staan en begonnen we aan een wandeling aan beide zijden van de nulmeridiaan.

Een kleine vijf uur later hadden we na een tocht van 8,5 km onze opdracht volbracht : 17 caches gezocht en ook allemaal gevonden. De ene cache werd al wat vlotter gevonden dan de andere en minstens twee hadden we zonder Hennie niet tot een goed einde kunnen brengen. Er moet altijd één iemand zijn die bewijst dat we van de apen afstammen. Ik kruip in ieder geval niet zo hoog in een boom !

Onderweg stopten we nog even om iets te drinken en intussen werd ook een afspraak gemaakt om samen iets te gaan eten en misschien wordt er in de toekomst zelfs op regelmatige basis een cachetocht uitgestippeld.

En Chico, hoor ik een aantal onder jullie al vragen. Ik heb deze middag met onze pa getelefoneerd en volgens hem zou het iets beter gaan.


4 december - mooie beelden !

Deze middag trok vanuit de zee een dikke mistlaag over Benidorm en omgeving.  Ik heb het zelf niet gezien omdat ik weer aan het eten was blink maar de foto's zijn wel spectaculair ! Niet door mij gefotografeerd dus.


4 december - afwachten ...

Gisteren werd er hier beslist om er vandaag een “mosseldag” van te maken. Omdat ik niet goed wist wat er vandaag met Chico ging gebeuren, besliste ik niet mee te doen. Ook omdat ik wist dat op camping Almafra elke dinsdag spare ribs op het menu staan. Rob en Letty besloten ook mee te gaan en het heeft ons gesmaakt !

Op de terugweg controleerden we nog even een cache en terug thuis had ik nog net de tijd om een douche te nemen en het was alweer tijd om te vertrekken. Tijd om naar de dierenkliniek te gaan om te horen wat er verder met Chico zou gebeuren. Ik had vooraf al aan onze pa gevraagd wat hij van plan was en het te verwachten antwoord was : “in leven houden”.

De dierenarts vertelde ons dat het probleem lag bij een aangeboren afwijking aan de ruggengraat. Bij de ene hond duiken de problemen vroeg op, bij een andere pas op latere leeftijd of zelfs helemaal niet. Een operatie zou kunnen maar het is een heel zware ingreep, zeker voor een oudere hond. Je voelde duidelijk dat de dierenarts richting inslapen wou gaan maar hij kan daar natuurlijk niet over beslissen. Toch werd het einde weer uitgesteld want onze pa wou Chico liever mee naar huis nemen en hopen dat het met de nodige medicijnen binnenkort allemaal weer beter gaat.

Ik begrijp hem wel, Chico is niet alleen zijn eerste hondje maar ook zijn beste vriend en soms vrees ik dat het met mijn vader ook snel bergaf kan gaan als hij afscheid moet nemen van zijn trouwe viervoeter.

Chico kan voorlopig niet op zijn pootjes blijven staan maar hij was natuurlijk ook nog deels onder verdoving na de CT scan. Misschien gaat het morgen beter maar voor mij is het einde nabij, hoe droevig dat ook is.


3 december - hernia.

Maar liefst 23 graden in de schaduw en te warm om in de zon te blijven zitten, zo weet je weer waarom je naar hier bent afgezakt. Tegen de middag werden mijn nieuwe caches goedgekeurd en die werden in de loop van de dag (en avond) ook al door verschillende mensen gevonden. Zelf heb ik op dat moment niets meer te doen maar het is toch plezant als je op deze manier de zoekers kan bezighouden.

En dan die eeuwige vraag : wat ga ik vandaag eten ? Pizza, dat was al even geleden. Ik stond klaar om te vertrekken toen ik telefoon van onze pa kreeg. Chico was door zijn achterpoten gezakt en kon niet meer rechtstaan. Hij was naar de dierenkliniek gegaan maar de Nederlandstalige dierenarts was pas in de namiddag aanwezig en hij wilde graag dat ik dan meeging, Chico bleef intussen daar achter. Geen probleem, behalve dan dat de term “namiddag” in Spanje een heel rekbaar begrip is. Onze pa zou mij bellen nadat hij zelf een telefoon had gehad van de dierenarts.

Omdat we om 19u nog altijd niets gehoord hadden, reden we samen toch maar naar de dierenkliniek. Na een uurtje kwamen we eindelijk aan de beurt, helemaal achteraan het rijtje vooraf gemaakte afspraken. De diagnose : een hernia. En dan begint weer de hele mallemolen : operatie of niet, proberen met medicijnen en tijd verliezen, een CT scan of een MRI scan enz.

Omdat het beter was om Chico niet te veel te verplaatsen blijft hij deze nacht daar slapen en morgen staat hij op de lijst voor een CT scan, om 17u worden we dan terug verwacht om te zien wat er verder gaat gebeuren.


2 december - frietjes en meer.

Rond 11u wandelde ik naar onze pa, donderdag had ik mijn fiets daar laten staan omdat we op de terugweg van Sabor langs de supermarkt waren gepasseerd en ik teveel had gekocht. Intussen had hij dan een paar dagen tijd om mijn remmen na te kijken. Ook Angelina had ik werk gegeven, die mocht de mouwen van enkele sweaters een stukje inkorten.

Met de fiets reed ik verder naar de markt van Albir want daar was ik met hem en Angelina afgesproken. Ik ben waarschijnlijk nog nooit zoveel kennissen tegengekomen als vandaag. Meestal zijn het altijd dezelfde vertrouwde gezichten die je ontmoet, nu waren het bijna allemaal “oude” bekenden die ik al een hele tijd niet meer had gezien.

Onze pa kwam ik voorlopig niet tegen maar dat was geen probleem want om 13u stonden we bij Snackbar Albir. Af en toe een simpel pak friet met een curryworst speciaal en een kipkorn, het kan verdomme smaken ! Als daarna dan nog wordt voorgesteld om ergens een ijsje te eten, kan mijn dag niet meer stuk. De bedoeling was om naar Universal te gaan maar dan moest onze pa weer een heel stuk terug naar de auto. We kwamen voorbij Grand Café waar het hele terras in de zon baadde en besloten daar plaats te nemen. Cafékameraad Kenneth zat daar ook maar die vindt Leffe lekkerder dan een coupe bresilienne, rare jongen.


1 december - vier nieuwe.

Ik ga hier echt niet elke dag schrijven dat het 's morgens koud is maar alles snel opwarmt door de zon, oei – nu heb ik het toch gedaan. Het is in ieder geval wel de waarheid. Om 11u was het warm genoeg om in t-shirt te gaan wandelen. Niet zomaar een wandeling, een zoektocht – op zoek naar mooie plekjes om nieuwe caches te verstoppen. Een tweetal weken geleden was het mij niet gelukt, vandaag wel. Niet één, maar vier nieuwe caches zullen binnenkort gepubliceerd worden. Eentje kan je – als je met de auto bent – bijna pakken zonder uitstappen. De andere drie liggen in de “campo” en ik vermoed dat minstens één voor veel gevloek zal zorgen voor hij gevonden wordt.

Toen ik thuis kwam na de wandeling, stond de tuin weer iets voller.  Na Ben en Jannie eergisteren, zijn vandaag ook Allies, Leo en Wilma aangekomen.

Hoe mooi de dag ook was, hij eindigde toch in mineur. Ik weet het, het is niet het einde van de wereld maar in mijn dromen zag ik RAFC toch al mee aan de leiding komen en al de andere ploegen nog verder achter zich laten. Helaas, 1-3 verlies tegen STVV.