Het vervolg ...

In een vorig leven was ik (Eddy) verantwoordelijk voor een blog en een website met de naam "mobiele honden", vandaar het grijnzende hondje. Omdat die vlag de lading niet meer dekte, ben ik overgeschakeld op "het vervolg". De meest recente berichten staan bovenaan. De oudere berichten verhuizen bij het begin van een nieuwe maand naar het menu hierboven.


17 november - rustig ...

Ik was een beetje aan het afwachten.  Zouden er vandaag nog spannende dingen gebeuren die de moeite waard zijn om over te schrijven ? Het is nu bijna 16u en het meest opwindende van de dag zal waarschijnlijk het bescheiden regenbuitje zijn dat hier gepasseerd is.  Het is hier momenteel ook heel stil.  Dat komt niet alleen omdat alle feesten in de buurt achter de rug zijn maar ik begin ook te vrezen dat alle aanwezigen ten prooi zijn gevallen aan een massamoordenaar of door een tse-tse vlieg gestoken zijn.  Zooooooo stil !

Ik weet bijna zeker dat de oorzaak een dag vroeger te zoeken is : gisterenochtend zijn Czes en Marianne vertrokken naar Nederland en - dit is niet negatief bedoeld - ze waren nogal nadrukkelijk aanwezig in onze tuin, Marianne haar lach was alomtegenwoordig.

Gisterenmiddag ben ik met onze pa nog eens naar Sabor gaan eten.  Helemaal volgeboekt zoals altijd, lekker ook zoals altijd.


15 november - opdracht volbracht.

Nummer 1 (België) tegen nummer 36 (Ijsland), dat kan en mag toch geen probleem zijn om thuis 3 punten te pakken in de Nations League ? En toch ... ook al hadden we 200% balbezit, het ging allemaal niet vanzelf.  Iedere ploeg zakt natuurlijk af naar België om met z'n allen voor de goal te gaan staan maar meer dan een uur op een doelpunt wachten tegen een heel zwakke tegenstander is toch lang.  Uiteindelijk toch blij met de twee goals van Batshuayi én vooral met de sfeer in café Panaché.  Jerry had speciaal de deuren (normaal 14 dagen gesloten voor vakantie) opengegooid voor deze wedstrijd en het was volle bak ! We zaten er allemaal om te supporteren voor de Rode Duivels maar tegen het einde werd het toch meer en meer wat het altijd is : een RAFC kroeg ! Uitgedaagd door de VRT-filmploeg werd er nog een schepje bovenop gedaan.  Benieuwd wat daar na de montage van zal overblijven ...

Ook plezant : het weerzien van oude schoolkameraad Danny, de nonkel van cafébaas Jerry.


15 november - Fancy Dress Party

In de namiddag ben ik naar onze pa gefietst om daar mijn tweewieler in te ruilen voor de Fiat Punto.  Een (gratis) parkeerplaats vinden in Benidorm was iets moeilijker dan anders maar het lukte toch.  Ter plaatse was het feest al duidelijk begonnen, op bepaalde stukken van de Calle Gerona en zijstraten kon je over de koppen lopen.  Meer dan 90% van de aanwezigen was ook daadwerkelijk verkleed, niet altijd even smaakvol maar dat maakt de pret niet minder.  Wat ik vooral opvallend vond : ik heb weinig tot geen dronken Britten gezien, toch wel uitzonderlijk in een stad waar je normaal van in de voormiddag al over de geïntoxiceerde lijken struikelt.  Absoluut de moeite om een keer mee te maken !

Omdat het halverwege de middag begon te regenen en het toch nog een hele tijd duurde voor de voetbalwedstrijd begon, ben ik voor een tweetal uurtjes terug naar de caravan gereden.


15 november - kwakkelweer.

Donderdagmiddag 12u30 en ik ben nog altijd mijn teleurstelling aan het verwerken. Na vijf keer (bescheiden) winst op rij met EuroMillions liet het geluk mij na de trekking van dinsdagavond in de steek. Er was nog een korte opflakkering met een krasbiljet van Win for Life maar alle daaropvolgende pogingen met Subito en Presto brachten mijn speelrekening bij de Nationale Loterij alleen maar dichter bij de afgrond.

Gelukkig is in de zon zitten gratis en tot gisterennamiddag konden we daar optimaal van genieten. Rond 17u sloeg de twijfel toe : ga ik (zoals elk jaar) naar de stoet en het vuurwerk in Benidorm of laat ik het deze keer aan mij voorbij gaan ? De grijze wolken die stilaan de blauwe lucht verdreven vergemakkelijkten mijn keuze : in de caravan naar de laatste afleveringen van het eerste seizoen 'Mayans MC" kijken. Dit is een spin-off van Sons of Anarchy maar haalt niet hetzelfde niveau.

De dreigende wolken van gisterenavond hebben uiteindelijk tot deze nacht gewacht om hun water te lossen. Deze ochtend ging het er op bepaalde momenten weer hevig aan toe. Op dit moment is het droog en nog altijd bewolkt, de zon probeert er door te komen en over de temperatuur valt helemaal niet te klagen. Toch wil ik vandaag graag naar Benidorm voor de Fancy Dress Party, een Brits feest dat traditiegetrouw de dag na het einde van de patroonsfeesten gevierd wordt. Vanavond wordt het sowieso België-Ijsland in café Panaché. De mannen van Twee Tinten Grijs (Jan Van Eyken en Pascal Braeckmans) zijn daar vanavond ook weer van de partij.


12 november - cultuur !

Alweer een hele dag tijd om in de zon te zitten, die blijft maar schijnen. Een beetje actie kwam er pas tegen de avond, net voor de duisternis inviel wandelde ik naar camping Almafra waar onze pa en Angelina al stonden te wachten. We reden naar Benidorm, onze pa wou graag nog eens gaan eten bij Chinees restaurant El Sol. Daar kwamen we vroeger regelmatig maar dat is geen garantie op lekker eten. Een tijdje geleden heb ik nog eens zo'n Chinees restaurant bezocht waar we vroeger ook vaste klant waren en dat viel flink tegen. Deze keer echter geen klachten, de pikante soep was echt pikant en van de kip met pikante saus kon hetzelfde gezegd worden. Bij het eten een flesje water en als dessert een simpel bolletje ijs voor de torenhoge prijs van 5,25 euro per persoon – alles inbegrepen.

Terug naar de auto en enkele minuutjes rijden bracht ons bij hotel Marina waar we een optreden van Fried Ringoot, Charles van den Bossche (Filet d'Anvers) en Doran konden bijwonen. Charles treedt regelmatig op in vele café's hier in de buurt, van de andere twee had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord. Een beetje opzoekwerk en navragen leerde me dat ze allebei bekend zijn geworden door één van de vele talentenjachten op teevee.

Ringoot noemt zichzelf een cabaretier maar daar is hij niet grappig genoeg voor. Zijn levensverhaal (kanker) is natuurlijk ook niet om te lachen. Doran draait blijkbaar al heel lang mee en heeft een fantastische stem. Omdat er waarschijnlijk 10000 Dorans op de wereld rondlopen, zal ik nooit een grote fan worden maar ach – we hebben toch weer een gezellig avondje uit gehad.

Er liep ook een televisieploeg van de VRT rond, met in hun kielzog Jan Van Eyken (gitarist Kreuners) en Pascal Braeckman (de bekende geluidsman). Zij filmen hier in de buurt voor hun nieuwe programma “Twee tinten grijs”, dat volgend jaar op het scherm moet komen. Met Jan heb ik een tijdje backstage staan praten, tot ik afscheid moest nemen met een wel erg weinig rock&roll uitstralende zin “Ik moet vertrekken want onze pa staat te wachten”.

Donderdag komen ze ook in de Panaché filmen tijdens de voetbalwedstrijd België-Ijsland.


11 november - nooit meer !

Deze ochtend ben ik naar de markt van Albir gefietst.  De toegang naar de markt was afgezet met wel vier politie auto's.  Je zou denken dat ze een aanslag verwachten maar wellicht hadden ze allemaal samen dorst en zaten ze ergens op een terrasje.  Ik heb zelf eens gekeken op het terras van Universal Lounge Bar maar er zat niemand bekend.

Nog even langs onze pa dan maar om af te spreken voor morgen. De stacaravans die ze er recent hebben gezet, hebben intussen een terras en een namaak gazon gekregen.

De rest van de dag werd gevuld met in de zon zitten, voetbal kijken en ik heb ook met veel belangstelling zoveel mogelijk de uitzending over “Nooit meer ten oorlog” gevolgd.  Met veel belangstelling wil niet zeggen met goedkeuring.  Al die wereldleiders samen, ik moet er van kotsen.  Een beetje komen preken over de verschrikkingen van de "groote oorlog" en terwijl verder gaan met wapenleveringen aan regimes van op zijn minst bedenkelijk allooi.  Bende hypocriete klootzakken !

's Avonds kregen we in de feesttent drank en hapjes aangeboden door Marianne (in de latere uurtjes Marie-Jeanne) en Czes omdat die ons gaan verlaten. Waarom ze dat vandaag deden is me nog altijd een raadsel want ze vertrekken pas vrijdag. Schrik voor een zware kater ? Ze zullen in ieder geval gemist worden !


10 november - tweede plaats.

De voormiddag werd gebruikt om uitgebreid in de zon te zitten want die laat ons de laatste dagen niet in de steek.  Om 13u trokken we met een hele groep naar Albir om iets te eten bij "de Griek".  Lekker als altijd en weer goed gelachen.  

In de vooravond verloor Club Brugge van Charleroi en daardoor blijft RAFC op een (gedeelde) tweede plaats staan in de Jupiler League.  Om dat te vieren trakteerde de gemeente ons 's avonds op vuurwerk.  Andere mensen zullen misschien vertellen dat het met het einde van de dorpsfeesten te maken heeft, geloof ze niet ! biggrin


9 november - knal !

Gisterenochtend ben ik even gaan kijken aan la Casa de Cultura, daar was een bijeenkomst van oude brommers en motorfietsen. Veel stelt het allemaal niet voor maar toch ga ik elk jaar kijken. Als ze starten waan je je op het spitsuur in Medan, Sumatra. Door de blauwe rook zie je de palmbomen niet meer staan. Dan zie je ook weer hoe zwaar het is om met een Ducati te rijden zonder elektrische starter. Na herhaalde pogingen zag de sukkelaar zijn vrienden wegrijden.

Gisterenavond wou ik naar de bloemenofferande gaan kijken maar net voor de duisternis inviel, werd de lucht alsmaar dreigender. Jammer, want het was de hele dag prachtig weer geweest. Ik heb geen risico genomen, ook al bleef de neerslag beperkt tot enkele druppeltjes. Het had trouwens niet alleen met de nattigheid te maken, het was ook de hele avond voetbal op teevee.

Vandaag geen markt vanwege de dorpsfeesten maar toch ging ik rond 13u naar de plaats waar normaal de wekelijkse markt staat. Niks te koop vandaag maar wel mascletas. Hoe moet je deze traditie omschrijven ? Vuurwerk overdag, maar pijlen die de hoogte ingaan zijn eerder een uitzondering. Het gaat vooral over heel veel lawaai ! Ik vind het fantastisch en ga altijd kijken, de laatste jaren altijd met oordopjes en toch was ik ook vandaag weer ongeveer de enige. Nochtans is het zelfs met oordopjes pijnlijk !

Op café gaan was er vanavond niet bij want de wedstrijd RAFC-KVO begon pas om 20u30 en dan geraak ik niet meer thuis met de bus. Dan maar gekeken vanuit mijn zetel en veel redenen om op te springen waren er niet. Toch weer drie punten en (waarschijnlijk tot morgen) op een gedeelde tweede plaats.


7 november - verjaardag Letty.

Alweer een prachtige dag, en deze keer niet alleen omdat de zon de hele dag scheen. Het begon al met een goede daad, ook al was het niet meteen een zware opdracht. De huurwagen van Philippe en Josee wou niet starten en vermits mijn Boxer in de buurt stond, was er niet meer nodig dan startkabels aansluiten en de sleutel omdraaien.

Om 13u30 zaten onze pa, Rob, Letty en ik aan tafel bij restaurant Transilvania – de eerste keer na de zomer. Er was niets veranderd vergeleken met een aantal maanden geleden en dat moet ook niet. Nog altijd een lekker menu én de soep wordt aan tafel uitgeschept, toch vrij bijzonder voor een restaurant in deze prijsklasse.

Ik heb wel eens ergens gelezen dat je het beste kan gaan winkelen met een volle buik, dan zou je minder verleid worden om dingen te kopen die niet op je lijstje staan. Ik kan bevestigen dat dat absoluut gelogen is. Ik had geen lijstje en kwam toch met 15 euro aan etenswaren buiten. Nu ja, etenswaren … zes bio-eieren en de rest was chocolade, koekjes en ander snoepgoed. Helemaal goedgekeurd door de vereniging van ik-eet-wat-ik-wil diabetici.

Daar stopte het nog niet mee want 's avonds werden we in de feesttent verwacht om de verjaardag van Letty te vieren. Een tafel vol zoute knabbeltjes en een taart om af te sluiten. Tussendoor werd weer flink wat afgelachen, de verhalen over derdehands hoorapparaten waren hilarisch en zijn niet na te vertellen. Deze avond was er ook de jaarlijkse optocht ter gelegenheid van de patroonsfeesten in het dorp maar daar zijn we dus niet geraakt.


5 november - vertrek.

Een zwaarbewolkte dag vandaag met regelmatig regen.  Geen enkele reden dus voor Christine, Dennis (die op maandag altijd van naam verandert), Leo en Veronique om nog een dag langer aan hun verblijf hier te breien.  En zo vertrokken de eerste twee in de voormiddag een stukje zuidelijker richting Cartagena.  Met Leo en Veronique moeten we meer medelijden hebben want die moesten terug naar België.  Alhoewel, qua weer is er de laatste dagen niet zo veel verschil tussen Spanje en de Benelux.  Als ik de voorspellingen op langere termijn bekijk, zitten we wél aan de goede kant van Europa.  

Het zal hier voorlopig een stuk stiller zijn want het duurt nog even voor we opnieuw vol zullen staan.  De honden trekken zich er allemaal weinig van aan, die blijven rondjes lopen.


5 november - sorry.

Ik heb net telefoon gekregen van Nancy om te zeggen dat ik wat vriendelijker moet schrijven over mijn medebewoners hier want misschien snappen ze niet dat het maar om te lachen is. Wat meteen wil zeggen dat ze jullie dommer inschat dan ik zelf doe ... Om alle misverstanden te vermijden, bij deze : jullie zijn allemaal de sympathiekste, liefste, knapste, gezelligste, grappigste mensen die ik in mijn lange leven ben tegengekomen.


4 november - topdag !

Een prachtige dag : de hele dag zon, aangenaam gezelschap in café Panaché, een overwinning van Antwerp op Standard en 's avonds nog een afscheidsborrel om te vieren dat we  morgen eindelijk van Veronique, Christine, Leo en Dennis verlost zijn love.

De dag begon met een fietstochtje naar Benidorm. Ik vertrok ruim op tijd vóór de wedstrijd in Luik, zo kon ik nog eens over de markt van Benidorm kuieren - dat was jaren geleden.  Ik liet me zelfs verleiden tot de aankoop van maar liefst drie sweaters, alles samen voor tien euro aan een van de kraampjes waar de kleding in grote hopen op tafels wordt gegooid.  Voor de rest blijven al die markten al jaren hetzelfde aanbieden en dus zal het nu misschien weer een hele tijd duren voor ik er nog eens kom.

Na de markt zette ik mij op een bankje aan het strand, mensjes kijken.  Na een tijdje viel het me op dat bijna niemand stapt of wandelt, iedereen sleffert daar voorbij - alsof het verboden is om je voeten op te heffen.  Af en toe passeerden er vrouwen met borsten waarvan ik denk dat er niet genoeg letters in het alfabet zijn om de cupmaat aan te duiden.  Op de markt heb ik ieder geval geen enkel model zien hangen om al die dingen een onderdak te geven.  Ook de halfdronken (het is nog vroeg) Britten zijn weer van de partij.  De voorbije maanden zouden er in totaal 400000 minder Britten naar de Costa Blanca zijn afgezakt in vergelijking met de vorige jaren maar daar is vandaag weinig van te merken.

Na een uurtje rondhangen zakte ik af naar café Panaché om de wedstrijd Standard-RAFC te volgen.  Uitslag 0-2 en opdracht geslaagd, we staan nu steviger dan ooit op een play-off plaats.

Bij het afrekenen was het lachen geblazen.  Het verhaal is moeilijk neer te schrijven maar samengevat : vanaf nu ben ik "la chica con la barba".  Nog even op de foto met Jenny en Maria en het was alweer tijd om te vertrekken want ik wou niet in het donker rijden.  Naar een iets te vroege versie van de zonsondergang gaan kijken lukte nog net en toen ik eindelijk terug naar Alfaz reed koelde het al snel af.


4 november - kiezen.

Gisteren konden we profiteren van een mooie zonnige dag maar ook op zo'n dagen moet er iets gegeten worden. De groep was ongeveer hetzelfde dan vorige week en ook nu moest er gekozen worden tussen tapa's of pizza. Alweer een luxeprobleem dus maar vermits ik vorige week de pizza had gekozen, was ik nu moreel verplicht om voor de andere kant te kiezen. Lichtjes tegen mijn goesting nam ik dus Phillippe en Josee mee op sleeptouw naar Albeniz. We bestelden daar een aantal bordjes met huisbereide gerechten en dat viel blijkbaar beter mee dan hun poging van vorige week. Met onze buik vol wandelden we via een kleine omweg terug naar huis. Misschien nog een kleine opmerking : Phillippe en Josee vallen wel mee eigenlijk, meer nog : toffe mensen maar dat wist ik al langer. Trouwe lezers weten dat roodharige vrouwen bij mij altijd extra punten krijgen. Sorry Flup biggrin.


3 november - winst !

Ze overdrijven : zelfs zonder regen laten ze me nu met Euro Millions winnen, deze keer 4,10 euro – derde trekking op rij winst ! Alles samen 16,60 euro gewonnen, daar moet dan weer 7,50 euro aan inzet afgetrokken worden en blijft er nog 9,10 euro over. Ik ben al gaan kijken voor een nieuwe Ferrari en een villa in Hollywood.

Alhoewel, misschien is dat laatste een beetje overdreven. Zo ver weg gaan wonen van Sabor zou niet slim zijn. Gisteren zijn we daar met een hele groep gaan eten en het was weer lekker. Tussen de eerste die zijn/haar bord krijgt en de laatste : veel meer dan een halve minuut zit er nooit tussen. De gerechten zijn altijd verfijnd en de bediening vriendelijk, zo zou het overal moeten zijn.

Ik ga de laatste tijd iets minder naar Sabor omdat er zoveel concurrentie is en ik die ook wel eens wil proberen. Het besluit is altijd hetzelfde : lekker, maar Sabor is beter. We hadden trouwens geluk gisteren : de hele voormiddag bleef het zachtjes regenen maar toen we met de fiets naar Altea vertrokken, bleef het droog. Het is nu zaterdagvoormiddag en de zon schijnt intussen uitbundig, zo mag het blijven.