30 augustus - met de bus.

Zoals elk jaar worden de dagen na het boombalfestival gevuld met het publiceren van foto's, goedkeuren van tags, (niet) beantwoorden van vriendschapsverzoeken enz. Nu begint het stilaan te minderen maar met het regenachtige weer was het een aangenaam tijdverdrijf. Soms zijn er ook berichtjes die blijven hangen. Ik had een foto genomen van een meisje met het syndroom van Down en een van de begeleidsters wou die foto graag in de inkomhal van hun leefgroep hangen. Mooi toch !?

In Lochristi zelf staat alles in het teken van het nakende schooljaar. Er wordt op en af gereden om vele kilo's boeken, kaften, atlassen, passers en andere levensnoodzakelijke zaken aan te kopen. Sarah blijft op dezelfde school maar voor Isabel wordt het nieuw avontuur, die gaat nu naar het secundair onderwijs (of hoe dat tegenwoordig ook mag heten).

Omdat het praktisch niet altijd haalbaar zal zijn om ze naar school te brengen of af te halen, zal ze regelmatig de bus moeten nemen. En dus gingen we gisteren het traject verkennen, dat verliep allemaal vlot. We konden in de buurt van de school zelfs twee caches loggen. De middag werd afgesloten in de Quick, voor de meisjes ook al een ontdekking !

Ik wou gisterenavond nog naar de Stadshal in Gent gaan voor een dansavondje van Goe Folk, maar echt aangenaam was het niet om daar enkele uren door te brengen, ook al is het overdekt.


28 augustus - niets gedaan en toch veel geld kwijt.

Gisteren hadden we met startkabels ed nog een aantal keer geprobeerd om de Terminuzzz aan de praat te krijgen maar het wilde echt niet lukken.  Dan maar naar de verzekering gebeld om iemand langs te sturen.  Eerst konden ze mijn gegevens niet terugvinden en pas na het doorgeven van de polisnummer kwam het in orde.  Wat bleek : op mijn groene kaart stond een verkeerde nummerplaat vermeld, dat was mij nog nooit opgevallen.  Slechts één cijfertje verschil maar als je in het buitenland controle of een ongeval zou krijgen, leg het dan maar uit ...

Een uurtje later stond er een uiterst vriendelijke man van Touring voor de deur.  Met zijn startkabels lukte het wel, die kabels zijn ook ongeveer vijf keer dikker dan de onze.  De diagnose was te voorspellen : batterij moest vervangen worden.  Hij had zelf batterijen bij dus dat kon meteen opgelost worden.  Meteen heeft hij ook even nagemeten of de alternator nog okee was.

Vandaag had ik dan weer een afspraak in de Peugeot garage om de EGR klep te vervangen.  Dat is intussen dus ook gebeurd en alles bij elkaar ben ik vele honderden euro's kwijt.  Maar liever hier geld uitgeven dan onderweg in Frankrijk of Spanje problemen krijgen.


26 augustus - boombalfestival.

Het hele weekend verliep niet zoals gepland en al helemaal niet zoals de vorige jaren. Zoals eerder geschreven was ik donderdag in Antwerpen en niet op de openingsavond van het boombalfestival.

Vrijdagochtend stond ik helemaal klaar om met de Terminuzzz te vertrekken naar Lovendegem maar helaas : starten lukte niet. Ik heb de batterijlader bovengehaald en ben naar de supermarkt gewandeld. Dat half uurtje was waarschijnlijk niet genoeg om de batterij terug op een aanvaardbaar peil te brengen en moest het wel zo zijn : zou hij dan maandagochtend nog starten om de festivalcamping te verlaten ? Gelukkig had ik de auto van nonkel Luc die ik kon gebruiken en met enige vertraging vervoegde ik de kameraden van het festival. 's Avonds ben ik terug naar Lochristi gereden. Echt erg was dat niet want het was frisjes in de velden en een warme douche deed deugd. Gisterenochtend stond de batterij op 14,4 V – dat moet ruimschoots voldoende zijn om te starten maar je raadt het al … niks ! Nu ja, niks – wel een zacht rocheltje. Ik liet de Boxer dan maar staan en reed opnieuw met de Skoda naar de gemeente die volgend jaar Lievegem zal heten en niet meer Lovendegem. Deze keer verplaatste ik mij met de bedoeling om ook te blijven slapen : slaapzak mee, propere kleren, droge schoenen, warme jas enz. Het is niet helemaal hetzelfde maar beter dan niks.

Als ik het allemaal op voorhand had geweten, had ik net zo goed niets kunnen meenemen want ik heb amper mijn bed gezien.  Het was zaterdagavond en -nacht een memorabel feestje.  Vandaag heeft het te veel geregend om gezellig te zijn en rond 20u ben ik terug naar Lochristi gereden.  Tot volgend jaar boombalfestival !


23 augustus - Filmhuis Klappei.

 

Deze avond liet ik, zoals reeds eerder geschreven, de eerste avond van het Boombalfestival aan mij voorbij gaan en ging kijken naar de avant-première van de videoclip waarin ik figureer + een optreden van Diane Grace. Alles vond plaats in Filmhuis Klappei, weer zo'n plaats waar ik vaak zou vertoeven moest ik in Antwerpen wonen. Gezellig cafeetje, alles retro stijl inclusief oude projectors en een klein filmzaaltje met doorgezakte pluchen zetels, nostalgie ! Het optreden was wat je van een psychopunk band mag verwachten, ik hou er wel van. De videoclip/kortfilm vond ik gewoonweg fantastisch. Als je de opnames bijwoont, weet je totaal niet wat het eindresultaat gaat worden maar dit is iets waar de makers fier op mogen zijn. Ze waren met dit resultaat niet aan hun proefstuk toe, dat bleek uit de andere films die we nog te zien kregen. Als ik het mij goed herinner, wordt de clip én de nieuwe plaat uitgebracht op 7 september door Starman Records. En nog een beetje opvoeding : Diane Grace was een ster van de stomme film, maar haar lelijke stem zorgde ervoor dat ze naar de achtergrond verdween toen de geluidsfilm kwam.  Wees gewaarschuwd : enkel te genieten met de volumeknop op tien !

 


23 augustus - raar woord.

 

Het was weer niet gemakkelijk om in Antwerpen te geraken vandaag. Door een ongeval in Zwijndrecht waren drie rijstroken afgesloten met meer dan een uur vertraging. Ik ben dan maar via Temse gereden. Daar was het ook aanschuiven van verkeerslicht tot verkeerslicht maar ik kon de stad dan wel langs de goede kant benaderen. Ik moest in Wilrijk immers absoluut de Boomsesteenweg ter hoogte van huisnummer 253 eens gaan checken. Begin juli zou ik daar volgens de politie een verkeersovertreding hebben begaan. Onder de brug mogen op het ene stuk personenauto's staan, op het andere (lichte) vrachtwagens. Wel, ter hoogte van nummer 253 is duidelijk een verkeersbord E9c aangebracht en ik stond dus niet in overtreding. Snel een bezwaarschrift indienen is de boodschap en meteen een verwittiging voor iedereen : laat je niet afzetten door de stad en zijn incompetent personeel.  Of zou ik zelf verkeerd zijn ?  Afwachten ...

Omdat ik toch in de buurt was, ging ik nog eens zoeken naar een cache die op de oude begraafplaats verstopt is. Hier ben ik al een drietal keer zonder succes moeten afdruipen. Deze keer had ik prijs en ik moet zeggen : daar zou ik nooit een cache verwachten : in een spleet onder de arduinen dekplaat van een graf. Een half opgevreten beest (eekhoorn ?) maakte het allemaal nog wat luguberder – luguberder, wat een raar woord.

Iets verder ligt mijn grootvader (vader van onze pa) begraven maar sinds mijn pa niet vaak meer naar België komt, ziet het graf er zeer verwaarloosd uit. Ik zal proberen er iets aan te (laten) doen voor ik vertrek. Alhoewel ik hem nooit gekend heb, voel ik toch een band telkens ik op die plaats ben.

Ik ging nog even naar de stad met de tram om snoep te kopen om het weekend te overleven en ging daarna naar Nancy. En waar gingen we heen denk je ? De Vlegel, deze keer voor een brochette met frietjes. En Nancy dan toch maar een keer op de foto met haar broske.


23 augustus - Diane Grace.

 

Vandaag begint het Boombalfestival in Lovendegem, al vanaf de eerste editie kan je me daar einde augustus vinden. Dit jaar echter niet, of toch niet de volle vier dagen. Deze avond heb ik een date met Diane Grace en zoiets mag je niet missen. Diane Grace is de psychopunk groep die in juli een videoclip opnam waarin ik figureer, áls ze me niet weggeknipt hebben. De clip/kortfilm gaat vanavond in première in Filmhuis Klappei, ook een aantal andere kortfilms + een optreden staan op het programma. Drie dagen Boombalfestival is ook mooi ...


22 augustus - gras.

Gisterenavond kreeg ik via het berichtencentrum een vraag van een andere geocacher : “Wat waar in cache, ik ga morgen zoeken”. Ik ben een vriendelijke jongen en vraag over welke cache het gaat omdat ik er tientallen verstopt heb. Bijna onmiddellijk krijg ik opnieuw een bericht waarin verteld wordt over welke cache het gaat. Ik schrijf dat de cache zo gemakkelijk is dat een extra tip niet nodig is. Terwijl zoek ik even het profiel van de vraagsteller op en dat is vreemd : nog nooit online geweest, nog geen enkele cache gevonden … Volgende eis (geen vraag meer) : “Ik wil het nu snel weten, wat zit erin ?”

Daar heb ik niet meer op geantwoord. Tot zover dit totaal oninteressante verhaal. Vermits ik vandaag niets anders heb gedaan dan het gras maaien, wist ik niets anders te vertellen.

 


20 augustus - terug in de tijd.

Tijd voor een beetje recente geschiedenis. De eerste bestemming was vandaag de Dossin kazerne in Mechelen. In de oorspronkelijke kazerne bevinden zich nu appartementen en het Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten. Aan de overkant van de straat staat een nieuw modern gebouw waar aan de hand van documenten, foto's en video's de gruwel van de tweede wereldoorlog uit de doeken wordt gedaan. Dat betekent vooral veel lezen, lettertjes én cijfers. Allemaal zeer mooi gemaakt en prachtig om mensen nog maar eens bewust te maken hoe het kan aflopen als bepaalde bevolkingsgroepen als zondebok worden aangeduid voor alles wat misloopt. Toch kwam het bij mij allemaal nogal steriel over.

Als je van Mechelen terug naar Gent rijdt passeer je automatisch Willebroek en dus ook Breendonk. Je kan dan moeilijk doen alsof het Fort niet bestaat en dus werd ook daar de auto geparkeerd. Al snel werd duidelijk dat het Fort van Breendonk meer mijn ding is. Hier voel je de miserie veel beter omdat je in een authentiek gebouw ronddwaalt. Beide locaties zijn zeer sterk met elkaar verbonden geweest tijdens de Duitse bezetting, ze hadden een tijdje ook dezelfde commandant. En ook al waren dit absoluut geen vernietigingskampen, voor je plezier zat je hier ook niet. Martelingen en vernederingen waren dagelijkse kost, regelmatig waren medegevangenen die werden aangeduid als kamerverantwoordelijke nog wreder dan de Duitse nazi's. Een groot aantal van de misdadigers werden na de oorlog dan ook tot de dood veroordeeld.


19 augustus - Belsele

 

Ook vandaag moest er weer gekozen worden. Het werd een combinatie van een bezoek aan Teyrrasfolk en een cachetocht in dezelfde omgeving. Tussen de optredens op het terras van 't Ey in Belsele was er telkens een pauze van ongeveer een uur en zo kon ik terwijl op zoektocht gaan. De laatste exemplaren wilden niet lukken. Eentje vond ik wel maar kreeg ik niet open, daar was ik weer te dom voor.

 


18 augustus - 1000 vaten.

Er was weer te veel om uit te kiezen vandaag, een steeds weerkerend probleem in het weekend. Eerst was ik met Nancy (en Macho uiteraard, die heeft geen keuze) afgesproken aan de “Dikke Mee” bij het Nachtegalenpark. Daar hebben we samen een tiental caches gezocht. Het viel vooral op hoe de droogte ook hier heeft toegeslagen.  Daarna scheidden onze wegen en ging ik naar het Bollekesfeest.

Afgaande op de berichten via FB en aanverwante kanalen dacht ik dat er een volksopstand was uitgebroken maar dat viel wel mee. Dit jaar werd immers beslist te werken met herbruikbare bekers waarvoor een waarborg moest betaald worden. Die borg was geen probleem, maar een bolleke (de vorm van het glas waarin het bier De Koninck normaal geschonken wordt) zomaar veranderen in een tulpvorm …!?!?!? Er is in het verleden voor minder gevochten maar gelukkig bleef het kalm.

Op de verschillende locaties was vanalles te beleven. Op de Grote Markt waren er optredens van o.a. Isolde Lasoen, Milo Meskens en Daan (met opnieuw Isolde achter het drumstel), op de Groenplaats waren er danslessen door Davy Brocatus (zo wist ik meteen ook hoe die mens eruit zag) en aan het Steen stonden een heleboel eetstandjes.

Onderweg kwam ik de eeuwig zingende mannen van Hare Krishna tegen, dat was weer even geleden. Toen ik van de ene plaats naar de andere wandelde, werden er aan de kathedraal kaarsjes uitgedeeld. Met zo'n kaarsje – en alleen met zo'n kaarsje – kon je gratis de kathedraal binnen en daar heb ik dan maar van geprofiteerd. Een kaarsje branden is niet meteen mijn favoriete tijdverdrijf op zaterdagavond maar in Lourdes hebben we het ook ooit gedaan, dus waarom hier niet. Ze noemen dit Night Fever (zonder de Bee Gees), iets dat blijkbaar in 2005 in Bonn begonnen is en daarna wereldwijd wordt georganiseerd.


17 augustus - familie van Asterix.

Deze ochtend moest nicht Sarah naar het ziekenhuis om wratjes weg te halen. Terwijl dat gebeurde gingen wij (Luc, Isabel en ik) een cache zoeken. Die cache lag in de”Tuin van Kina”, vlak bij het AZ Sint-Lucas. Weer typisch zo'n plek die je zonder geocachen nooit zou ontdekken, een kopie van een oude heemtuin met zo'n 1500 planten, bomen, kruiden enz. Een oase van rust, als je het lawaai van de nabijgelegen bouwwerf even kan wegdenken. Het duurde even voor we de cache gevonden hadden maar uiteindelijk lukte het toch. Vol goede moed wandelden we naar de volgende maar aan de Gaardeniersbrug hadden we geen succes, ook niet na een half uur zoeken.

Intussen was de behandeling van Sarah afgelopen en konden we de voormiddag afsluiten in het cafetaria. “Deed het pijn ?” “Nee, eigenlijk niet.” Ongeveer hetzelfde antwoord kregen we toen ze eerder deze week gaatjes in haar oren liet maken en nog langer geleden toen ze haar neus moesten “dichtbranden” om frequente bloedneuzen te vermijden. Sarah, de dapperste aller Galliërs !


15 augustus - meer dan genoeg !!!

In juli 2011 overleed tante Lisiane en al snel werd er beslist om elk jaar rond haar verjaardag (18 augustus) een “herdenkingsBBQ” te organiseren. Een goede gelegenheid om een deel van de familie bij elkaar te krijgen dat je normaal enkel te zien krijgt bij begrafenissen of huwelijken.

Vandaag was het dan weer zover en zoals elk jaar bestonden de voorbije dagen weer vooral uit twijfel. Blijft het weer mooi genoeg voor de zak houtskool boven te halen of niet ? Er werd geen risico genomen en er werd gekozen voor een autokoffer vol Chinees. De voorbije jaren werd er ook al gewokt, gekaastafeld, gestoofpot en weet ik wat nog allemaal – de BBQ goden zijn ons maar zelden gunstig gezind.

Chinees uit de autokoffer, het klinkt misschien een beetje negatief maar dat is het zeker niet. Geen eten uit aluminiumbakjes hier, je moet meer denken in de richting van een Chinees buffet in een vijfsterrenhotel. Behalve de afgehaalde schotels waren er ook nog meer dan genoeg hapjes én vers gewokte groenten.

Moet ik er echt nog bijvertellen dat er de volgende dagen ook nog Chinees op het menu staat ?


13 augustus - regen en naar "huis".

Deze nacht tokkelde er af en toe al enkele druppels op het dak. Toch ging ik deze ochtend naar de jaarmarkt in Wilrijk, om al meteen vast te stellen dat er niet veel zou gebeuren in de regen. Veel boeren en hobbykwekers deden niet eens de moeite om geiten, schapen, paarden en andere beesten uit de vrachtwagen of aanhanger te halen.

Er kwam heel weinig volk opdagen, in de regen lopen vindt niemand plezant. Ik ging om 10u naar mijn doktersafspraak en reed daarna terug naar Lochristi. De verschillende wielerwedstrijden die deze middag en avond georganiseerd werden, heb ik niet meer afgewacht. Ik hoop dat het in de namiddag toch nog enigszins droog is gebleven en dat alles heeft kunnen plaatsvinden.


12 augustus - Doel.

Vandaag waren we al vroeg in Doel voor de jaarlijkse feesten. Ik wist deze keer niet goed hoe de dag zou verlopen, want Krien (die mij in Wilrijk had opgepikt) had een vriendin – Els – bij. Els is zeer slechtziend, inclusief witte stok, en heeft dus hier en daar wat assistentie nodig. Daar heb ik absoluut geen ervaring mee maar dat viel allemaal mee, zeer aangenaam gezelschap trouwens.

Het programma verloopt elk jaar zo een beetje hetzelfde : ritje met de huifkar, rommelmarkt, oude ambachten bekijken, iets drinken, iets eten, bootje naar Lillo (boekenmarkt), roofvogelshow, fanfare, schepenwijding, optredens … en toch was het dit jaar anders. Was het door de aanwezigheid van Els, waardoor je jezelf wijsmaakt dat je een goede daad verricht of gewoon door het heel mooie weer ? Misschien wel door Louwke van 't Licht (genoemd naar een vrouwtje dat vroeger het havenlicht aanstak), een klein cafeetje dicht bij de Schelde in Lillo. Op een dag als deze, waarschijnlijk de drukste van het jaar en dé kans om poen te pakken, boden zij twee pistolets met kaas, hesp en confituur aan + koffie of thee voor 4,50 euro ! Uiterst vriendelijke mensen, we moesten zelfs aandringen om een fooi aan te nemen.

Vanaf 17u stonden Les Cochons Sublimes op het podium in de tuin van De Doolen en daarna werden we nog verwend door Aérokorda. Alweer een mooie dag.


11 augustus - Antwerp Pride en Willrock.

De dag begon in Lochristi en een uurtje later stond ik al in Mortsel waar ik met Nancy was afgesproken in De Vlegel. Een foto moet je deze keer niet verwachten, Nancy's haar is sinds het laatste bezoek aan de kapper veel te kort om met mij op de foto te mogen. Rond de middag nam ik de tram naar de gedempte zuiderdokken want daar zou de jaarlijkse Antwerp Pride Parade starten. Ik blijf voor 99,9% hetero (je moet altijd alle opties openlaten blush) maar dit feestje wil ik nooit missen. De laatste jaren kan iedereen zijn wat hij of zij wil maar ook in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw liep ik al mee in betogingen om gelijke rechten te eisen. Toen ging het over de afschaffing van artikel 372bis, een artikel dat er voor zorgde dat je als hetero seks mocht hebben vanaf je 16e maar als homo moest je wachten tot je 18 jaar was. Vandaag kan je jezelf wettelijk homotransgenderlesbofluïde noemen, ook al kan je dat nog altijd een pak rammel opleveren. En ook dat moet verdwijnen ! Of dat lukt met een stoet als deze valt natuurlijk te betwijfelen. De brave homofiele boekhouder blijft gezellig thuis en de extreme gevallen komen op straat. Niet om te betogen, dat is ouderwets – wel om te feesten. Moest de optocht toch uit overwegend grijze mussen bestaan, zou er zoveel volk niet komen kijken. Nee, de toeschouwers willen latex pakjes, drag queens, halfblote konten en sado-masochistische koppels zien. Als ze daar aan wennen, zullen ze ook sneller de “gewone” homofiele medemens aanvaarden. Opzet geslaagd dus ? Laat ons hopen. In ieder geval is dit elk jaar een kleurrijk spektakel waartegen het carnaval van Rio een boerenkermis lijkt. Foto's, foto's en nog eens foto's dus.

Tijd om te blijven hangen aan het Steen om verder te feesten had ik niet. De tramrit om terug bij mijn bestelwagen te komen was één van de plezantsten sinds jaren. Drie kinderen probeerden zich bij elk vertrek staande te houden, zonder vasthouden. Ze amuseerde zich te pletter terwijl de moeder een oogje in het zeil hield. Ze hinderden niemand maar je had de blikken moeten zien van een aantal verzuurde gepensioneerden ! Je hoorde ze hardop denken : “wildebrassen, het zou bij mij niet waar zijn”. Snel iets eten en hop, naar Wilrijk waar het Willrock festival dit jaar een schitterende affiche had. Ik heb alleen de laatste drie groepen gezien, maar die waren absoluut de moeite. SONS was de grootste verrassing. Ik had er nog nooit van gehoord maar blijkbaar hebben ze dit jaar op Main Stage in Werchter gestaan. Om 21u begon oude rot Clement Peerens en zijn Explosition, altijd plezant. De avond werd afgesloten met Fleddy Melculy, stevige metal om nog enkele dagen fluitende oren te hebben. In de moshpit ging het er wild aan toe, later hoorden we dat zelfs iemand is afgevoerd met een schedelbreuk. Ongetwijfeld stomweg per ongeluk met de koppen tegen elkaar gebotst, het hoort bij de risico's van het vak.


10 augustus - passief sportief.

Behalve een iets te wild over de verkeersdrempel rijdende camper met het verlies van fietsenrek + daarop bevestigde koffer is er weinig te melden. En is er iets mis als je hoogtepunt van de dag bestaat uit een stuk broodpudding ? Ik denk het niet, vooral niet als daarvoor nog een heerlijke ovenschotel van nonkel Luc is gepasseerd – ook al was het maar een overschotje. Tot deze namiddag heb ik nog getwijfeld tussen het Afro C festival in Bredene of de Patersholfeesten in Gent. Door de aanhoudende regen is het uiteindelijk een avondje atletiek in de zetel geworden en wat een prestaties van de Belgen !

Vanaf morgen zouden we weer opnieuw over zomers weer kunnen praten en dan ben ik weer paraat op de Gay Pride Parade in Antwerpen, gevolgd door Willrock met CPEX en Fleddy Melculy. Zondag traditiegetrouw de Doelse Feesten, allemaal plezant maar het wordt tijd voor iets nieuw – ik hou niet van routine en tradities. Uitzondering : de traditie om blij te zijn met elk punt dat KFCO Wilrijk verliest.


7 augustus - kleine meisjes worden groot.

Nichtjes Isabel en Sarah beginnen zich meer en meer in de dingen van volwassen mensen te interesseren. De laatste weken lieten ze meermaals horen dat ze wel eens naar een winkelcentrum zouden willen gaan en er komen ook regelmatig vragen over festivals, concerten en ander soortgelijk volksvermaak. Om ze op die leeftijd al mee op sleeptouw te nemen naar één of ander metalconcert lijkt me niet aangewezen, ze zouden het trouwens ook niet plezant vinden want de muziek waar ze naar luisteren is wel heel braafjes. Naar festivals als Sfinks, Copacabana of Boombal zou dat wel lukken maar dan krijg je weer een ander probleem : wil je wel gezien worden met een neef die net zo goed je grootvader zou kunnen zijn ?

En zo werd gekozen voor een winkelcentrum, je moet ergens mee beginnen … Ineens naar Wijnegem zou overkill zijn, bovendien is vanuit Lochristi het Waasland shopping center in Sint-Niklaas veel beter bereikbaar. Dat bleek al snel geen slechte beslissing : gezellig, niet te druk en keuze te over. De kinderen waren vanaf de eerste minuut overweldigd door het aanbod, het zou een lange namiddag worden. Vrouwen en winkelen, het blijft een afwijking die weinig mannen zullen begrijpen. Hoe kan je in godsnaam anderhalf uur in een Veritas blijven hangen ?

Even iets eten en dan een uur bij Claire, waar je voor kleine prijsjes allerlei juweeltjes kan kopen, waarna het aan de kassa toch even slikken is. Hoeveel kost die lippenstift, ooooh een nagelstudio, wat een mooi kleedje – het staat vast : in de toekomst wordt dit een vaste uitstap.  Zelf was ik vooral verrast door Flying Tiger, ik had er nog nooit van gehoord maar het is een Deense keten die in alle grote steden een filiaal heeft.  Allerlei prullen waar niemand op zit te wachten maar die té goedkoop zijn om te laten liggen.


5 augustus - WOW, wat een show !

Heel mijn zomer is gevuld met muziek. Alle mogelijke genres passeren de revue en ik amuseer mij vrijwel overal. Toch zijn er altijd uitschieters, gisterenavond was een memorabele avond : Die Antwoord op de Lokerse Feesten. Eerst kregen we nog een stukje Warhola te zien, toen kwam Coely op het podium. Goede stem, aanstekelijke nummers maar daar kwamen we niet voor.

Achter grote doeken werd het podium opgebouwd : een sloppenwijk (inclusief satellietschotel op het dak) met grote schermen en brandende olievaten. Het werd helemaal wat ik verwacht had : een hyperactieve Ninja en Yolandi die op alle niveaus over het podium lopen en constant van outfit wisselen. En wat voor het publiek verboden is, telt niet voor Ninja : twee keer dook hij met een ware kamikazesprong het publiek in en na het crowdsurfen liet hij zijn blote kont zien.

Verrassing : af en toe dansten er ook twee Yolandi-lookalikes mee en eentje daarvan had me een uur daarvoor gevraagd (inclusief Zuid-Afrikaans accent) om met mij op de foto te mogen. Meestal ben ik diegene die zoiets vraagt …

Ongeveer een uur en een kwartier later waren alle hits gepasseerd en konden we de nacht in met oorverdovende dreunen van Deadmau5.

 


3 augustus - Watou.

's Morgens vroeg, toen er nog maar amper beweging was in de omgeving, startte ik de Terminuzz en reed de parking af. Dat moest gebeuren langs een smalle landweg met overhangende takken, hier zou ik echt niet graag met een nieuwe auto rijden.

Mijn eerste halte van de dag was Watou voor het kunstenfestival. De laatste jaren strijk ik hier altijd een dagje neer om te kijken wat ze nu weer uit hun hoed hebben getoverd. Omdat ik nog te vroeg was, zocht ik een schaduwplekje op een terras om een cappuccino te bestellen. Om stipt 11u stond ik aan onthaal om een kaartje te kopen dat toegang geeft tot de verschillende locaties.

Zoals altijd is dit gebeuren een mix van “dat kan ik ook” en “wow, knap” met onderweg nog de bedenking “is dit ook kunst ?”. Was het beter of minder dan vorig jaar ? Geen idee maar de verwondering wordt wel steeds minder. Wel erg om te moeten vaststellen dat alle werken in het Brennepark besmeurd zijn met graffiti. Alsof er niet genoeg plekken zijn om je spuitbus boven te halen.

 

3 augustus - cwxrm.

 

Ruim drie uur later zat ik opnieuw in de auto en de gps leidde me naar provincaal domein de Palingbeek. Op de grote parking was was nog veel plaats en kon ik me dwars over twee plaatsen zetten zodat de Boxer helemaal in de schaduw stond. De sandwiches werden bovengehaald en iets later stapte ik naar CWXRM (coming world remember me), waar 600000 beeldjes de mensheid moeten herinneren aan de doden die hier gevallen zijn tijdens de 'groote oorlog”. Momenteel loopt er ook een poëzieroute door het bos en je kan verschillende kraters passeren, veroorzaakt door de vele bommen die hier (dikwijls ondergronds) tot ontploffing kwamen.

Als je, om wat voor reden dan ook, in deze uithoek van België komt loont het absoluut de moeite om hier een uurtje voor uit te trekken.

 


2 augustus - Dranouter

 

Ooit werd elk eerste weekend van augustus doorgebracht in Dranouter. In 2005 ging ik met Nancy zelfs op huwelijksreis naar het festival. Dat leverde ons toen een VIP behandeling op, inclusief backstage pasjes en interviews in de landelijke pers. Vorig jaar ben ik voor het eerst sinds lang niet naar de Westhoek afgezakt. Ook dit jaar was ik dat niet van plan : te weinig interessante namen, te duur, te veel concurrentie van goedkopere of gratis evenementen enz. Dit jaar beslist de organisatie om in het kader van de herdenkingen van de eerste wereldoorlog, donderdagavond gratis te maken. Dat moeten ze maar één keer zeggen …

Toen ik de grote parking opreed stond ik er bijna alleen maar al de volgende auto's kondigden zich aan met een grote stofwolk. Is het echt nodig om zo snel te rijden ? Ik wandelde naar het dorp om uit te kijken of er bekend volk op de terrasjes zou zitten maar dat was niet het geval. Op de gezinscamping trof ik de vaste festivalbende wel aan, één voor één allemaal toffe mensen. We bleven nog een tijdje zitten en trokken daarna richting centrum.

Ha, de kassa's zijn al open – dan kunnen we onze festivalbandjes al afhalen ! Nee dus, pas vanaf 18u. Waarom ? Geen idee. Iets drinken op het terras van 't Folk dan maar. Onmogelijk, want je moet alles betalen met “bongs”. Die bongs vervangen jetons en bonnetjes en moeten digitaal op je festivalbandje geladen worden, een festivalbandje dat je pas uren later kon afhalen … Oplossing : iets gaan drinken in een echt café, waar je met geld kan betalen. Voor niks goed, die moderne tijd. Op deze manier speel je weer een deel van je privacy kwijt want ze hebben zicht op alles wat je doet/drinkt/eet.

Op het podium van de Kayam (voegere main stage) zat de sfeer er al snel in. Een combinatie van Vlaamse (Trio Dhoore en Wör) en Canadese (De temps Antan en Le vent du Nord) folk zorgde al snel voor een huppelende massa, op een bepaald moment stonden ze met 16 muzikanten op het podium.  Het feestje ging daarna verder in de Palace §voorheen de dranktent) waar ik nog een oude schoolkameraad tegenkwam en de rest van de vrienden uit het oog verloor.

 


1 augustus - naar zee.

 

Halverwege de schoolvakantie is blijkbaar de tijd dat de verveling begint toe te slaan. Daarom werd gisteren voorgesteld om vandaag met de kinderen naar zee te rijden. Rond de middag waren we in Sint-Idesbald en trokken we vrijwel onmiddellijk naar 't Zwart Schaap op de zeedijk om garnaalkroketten te eten. Nonkel Luc werd daarna veroordeeld tot een namiddag op het strand en ik ging terwijl een eindje wandelen. Tijdens de wandeling werden caches gezocht én enkele kunstwerken van Beaufort 2018 bewonderd. De kinderen bleven nog tot 19u op het strand spelen en daarna trokken we huiswaarts.