30 juni - afscheid en graffiti.

Gisterenavond was ik al een kijkje gaan nemen onder de brug van de A12/Boomsesteenweg waar het lelijke betonnen gedrocht onder handen werd genomen door graffiti artiesten.  's Avonds was er een feestje gepland met enkele DJ's maar veel volk en/of sfeer was er niet.  Ik heb dan maar een plekje gezocht vlak bij een park om te overnachten en heb daar rustig op een bankje van de stilte genoten tot het tijd was om in bed te kruipen.

Vanmorgen zette ik mijn auto op de parking van het crematorium aan het Schoonselhof en ging een beetje wandelen.  Het wordt hoog tijd dat ik eens een volledige dag uittrek om deze begraafplaats te bezoeken.  

Vandaag ging dat echter niet want om 11u15 wou ik de uitvaart van Marc Verbeeck bijwonen.  Mark Verbeeck ? Als je een klein beetje in de punk- en metalwereld bent opgegroeid ken je hem waarschijnlijk beter als “de Markus”.  Markus was bezieler/drummer/(bas)gitarist en zanger van verschillende groepen.  Misschien heb je ooit al een gehoord van Zyklome A, Eightball of Ear Damage ? 

Ik kende Marc niet echt, lang geleden heb ik wel een aantal keren met hem aan de toog gehangen.  Toch voelde het als een morele plicht om aanwezig te zijn bij zijn afscheid van deze wereld, een afscheid waar hij trouwens (omwille van ondraaglijke pijn) zelf voor gekozen heeft.

Het talrijk toegestroomde volk week vestimentair duidelijk af van de doordeweekse begrafenisbezoeker en dus wist ik onmiddellijk dat ik op de juiste plaats was.  Al snel geraakte ik aan de praat met Ria (die ik intussen toch een jaar of 40 ken), altijd fijn om haar een keertje te zien.  Zij vertelde me een beetje over de laatste jaren van Markus, ze waren collega's bij de opera en toen was het tijd om binnen te gaan in de Aula.  De afscheidstekst werd gelezen door de broer van Marc.  Die broer bleek – tot mijn grote verbazing – Showbizz Bart te zijn, een groter verschil is qua uiterlijk onmogelijk.  Het was een mooie tekst, er kon af en toe zelfs gelachen worden.  Dat we geen muziek van Ann Christy of Clouseau moesten verwachten lag voor de hand en dus werd het oa Motörhead, the Damned en uiteraard Zyklome A zelf.

En toen was het tijd om opnieuw naar de A12 af te zakken voor “Pillaar”, het feest onder de lelijke brug.  Vandaag stonden er heel wat activiteiten op het programma.  Vooral de rommelmarkt trok veel volk, voor de rest duurde het een hele tijd voor het een beetje gezellig werd.  Niet erg, uiteindelijk kwam ik niet voor de dansnamiddag van Radio Minerva of de stoepkrijtwedstrijd van het plaatselijke jeugdhuis.  Het ging hier vooral om de tientallen fantastische creaties van de kunstenaars die er voor zorgden dat de omgeving er toch iets aangenamer uitziet.  Spijtig dat verf de lawaaihinder niet kan tegenhouden.

Toen kreeg ik een berichtje : kom naar xxxstraat nummer xxx, Yessica en Tina zijn er ook.  En zo zat ik tien minuten later op het terras van Kristel, de vriendin van neef Patrick.  Later kwam ook neef Tom nog langs.  Allemaal mensen met schoolgaande kinderen en mijn mond viel open van verbazing toen ik hoorde hoe het met ons onderwijs gesteld is.   Gelukkig is mijn geheugen niet goed genoeg meer om alles te onthouden maar echt vrolijk werd ik niet van de verhaaltjes.  


29 juni - niet altijd even vlot.

Vandaag stond er weer een uitstapje naar Antwerpen op het programma en kijk : zonder noemenswaardige file op Linkeroever geraakt, dat gebeurt niet vaak.  Daar heb ik de auto geparkeerd en ben bij het ziekenfonds een bewijs gaan halen om goedkoper met trein-tram-bus te kunnen rijden.  Dat duurde al bijna even lang dan de rit Gent-Antwerpen want ik had nummertje 26 en ze waren met nummer 6 bezig.

Dan met de tram naar het Centraal Station.  Weinig volk, dat viel mee – dan zou ik vast ook niet lang in de rij moeten staan voor mijn verminderingskaart.  

Oeps, toch wel een heel lange rij … waarom zijn er maar twee loketten open ? Ja, natuurlijk – staking bij de spoorwegen vandaag ! Bij het kantoortje van De Lijn ging het gelukkig allemaal iets vlotter.  Opnieuw met de tram naar Linkeroever en dan verder met de Peugeot naar Mortsel, dat ging al een heel stuk minder snel.  Logisch, rond de middag begint in Antwerpen de avondspits.  Mortsel bereikt, nu nog een gratis parkeerplaats zoeken.  Het idee om door te rijden tot de P+R zone in Boechout leek me niet slecht.  Helaas, parking overvol en uiteindelijk toch nog een plekje gevonden aan de sporthal.  Intussen zat Nancy al een tijdje op me te wachten aan “de fonteintjes”.  

We wandelden naar de zomerbar in het Fort maar die ging pas om 16u open.  Twee pogingen om een cache te zoeken mislukten en dus zat er niets anders op dan – alweer – af te zakken naar De Vlegel.  Die zaak heeft lange tijd te koop gestaan en zou nu overgenomen zijn door een Chinese familie.  Voorlopig heeft dat nog geen veranderingen tot gevolg en met onze voetjes in het zand leek het wel alsof we aan zee zaten.


27 juni - Popeiland.

Wat heb ik de voorbije dagen gedaan ? Wat je kan verwachten met deze zomerse temperaturen : heel weinig.  Heel weinig wordt in Lochristi altijd aangevuld met veel eten en elke dag een “verrassingsbiertje”.  Dinsdag hebben we mogelijk een nieuw record gebroken.  Iets verderop is een winkel van Cash Converters geopend, daar kan je allerlei tweedehands spullen kopen mét garantie.  Het aanbod bestaat vooral uit artikelen die op een of andere manier stroom nodig hebben : versterkers, boormachines, computers, broodroosters, synthesizers, fotoapparaten enz.  Hoe lang we daar precies zijn binnen geweest weet ik niet maar ik had het gevoel dat de verkopers de aanvoer van een matras begonnen te overwegen.  Tel daar dan nog een bezoek aan de drankencentrale, de Action en de Camping Store (vroeger De Waele) bij en winkelen met nonkel Luc was weer een volledige dagtaak.

Vandaag ging het er helemaal anders aan toe.  In Domein Puyenbroeck werd naar jaarlijkse gewoonte Popeiland georganiseerd, een groot feest om het schooljaar af te sluiten.  Voor een kleine inkomprijs krijg je een gigantisch aanbod aan spelletjes, optredens, ritjes op een kameel of met een huifkar, springkastelen, zelfs heuse kermisattracties.  Enkel eten en drinken moet je apart betalen.  Alles is uiteraard gericht op kinderen, volwassenen zijn hier niet meer dan chauffeurs om de joelende kinderen te brengen waar ze willen zijn. 

Ik vond het allemaal amusant maar ik voelde me opeens wel heel oud.  Op een “normaal” festival overstijg ik al ruim de gemiddelde leeftijd, vandaag ging het verschil nog veel verder.  Pfff, ik heb toch mee staan springen op liedjes die ik nog nooit gehoord had en heb mee geklauterd in de speeltuin.


25 juni - druk weekend achter de rug.

Vrijdag hebben we de Terminuzzz verder in orde gebracht en toen alles klaar was, ben ik … niet vertrokken.  Er stond al van zes uur 's ochtends een gigantische file richting Antwerpen en die wou maar niet verdwijnen.  Uiteindelijk heb ik gewacht tot het bijna 17u was en dan heb ik het toch maar gewaagd.  Het liefste wou ik naar Schilde gaan maar dat was nóg meer file en dus werd het Hemiksem.  Tijdens het “funk food fest” stond Katastroof op de affiche en dat is altijd feest.  De vele eetstandjes, caravans en aanverwanten hadden een zeer uiteenlopend aanbod.  Ik probeerde de vegetarische wrap en daarna een schoteltje van “Malle Balle”, een assortiment van verschillende gehaktballetjes met sla en sausje.  Besluit : de vegetarische wrap was lekkerder.  Tijd voor een dessertje maar vier of vijf euro voor een pannenkoek weiger ik te betalen en dus werd het – ook al was het daar veel te koud voor – een huisgemaakte gember/limoen ijslolly.

Slapen deed ik, zoals gewoonlijk, ergens op Linkeroever. Van daaruit kon ik gemakkelijk naar de stad de volgende dag.

Die volgende dag begon met koffiekoeken van bakkerij Bezekoek, altijd lekker.  Ik was iets vroeger in het centrum dan gepland en dus kon ik nog een beetje rondlopen en kijken wat er tijdens mijn maanden afwezigheid veranderd was in mijn geboortestad.  Wat onmiddellijk opvalt is dat het stadhuis helemaal in de steigers staat.  En waarom hangt Brabo aan die kraan ? 

Onderweg naar Borgerhout kwam ik onvermijdelijk langs de nieuwe Starbucks vestiging op de benedenverdieping van het Radisson hotel op het Astridplein.  Een frappuccino met zicht op het mooie Centraal Station, het kan slechter.  Na een overvloed aan calorieën ging het in rechte lijn naar het Laar in Borgerhout waar een groot scherm stond om België-Tunesië te volgen.  Eerst nog op de foto met “namaak”burgemeester (komiek Geert Buellens) én met Miss Belgium Angeline Flor Pua (eindelijk geen dom blondje maar toekomstig lijnpiloot).  

En dan het voetbal : wat een fantastische wedstrijd, niet alleen omdat we gewonnen hebben maar omdat er veel kansen langs elke kant waren én uiteraard ook omdat veel doelpunten altijd plezant zijn.  En wat nog mooier was dan de overwinning : zien hoe alle nationaliteiten samen feest vieren.  Een Marokkaanse vrouw met traditionele kledij in Belgische kleuren, Dominicaanse kindjes met Belgisch t-shirt, Vietnamees gezin met zwart-geel-rode petjes, een Angolese papa met zijn haar in de driekleur … Je kan van voetbal vinden wat je wil, maar het kan mensen echt verenigen ! Na de wedstrijd heb ik hier en daar nog iets om te eten/snoepen gekocht aan de kraampjes (die pasteis de nata !) en toen was het tijd om naar de parade op de Turnhoutsebaan te gaan.

Het was enorm druk, het was dan ook prachtig weer en op de zeer uitgebreide markt/braderij zijn overal koopjes te doen.  Werkelijk alles is hier goedkoop, van kersen tot t-shirts en djellaba's, want het zal geen verrassing zijn dat de meerderheid van de bezoekers hier een moslimachtergrond heeft.  Maakt allemaal niet uit, feest is feest ! 

De verschillende groepen in de optocht waren zeer kleurig en soms ronduit indrukwekkend.  En toch verliep niet alles zoals het hoorde.  Blijkbaar werden enkele schaars geklede danseressen in het begin van de stoet bekogeld met tomaten en eieren.  Of hoe enkele fundamentalisten er in slagenhet plezier van (tien ?)duizenden mensen te vergallen.  Hoe dan ook, de rest van de optocht was er politiebegeleiding en waren er geen problemen meer.

Na de prijsuitreiking, er zijn bescheiden geldprijzen te winnen voor de deelnemers, was het tijd voor een optreden van B.E.F. (blues en fun) – de groep van kameraad Rudi.  Dat optreden werd even onderbroken door MC Lily, wereldberoemd in Borgerhout en sinds Belgium's got talent ook daarbuiten.

Na Borgerrio heb ik nog wat rondgehangen in de buurt van de Groenplaats en de Grote Markt tot het tijd werd om te gaan slapen.

En zo werd het zondagochtend en tijd voor de Vogelenmarkt.  Let goed op, Nederlandse lezers : niet naar de Fogeltjesmarkt ! Het was minstens tien jaar geleden dat ik hier nog eens was.  De charme van de markt verdween bij mij samen met het verbieden van de hondenverkoop.  Een overigens terechte ingreep ! Te veel hondjes werden daar impulsief gekocht en daarna weer ter adoptie aangeboden of erger.  En toch : als kind kon ik niet genoeg krijgen van al die hondjes te aaien.  Later besef je dat dat waarschijnlijk zeer stresserende ervaringen waren voor die beestjes.  Ook zonder de viervoeters is de markt nog altijd gezellig en konijnen, vogeltjes en kippen zijn er nog altijd te koop.  Soms overweeg ik wel eens een vogeltje in een kooitje te kopen maar een vogel hoort niet in een kooitje.

Na de markt ging het verder naar de Ramblas in de buurt van Klapdorp en Paardenmarkt, de combinatie van openlucht rommelmarkt en straatfeest.  Het duurde even voor de boel op gang kwam maar ook hier was de sfeer weer optimaal.  Er was ook een vegetarisch straatje en daar heb ik bij Planet Ohm zeer lekker gegeten.  Ik heb ook een testrit gemaakt met twee elektrische fietsen, allebei met een zeer uiteenlopend weggedrag maar vooral allebei te duur.  Ook nog een ontdekking gedaan : bijna iedereen kent de Vlaeykensgang aan de Hoogstraat maar vandaag kwam ik terecht in iets soortgelijks : de binnentuin van het Zilversmidspand. 

Mijn laatste stop was naar jaarlijkse gewoonte bij “Que pasa”, de homo/travestietenbar op het hoekje van de Minderbroedersrui.  En dan gebeurde het weer : op de Groenplaats kon ik onmogelijk weerstaan aan Starbucks.  Vanop de eerste verdieping heb je een mooi zicht op de Groenplaats.  Daar werd dit weekend ook het 19e bierpassie weekend georganiseerd maar al snel werd duidelijk dat een Gulden Draak geen goede combinatie is met een frappuccino.  Ik begon er zowaar dubbel van te zien.

In de late namiddag stond ik mijn busje opnieuw in Lochristi, om na een uurtje weer (te voet deze keer) te vertrekken want op anderhalve kilometer was er een meet&greet gepland met enkele geocachers uit de buurt.  In Spanje heb ik zoiets al meerdere keren meegemaakt, hier waren het allemaal nieuwe gezichten.  


21 juni - Sint-Idesbald.

Vandaag is de Terminuzzz onaangeroerd blijven staan want we zijn naar zee geweest om daar een en ander in orde te brengen.  Zonnig weer maar een koude wind en dus heel weinig volk op straat, op het strand al helemaal niemand te zien.  

De volgende dagen zit ik in de buurt van Antwerpen maar ik weet nog niet precies wanneer ik waar zal zijn.  Maken in ieder geval kans : Schilde feest, Katastroof in Hemiksem en/of Tisselt, Borgerrio met op groot scherm België-Tunesië en een optreden van B.E.F., Ramblas in de buurt van de Paardenmarkt ...  


20 juni - autokeuring en meer.

Gisteren met de Terminuzzz naar de keuring geweest in Zwijnaarde.  Vorig jaar was ik daar ook geweest voor de verkoop van de Chausson en het viel me toen al op dat ze daar veel vriendelijker zijn dan in Antwerpen.  Dat was ook nu het geval en meegenomen is dat je niets zelf moet doen.  Eén van de medewerkers stapt in en rijdt hem waar hij moet zijn, test de verlichting enz – gemakkelijk !

Alles was in orde maar ik moet wel “nauwlettend toekijken op de elastische stootblok ophanging”.  Ik zal binnenkort wel eens informeren wat dat moet kosten, hij moet toch nog een klein onderhoud krijgen voor ik opnieuw vertrek naar het zuiden.

In de namiddag zijn we heel bescheiden begonnen met alles opnieuw te installeren/monteren maar ver zijn we niet geraakt.  Vooral omdat we nog altijd niet precies wisten welke wijzigingen we zouden doorvoeren.

's Avonds ben ik ook nog even over en weer gereden naar neef Peter in Eeklo.  Die had nog een batterij op overschot staan die ik mocht hebben, zoiets wordt in dank aanvaard !

Vandaag werd er verder geknutseld, de plannen om het interieur aan te passen werden niet uitgevoerd en alle aandacht ging naar de elektriciteit.  Samen met de ontplofte batterij was ook een deel van de bekabeling aan vervanging toe.  Het werd heel veel uitzoeken en testen vooraleer er enig resultaat werd geboekt.  Intussen moeten ook nog kinderen van school en van de vioolles gehaald worden maar tegen het einde van de dag waren er opnieuw twee woonbatterijen geïnstalleerd en aangesloten.  Een nieuwe lader wordt een van de volgende dagen besteld.

Er is ook droevig nieuws te melden : deze ochtend zijn Houdini en Zoetemelk, de huisschapen opgehaald.  Gisteren zouden ze normaal geschoren worden maar de scheerder vond het de moeite niet meer.  De lieve beestjes waren echt “versleten” en dus vertrekken ze naar de schapenhemel.  Na de vakantie mogen er twee nieuwe wolproducenten grasmachine komen spelen.


18 juni - vandaag moest er gewerkt worden !

Morgen met ik de Terminuzzz naar de keuring en omdat hij ingeschreven is als lichte vracht, moet het hele interieur eruit gehaald worden.  Toen ik hem vorig jaar kocht heeft de vorige eigenaar uitgelegd hoe alles in precies welke volgorde moest gebeuren.  Rond 10u begon ik aan de “sloop”, samen met nonkel Luc.  Dat viel toch een beetje tegen en pas tegen 13u was alles uit de bestelwagen gehaald.  Als morgen alles weer ingebouwd wordt, zullen er waarschijnlijk enkele aanpassingen gebeuren om het de volgende keer vlotter te laten verlopen.  Eén van de garages staan intussen overvol, er komt altijd meer uit een auto dan je vooraf denkt.

Misschien was dit meteen wel het goede moment om de autoradio ook te demonteren.  Die was namelijk nogal onhandig geplaatst en bovendien kreeg je er toch nooit fatsoenlijk geluid uit.  Ook dat ging niet helemaal vanzelf, want tegen de onderkast van de kast was ook nog een aparte Blaupunkt versterker geïnstalleerd vanwaar een heleboel kabels en draadjes vertrokken naar de 8 (acht !) luidsprekers in het woongedeelte van de Peugeot.  Dat moest er allemaal uit maar daarvoor moet je jezelf in zo'n onmogelijke bochten wringen dat je wel haast een slangenmens moet zijn.  Uiteindelijk was alles verwijderd en kon de hele bundel met draden onder handen genomen worden.  

We waren net even aan overleggen toen het gebeurde : een harde knal, woonbatterij ontploft ! Die (Bosch) accu deed de laatste weken al moeilijk maar het kon ook de lader zijn.  Die gaf regelmatig een foutmelding en op het einde bleef het lampje dat aangaf dat de batterij leeg was, branden.  Vanmorgen zou volgens de lader de batterij dan toch weer halfvol zijn.  En nu dus dit, alles onder de zwarte smurrie, deksel van de batterij eraf gevlogen en de accu zelf kokend heet.  Een tijdje gewacht, alles opgekuist en de batterij er zo voorzichtig mogelijk, zonder morsen, eruit gehaald en in een curver bak gezet.

Omdat het niet helemaal duidelijk is wie de boosdoener is, wordt de batterij én het laadapparaat vervangen.  Maar morgen dus eerst naar de keuring en dan al het meubilair opnieuw inbouwen.

Om 17u was het tijd voor België-Panama, er is niks verkeerd met een 3-0 overwinning maar ik had toch mooier voetbal verwacht van onze nationale ploeg.  Toch mogen we niet klagen, als je weet welke “grote” landen de laatste dagen al in de problemen zijn gekomen.  Ook Engeland had het deze avond niet gemakkelijk tegen Tunesië.


17 juni - rustdag.

Vandaag vooral hangdag, slechts onderbroken door plagende zusjes, zeer lekkere quiche en een bezoekje aan de kermis in Lochristi.  Eén keer met nonkel Luc in de rups geweest en twee uur misselijk crying, dat ging dan weer over met een hot dog en een cola.


16 juni - Boom.

Waarom ik in Vremde overnacht heb ? Omdat dat in de richting van Ranst ligt.  Daar is, bij Antwerp Motor Store, vorige week mijn Harley aangekomen die in Spanje op transport was gezet.  De papieren moesten nog geregeld worden en dat is nu dus gebeurd.  Binnenkort zal hij in de showroom staan schitteren en hopelijk komt er snel een koper die er veel plezier aan kan beleven.  Als je ooit op zoek bent naar een tweedehands Harley, één adres : AMS in Ranst – echt waanzinnig veel keuze.

Bij de bakker gestopt voor koffiekoeken en dan naar Boom.  Omdat het nog te vroeg was om rechtstreeks naar Theater aan Twater te rijden ben ik gestopt bij de carwash om de Franse modder van de Terminuzzz te spuiten.  Iets verder was een fietsenwinkel en daar ben ik eens gaan rondkijken voor een goede elektrische fiets.  De modellen die op mijn goedkeuring konden rekenen bleken meer te kosten dan wat ik voor de Harley gekregen heb.  Totaal overdreven dus !

En dan de jaarlijkse afspraak in Boom.  Ik was er amper vijf minuutjes en Krien kwam er ook al aangestapt.  Eens rondkijken, met de overzet naar Klein-Willebroek, terrasje doen, opnieuw naar Boom met de boot.  Iets eten, iets snoepen (die lekkere huisgemaakte ijslollies !), naar enkele acts kijken – de middag gaat op die manier snel voorbij.  De meest spectaculaire voorstelling was zeker die van vijf jonge gasten op hun trampolines.  Geen idee hoe de groep heet maar echt knap ! Op het bijgevoegde filmpje kreeg je een beetje een idee van wat ze doen.

En toen was het alweer tijd om iets te eten.  Aan de kraampjes stond overal veel volk aan te schuiven en dus gingen we naar restaurant Oase.  Egyptische uitbaters en een zeer uitgebreide kaart (broodjes, pizza, grill, pita enz).  We hadden nog net het laatste tafeltje te pakken, de zaak zat barstensvol en toch moesten we niet lang wachten.  Lekker eten, dank u Krien !

Rond half negen hield ik het voor bekeken (na nóg een ijslolly) en reed terug naar Lochristi.  Mooie dag.


15 juni - eindelijk Nancy en Macho.

Tussen 17u00 en 17u30 afgesproken met Nancy in Mortsel.  Wanneer moet je dan vertrekken in Gent ? Soms ben je 45 minuten onderweg maar het kan net zo goed 3u zijn.  Ik reed toch maar door rond 14u en het verkeer viel vrij goed mee, slecht een klein half uurtje vertraging – verwaarloosbaar voor Antwerpen op een vrijdagmiddag.  Onderweg kwam ik een Mini tegen waarvan de chauffeur volgens mij voor de Rode Duivels gaat supporteren.

Ik was in ieder geval vroeg genoeg in Antwerpen om ineens mijn jaarlijkse bezoek aan het Middelheim museum van het lijstje te kunnen schrappen.  Daar kon ik moeilijk naast het omstreden en recent geplaatste “fontein” kijken.  Gechoqueerd ben ik niet door zoiets maar mooi vind ik het ook niet. Ik zit niet echt te wachten op een man die in zijn eigen mond pist. Ik ontdekte ook nog een aantal andere beelden die ik nog nooit eerder gezien had.  Altijd gemist of nieuw, geen idee.  Ik vond ook een cache die ik al verschillende keren niet had kunnen loggen omdat er altijd mensen op het bankje zaten waar hij verstopt is.

Om 17u stapte ik uit de auto en Nancy kwam al aangewandeld met Macho.  We gingen onmiddellijk naar De Vlegel om iets te eten.  Na de kip met frietjes en de latte werd het stilaan tijd voor Portugal-Spanje maar daar kon ik Nancy niet warm voor maken.  Tot 22u wakker blijven ? Zoooooooooooot ! We gingen dan nog even iets afgeven bij nicht Yessica in de buurt, Nancy kroop in haar bed en ik ging naar café Cádiz om de wedstrijd te bekijken.  Prachtige wedstrijd, echt reclame voor het voetbal.  Wel raar : in een café met de naam van een Spaanse stad zaten overduidelijk meer supporters van Portugal dan van Spanje.  Dat weerhield mij niet om hard te roepen telkens Spanje scoorde, al heb ik absoluut ook sympathie voor de Portugezen.  Na de match reed ik naar een rustige wijk in Vremde om te overnachten.


15 juni - rustig.

Zo, de eerste dagen op Belgische bodem zijn achter de rug.  In Lochristi betekent dat : hangen, iets drinken, iets eten, nog meer eten en dan eten.  Deze namiddag ga ik naar Antwerpen en zie ik Nancy en Macho  eindelijk.  Vanavond zal ik dan ergens een adresje zoeken om Portugal-Spanje te kunnen volgen.

Morgen staat de eerste echte uitstap gepland, naar het verre Boom ! Theater aan Twater (zij schrijven het zo, ik dus ook) belooft weer veel afwisseling, "straattheater" in de breedste zin van het woord.


12 juni - het is genoeg geweest !

Vanaf het invallen van de duisternis tot deze ochtend 9u is het droog gebleven.  Pas op de moment dat een doorsnee toerist aan zijn dagelijkse wandeling wil beginnen, gingen alle hemelsluizen weer open.  Zelfs vertrekken op dat moment was geen optie, de elektriciteitskabel oprollen en van de keggen rijden zou al genoeg zijn om de verdrinkingsdood te riskeren.

Ik heb nog getwijfeld om een dag langer te blijven maar het is genoeg geweest.  Ik had graag nog langs Luc en Sonia geweest, de ex-uitbaters van camper park Costa Blanca, maar ze antwoordden niet op mijn berichtjes.  Ik veronderstel dat ze op reis zullen zijn, ze hadden een tijdje geleden al laten weten dat ze in deze periode waarschijnlijk niet thuis zouden zijn.

Uiteindelijk ben ik tot na 10u blijven wachten en toen was het genoeg geweest.  Onderweg werd het allemaal niet beter, veel wegen waren overstroomd en hier en daar waren de straten zelfs afgesloten.  Er moesten dus een flink aantal kilometers extra worden afgelegd voor ik België bereikte.  Rond half vijf stond ik in Lochristi en daarmee had ik meteen ook al twee uren Belgische file achter de rug !


11 juni - rondrit.

De hele nacht is het zonder ophouden blijven regenen.  Wat moet je dan de hele dag gaan doen ? Ik heb gedaan wat gepland was : een rondrit langs de slagvelden, de monumenten, de begraafplaatsen, de forten enz.  En dan daar meestal blijven zitten in de auto in de hoop dat het even droog zou worden.  Af en toe gebeurde dat ook, maar nooit langer dan 10 minuten.  Een aantal bezienswaardigheden heb ik dus alleen gezien vanachter het stuur.  En toch ben ik redelijk veel uitgestapt, bijna telkens met hetzelfde resultaat : nat ! Dik anderhalf uur bleef het droog, binnen in “le Mémorial de Verdun”, een zeer mooi museum.  Zoals elk museum kan je hier op een kwartier buiten maar als je echt alles grondig wil bekijken, beluisteren en lezen, dan kom je met een volledige dag niet toe.  En wat heb ik nog gezien ? Verschillende totaal vernielde dorpen.  Totaal vernield wil dus zeggen dat je niks ziet ! Er staan in het kraterlandschap (door de bominslagen) hier en daar bordjes met daarop school, bakker, schoenmaker om aan te tonen wat er ooit geweest is.  Ook het “Ossuaire” stond op het programma, door de kleine raampjes kan je de beenderen zien liggen van de sukkelaars die hun leven gaven voor hun vaderland.

Tegen 16u was ik het echt helemaal beu, nadat ik voor de zoveelste keer droge kleding had aangetrokken.  Supermarkt Leclerc, daar kan ik gemakkelijk een uur of twee droog rondlopen én een ijsje eten ! En dat gebeurde dan ook.  Daarna ben ik dan naar camping Les Breuils gereden.  Nadat ik mij geïnstalleerd had, heb ik alle natte kleding strategisch opgehangen en de elektrische verwarming opgezet.  Alle deuren dicht en nog een wandeling maken, terwijl ik weg was veranderde de auto in een soort grote droogkast.  Toen ik terugkwam, leek het wel een sauna maar het had wel gewerkt ! Intussen had ik natuurlijk al opnieuw natte kleding want ook die laatste stapjes van de dag waren niet droog gebleven.

 

Verdun kreeg een plaats in de Europese geschiedenis vanwege het Verdrag van Verdun, waarbij in 843 het Karolingische rijk werd verdeeld. In de 10e eeuw annexeerde keizer Hendrik de Vogelaar (hoe kom je aan zo'n naam ?) het gebied formeel bij het Heilige Roomse Rijk.

Met het verdrag van Münster (1648) kwamen Verdun, Metz en Toul formeel bij Frankrijk, aan 7 eeuwen bestuur binnen het Heilig Roomse Rijk kwam een einde.

Bij de naam Verdun, zullen tegenwoordig de meeste mensen denken aan een van de bloedigste veldslagen (21 februari 1916 – 20 december 1916) uit de Eerste Wereldoorlog.

Verdun speelde een zeer belangrijke rol in de verdedigingslinie die in de periode na de Frans-Pruisische oorlog (1870) werd gebouwd. Langs de Franse oostgrens werd, als bescherming tegen een Duitse bedreiging, een sterke fortengordel aangelegd tussen Verdun en Toul en tussen Épinal en Belfort. Verdun bewaakte de noordelijke toegang tot de Champagne-vlakte en daarmee de toegang tot Parijs.

De Duitse opperbevelhebber Erich von Falkenhayn had daarom bedacht dat alleen een 'leegbloedingstactiek' kans van slagen had. Hij zocht een plaats in de frontlijn die de Fransen tot het uiterste zouden verdedigen. Daar wilde hij constant aanvallen en zo de gelegenheid krijgen om het hele Franse leger uit te roeien. Hij vond die plek in Verdun, een roemrijke vestingstad die de Fransen nooit zouden opgeven. Daar besloot von Falkenhayn de aanval in te zetten.

Op 21 februari 1916 om 07.15 uur (de Duitse tijd was 1 uur later) braakten 1225 kanonnen hun vuur uit over de Franse linies voor Verdun.  Het bombardement duurde bijna vijf uur aan een stuk, tot 12.00 uur. Later op de dag begon de infanterieaanval. De Duitse soldaten klommen uit de aanvalsloopgraven en begonnen het kapotgeschoten terrein over te steken. 

Op het eind van de eerste dag hadden de Duitsers ongeveer twee kilometer terrein gewonnen. Toch was men op meer tegenstand gestuit dan verwacht. Ook waren de verliezen hoger dan oorspronkelijk gedacht. Een heel klein voorteken van wat komen ging.

Aan Franse kant heerste echter paniek en een nieuwe plaatselijke bevelhebber werd benoemd: generaal Philippe Pétain. 

Het werd de Duitsers al snel duidelijk, dat ze de aanval op Verdun niet konden doorzetten als ze de Franse versterkingen aan weerskanten van het front voor Verdun niet aanpakten. De forten op de linkeroever van de Maas beschoten de aanvallende troepen voortdurend in de flank en veroorzaakten grote verliezen. Hetzelfde deed zich aan de andere kant van het front voor bij Fort Vaux.

Op 6 maart begon de slag op de vleugels. Ook nu weer begon men met een hevig bombardement van granaatvuur. Daarna kwamen de massale infanterieaanvallen. Barbaarse man-tegen-mangevechten voltrokken zich hier. 

De gevechten bij Verdun zouden de volgende maanden blijven aanhouden. In juli verminderde de hevigheid van de gevechten, omdat intussen het geallieerde offensief aan de Somme begonnen was en de Fransen bij Verdun letterlijk moesten zuinig zijn met hun munitie.  Pas in oktober begonnen de Fransen een groot tegenoffensief op de rechteroever. 

De Franse tegenaanvallen duurden tot 15 december, toen de Duitsers volgens het opperbevel ver genoeg van de fortengordel waren teruggedrongen.

De 10 maanden durende gevechten rond Verdun zorgden voor een enorm aantal slachtoffers :  300.000 doden aan beide zijden.  Daarmee is Verdun de meest dodelijke slag van de Grote Oorlog, samen met de (mogelijk nog iets bloediger) slag aan de Somme. De beruchte slag bij Passendale (1917) komt met 150.000 doden op de derde plaats.


10 juni - Langres

Gisterenavond in slaap gevallen terwijl het buiten fel onweerde.  Vanmorgen stonden er overal plassen, het zal dus ook geregend hebben maar ik heb niets gehoord.  Pas rond 11u vertrokken in Dijon, Langres is immers maar een uur rijden en iets over de middag stond ik op de camperplaats vlak bij het centrum.  Ik vertrok meteen op zoektocht maar uiteraard kan je de omwalling niet negeren, ik heb de drie kilometers er toch maar weer bij gedaan.  Ik ben al verschillende keren in Langres geweest en telkens worden er nieuwe caches gelegd zodat ik min of meer verplicht ben om terug te komen.  Deze keer is toch echt de laatste geweest, ik heb elk huis en hoekje wel gezien nu.  Bij elk bezoek aan de stad zie je ook meer leegstand opduiken en op zondag is de stad bijna uitgestorven.  De supermarkt was wel open, daar kon ik dan op het einde van de wandeling brood en een slaatje kopen.  Helaas, toen ik de tweede keer passeerde was hij gesloten.  Er stond nochtans dat hij de hele dag open bleef.

 

Langres ligt in het departement Haute-Marne. 

Een grote stadspoort vormt de ingang van Langres. Het is één van de zeven poorten die deze 2.000 jaar oude stad nog telt. Aan de voet van de stad valt ook de grote muur op, die de hele vesting omringt. Liefst 3,5 kilometer stadsmuur valt in Langres nog te bewonderen. Daarnaast staan er ook nog 12 torens die elk een stukje van de rijke geschiedenis vertellen.  Begeef u in het labyrint van straatjes

en overdekte passages. Monumenten uit de Oudheid, het mozaïek van Bacchus en levendige sculpturen, getuigen van het Gallo-Romeinse verleden. Het stratenpatroon en de imposante kathedraal in stijl van Cluny roepen de Middeleeuwen in herinnering. 

Ten tijde van de Contrareformatie vestigde zich een groot aantal religieuze orden in Langres. Veel van de gebouwen met een monumentale architectuur die zij achterlieten, zijn tegenwoordig in gebruik als openbare instellingen.

De kathedraal Saint-Mammès werd tussen 1150 en 1196 gebouwd in het centrum van de kanunnikenwijk. 

De beroemdste inwoner die Langres ooit gekend heeft, is zonder twijfel Diderot.  

Samen met Voltaire en Rousseau zou Diderot uitgroeien tot één van de belangrijkste figuren van de Verlichting. Hij was de zoon van een beroemde messenmaker, maar trad niet in de voetsporen van zijn vader. Hij ging naar school bij de jezuïeten en werkte nadien tientallen jaren aan een wonderbaarlijk meesterwerk: een encyclopedie die liefst 28 volumes telt en waarvan de originele exemplaren nog steeds in Langres te bekijken zijn. 

 

Om 15u zat mijn dagtaak er op, wat moet ik hier dan nog een hele middag doen ? Niks, en dus verder gereden naar Chaumont.  De camperplaats is te ver van het centrum, de camping dan maar.  Die zou moeten open zijn maar je kan het al raden, het lijkt alsof het “pest-eddy-nog-een-keer-dag” is, camping gesloten dus.  Het was nochtans niet simpel om er te geraken, ik was weer zoooooooo gelukkig dat ik met mijn busje onderweg ben.  Met een (bredere) camper had ik me absoluut vast gereden, nu ging het net.

Dan maar in één keer verder naar Verdun ? Ach, waarom niet.  Het was intussen toch weer beginnen regenen.  Langs kleine baantjes kwam ik eerst nog in Bar-le-Duc terecht, vorige keer had ik door wegenwerken de camping daar niet gevonden.  Nu reed ik ze vanzelf voorbij.  In de buurt was een McDonalds en vermits ik nog altijd geen brood had gevonden en het intussen al bijna 18u was …  Na twee minuten stond ik opnieuw buiten.  In Frankrijk ben je verplicht je bestelling in te tikken op een groot aanraakscherm en dat vertik ik.  Wat is er mis met gewoon je bestelling mondeling doen aan de toog ? In de bank moet je alles zelf doen, in de supermarkt zouden ze liefst hebben dat je alles zelf scant, je vliegtuigtickets moet je zelf afdrukken … Je moet altijd meer zelf doen, maar is er daardoor iets goedkoper geworden ???? Hoeveel percent krijg jij op je spaarrekening, als er al iets op staat.  Ze proberen overal personeel uit te sparen.  Om meer winst te maken, niet om ons te plezieren !

Uiteindelijk reed ik om 19u de parking van de citadel in Verdun op.  Snel te voet naar de stad om iets te eten want de wolken begonnen weer heel erg donker te worden.  Op de terugweg had ik prijs, ik heb een hele tijd staan schuilen maar het bleef regenen.  De straten veranderden al snel in rivieren en gelukkig stond ik op een hoger plekje.  Omdat ik geen zin had om daar uren te blijven staan ben ik toch maar terug gewandeld naar de auto.  Goed of slecht idee ? In ieder geval een heel nat idee !


9 juni - veel kilometers, weinig resultaat.

In de voormiddag stond er een flinke wandeling op het programma.  De bedoeling was in en rond Dijon zoveel mogelijk caches te vinden én daarbij ook nog een beetje te genieten het mooie centrum.  Dat genieten was geen probleem, caches zoeken ging alweer niet echt vlot.  Uiteindelijk werden er negen gelogd maar ik heb er minstens evenveel niet gevonden.  In het centrum was het vrij rustig, de autovrije winkelstraten waren op sommige plaatsen bijna leeg.  Al snel achterhaalde ik de reden : half Dijon zat op een terrasje in de buurt van la Place de la Liberation en omgeving.  Ik heb mij er dan maar bijgezet en wat drink je dan ? Kir ! 

Kir wordt gemaakt van 1/3 cassislikeur en 2/3 witte bourgogne. Dit drankje werd al eeuwen in Dijon gedronken door de boeren maar kanunnik Felix Kir die in Dijon burgemeester is geweest, heeft het in de 20e eeuw wereldberoemd gemaakt.  Ook de camping en het nabijgelegen meer hebben de naam Kir én de Felix heeft een standbeeld gekregen !

Tegen 15u was ik terug op de camping met meer dan 14 km op de teller.  Na een uurtje rusten besloot ik toch nog een poging te wagen om nog een paar caches extra te vinden.  Helaas, zeven kilometers mijn sandalen versleten voor nul komma nul resultaat.  Een groot stuk van de wandeling was dan ook nog door buurten waar je je auto liever niet parkeert.  En toch : bijna iedereen in die achterstandsbuurten zei vriendelijk goedendag.  Vooroordelen, weg ermee ! Even werd het spannend.  Ik kwam aangewandeld en iemand van een groepje hangjongeren riep : “Die daar zal wel geld hebben, pak het maar”.  Ik antwoordde dat mijn laatste geld naar de coiffeur was gegaan, daar konden ze wel mee lachen.  En dan kwamen ze bijna allemaal een hand geven aan die gekke Belg.

Deze avond heb ik nog maar eens geprofiteerd van de aanwezigheid van het pizzakraam, de volgende dagen wordt het misschien helemaal niks.  Het was wel een pak drukker dan gisteren want ik kon mijn bestelling pas een uur later ophalen.  Intussen was het, net als gisteren, in de verte weer aan het donderen (waarschijnlijk in Keulen) maar het bleef droog.

 

De geschiedenis van Dijon is niet volledig beschreven maar in elk geval gaat deze terug tot de 3e eeuw waarin het Divio heette in het Gallo Romeinse tijdperk.  In het begin van de middeleeuwen was de stad vooral het toneel van verwoestingen en plunderingen.

In 1015 viel de stad in handen van Robert de Vrome die van Dijon de hoofdstad van een hertogdom maakt. De geboorte van La ville Ducale was een feit en een belangrijke stap naar een glorieuze toekomst was gelegd.

In 1137 wordt de stad echter het slachtoffer van een verwoestende brand. De stad herrees letterlijk uit haar as en verlegde haar grenzen met een nieuwe wal inclusief omliggende plaatsjes en kloostergemeenschappen. Deze vormen nu feitelijk het hart van de stad met de markt en de Notre-Dame bij de Rue de la Chouette.

In de 14e en 15e eeuw groeit de stad tot een machtige plaats uit voor de hertogen van Bourgogne. Filips de Stoute, zijn zoon Jan zonder Vrees en vervolgens Filips de Goede zorgden voor een grote bloei van de stad. Uit die tijd (1363 tot en met 1477) stamt onder meer het mooie Palais des Ducs aan de Place de la Liberation.

In de periode van de 17e tot de 18e eeuw werden er door rijke zakenlieden en parlementsleden huizen gebouwd die de stad nu vooral in de Rue Verrerie een bijzonder aanzien geven. Als je in deze straat loopt dan waan je je in een openluchtmuseum.

Dijon is ook een groene stad met zijn 700 hectares aan tuinen en parken, waaronder de het prachtige park l'Arquebuse waar een planetarium, een museum en een botanische tuin gewijd aan biodiversiteit ondergebracht zijn.  


8 juni - naar Dijon.

Ik had vroeger kunnen vertrekken maar dat deed ik niet.  Dit is zo'n typische doorgangscamping waar mensen op weg naar het zuiden één nacht blijven staan en dan weer verder rijden.  Ik zie ze wel graag bezig, alles uitpakken, alles wegsteken, caravan weer aankoppelen enz.  Ik ben vooral nog even gebleven om de Nederlander achter mij nog eens in de gaten te houden.  Die heeft gisteren ongeveer alles geraakt wat er aan bomen en hagen in de omgeving staat.  Uiteindelijk is hij uitgestapt en heeft hij zijn mover gebruikt.  Veel hielp dat niet wat ook dan hing hij onmiddellijk vast in de begroeiing.  Ik kan ook niet met een caravan rijden maar ik doe het dan ook niet.  En dus bleef ik vanochtend nog een beetje staan om te zien of de nachtrust hem misschien enige stuurmanskunst had bijgebracht.  Helaas, ik kwam van onder de douche en hij was vertrokken.  Ik ben dan ook maar verder gereden.

Om te beginnen, voor de mensen die mij niet zo goed kennen : ik ben geen wijnliefhebber.  Alles bij elkaar opgeteld haal ik misschien twee flessen per jaar maar in een land als Frankrijk waar je van het ene wijngebied het andere inrijdt, kan je natuurlijk moeilijk doen alsof je het niet gezien hebt.  Bovendien zijn er wijnen of dorpjes waarvoor je alleen omwille van de naam een fles zou kopen.  Ik noem er enkele, zonder mij uit te spreken over de kwaliteit : Châteauneuf du Pape, Entre deux Mers, Côte de Colruyt én vooral Nuits-Saint-Georges.  Alleen voor de naam zou je dronkaard worden.  Ik ben dan onderweg ook gestopt in dit dorp om … brood te kopen, moet ook gebeuren :-) Toevallig was het ook marktdag, dat betekende behalve iets langer naar een parkeerplaats zoeken ook extra gezelligheid in het dorp.

De volgende stop was Dijon, hier blijf ik twee dagen staan op de goedkope camping.  Onmiddellijk na aankomst ben ik rond het meer gewandeld om een aantal caches te zoeken, in de helft van de gevallen lukte het.  Eentje lag buiten de geplande route en was een flinke klim.  Die vond ik ook niet, dat is dubbel spijtig – zo'n inspanning voor niks.  Met die wandeling had ik toch een calippo verdiend vond ik en ik spreek mezelf niet snel tegen.

Ik was daarna een beetje op mijn bed gaan liggen want ik was eigenlijk moe van al dat stappen.  De deur stond open en ik zag een rookwolk voorbij drijven.  Even kijken.  Haha, twee bestelwagens waren op de camping gereden.  Eentje waar je roti, aardappelen, ratatouille e.d. kan kopen en jaaaaaaaaaaaa, eentje met pizza.  Gebakken in een houtskooloven, dat mag duidelijk zijn als je zijn houtvoorraad ziet.  Alle voor de hand liggende pizza's zijn te bestellen maar eentje trok mijn aandacht : de pizza dijonnaise, met mosterd uiteraard.  Die moest ik proberen, en lekkerrrrrrrrrrrrrrr !


7 juni - naar Bourgogne.

De hele nacht heeft het geregend en ook deze ochtend bleef het met bakken uit de hemel vallen.  Blijven wachten had niet veel zin en iets voor 9u vertrok ik in Samoëns.  Ik was amper een dorp verder en het stopte met regenen dus dat viel mee.  De rit verliep vlot tot Annemasse, van daaruit was het de bedoeling om met een grote bocht onder Zwitserland door te rijden.  Er waren echter zoveel wegenwerken bezig dat zowel ik als de Garmin niet meer wisten welke richting we uit moesten.  Opeens viel het op dat er wel heel veel Zwitserse nummerplaten in het straatbeeld verschenen.  Zonder dat ik iets had gemerkt was ik de grens gepasseerd en zat ik in het centrum van Genêve.  Op zich geen ramp, je moet wel goed opletten dat je niet per ongeluk op de snelweg komt want dat wordt een dure grap.  

Het ging verder over de Col de la Faucille, misschien niet de allerbekendste col maar wel vrij pittig met veel bochten.  Vervolgens langs vele kleine en nog kleinere skidorpjes in de Jura en om 15u was ik in Beaune.  Ik ben eerst gaan kijken op de “camperplaats” maar eigenlijk is dat gewoon een grote mix parking en je staat er heel dicht bij elkaar.  Dan maar liever op de camping en dat is absoluut een meevaller.  Perfect gelegen op wandelafstand van de gezellige stad met zijn vele restaurants en wijnproeverijen.  Ik ben dan ook snel vertrokken voor een verkenning van Beaune én tegelijkertijd heb ik natuurlijk een aantal caches gezocht.  Op het einde van mijn wandeling kwam ik een heleboel oldtimers tegen.  Om het einde van het schooljaar te vieren werden de leerlingen getrakteerd op een rondritje.

Deze avond ben ik iets gaan eten in het restaurant van de camping.  Lekker eten, overvolle buik voor een redelijke prijs.  Zo werd de dag mooi afgesloten. 

 

Beaune is een gezellig Bourgondisch stadje en door de ligging vlakbij de Autoroute du Soleil ook een ideale  tussenstop op weg naar het zuiden.  Echter : als je Beaune alleen voor een tussenstop bezoekt doe je deze leuke plaats eigenlijk te kort.

In Beaune zelf is in het oude centrum genoeg te beleven.  In 1433 werd het Hotel de Dieu als een hospitaal voor de armen gesticht en het gebouw is werkelijk fantastisch om te zien.  Omringd door oude stadsmuren wordt de stad beschouwd als het handelscentrum voor bourgognewijnen, getuige de beroemde veiling (voor een goed doel) van de Hospices de Beaune die iedere derde zondag van november plaatsvindt. Op deze veiling worden ook vaak de prijzen bepaald voor de andere wijnen uit de Bourgogne.

Niet ver hier vandaan, kunt u in rue Paradis het stadspaleis van de hertogen van Bourgondië bezoeken. In dit voormalige paleis uit de 14de eeuw, is tegenwoordig het museum voor de wijnen uit Bourgogne ondergebracht. 

Bijna overal in rondom Beaune kunt u bij kelders langs, en worden proeverijen georganiseerd in het wijngebied om kennis te maken met de wijntraditie van Bourgogne.


6 juni - nog een dag in Samoëns.

Druk in Samoëns vandaag want op woensdag staat de wekelijkse markt.  En ook al is er iets verderop een grote supermarkt, de mensen kopen hier duidelijk echt graag/liever op de markt.  Blijkbaar is dat hier ook een vaste schooluitstap want overal liepen tieners tussen de kraampjes.  Er waren vandaag ook veel meer winkels en restaurants open dan gisteren.  

Na de markt ben ik La Jaysinia binnen gewandeld.  Het klinkt als één of ander jihadistische organisatie maar in werkelijkheid is het een “jardin botanique alpin”.  Een kronkelende steile weg brengt je helemaal boven waar nog overblijfselen van een burcht staan.  Zoals het hoort staan overal bordjes met de naam van de bomen en planten.  Dit weekend is er vanalles te doen in de tuin en dus was er veel personeel aanwezig om alles netjes te maken.  En toen gebeurde het : mijn 20 seconden roem op Franse bodem.  Iemand van het lokale radiostation kwam me vragen of ik op de hoogte was van de nakende festiviteiten.  Mijn antwoord “Oui, j'ai vu les affiches” is zeker gehoord door 49 trouwe luisteraars !

In de namiddag begon het steeds meer te bewolken maar het bleef droog.  Pas toen ik op de vlucht ging voor het lawaai (bomen omzagen en loshangende rotsen afkappen vlak bij de camping) en ver genoeg was om het niet meer te horen begon het te regenen.  Zo gaat het altijd.

Net als gisteren bleef het de hele avond regenen maar een (flauwe) regenboog was er vandaag niet bij.  Geen ramp want aan de overkant van de straat is een pizzeria.  Ik wou er gisteren al gaan eten maar maandag en dinsdag zijn ze gesloten.  Vanmiddag hing er een briefje dat deze avond open zouden zijn vanaf 18u.  Zou, je kan het al raden : om 18u30 hing er een briefje dat ze deze avond uitzonderlijk gesloten zijn.  Ze moeten zeker ergens zijn om geld wit te wassen of zo – maffia !

En nog een technisch bericht.  Een tijdje geleden had ik geschreven dat mijn laptopbatterij aan vervanging toe is want die hield het zelfs geen uur meer vol.  Ik was op internet al een beetje beginnen rondkijken om een nieuwe batterij te bestellen.  Daarvoor moest ik het exacte type van de laptop weten en wat kwam ik tegen tijdens mijn zoektocht ? MSI (merk laptop) heeft daarvoor een programma op mijn laptop gezet : battery calibration.  Ik heb dat vannacht laten draaien (duurt enkele uren) want je mag terwijl je laptop absoluut niet gebruiken.  Het resultaat is verbluffend : de batterij houdt het nu opnieuw meer dan twee uur vol !

Ook als er op je eigen laptop geen gelijkwaardig programma staat, loont het de moeite om op zoek te gaan naar een alternatief.  Hier kan je er meer over lezen : https://www.personalcomputercare.nl/computervragen/hardware/waarom-laptop-accu-kalibreren.htm


5 juni - 10 km !

Vandaag 10 km gereden, inclusief een omweg van 3 km om inkopen te doen.  Ik sta op camping Le Giffre in Samoëns voor de volgende twee nachten.  Daar heb ik minstens twee goede redenen voor : wifi voor de streaming van België-Egypte en ik ben hier gewoon graag.  Straffer : het voelt hier zelfs een beetje als thuiskomen.  Dit is één van de plaatsen waar ik als werkende mens gerust mijn twee weken vakantie zou willen doorbrengen.

De eerste keer dat ik hier kwam moet bijna 20 jaar geleden zijn.  Ik had toen een Elnagh motorhome op de kop getikt en dacht dat ik daarmee de wereld rond kon trekken, te beginnen met de Franse Alpen.  In principe geen probleem mits dat in de zomer gebeurt, ik deed het in de winter.  Van skigebied naar skigebied, zes weken lang.  Al snel bleek dat die Elnagh absoluut niet geschikt was om in de sneeuw te overleven.  Het is alleen maar gelukt door met een haardroger constant alle leidingen te ontdooien en omdat het rond Pasen al niet zo koud meer was.  Ergens halverwege die zes weken kwam mijn tante Lisiane en neef Peter naar Morzine voor hun skivakantie.  Tijdens die week heb ik mee in hun appartement geslapen, wat een luxe ! Ik herinner me nog dat ik de laatste ochtend de watertank van de camper met heet water uit de douche heb gevuld.  Veel hielp het niet, dezelfde avond was alles alweer bevroren …

Samoëns dus, hier was ik tijdens die winter ook neergestreken.  Onmiddellijk had het dorp mijn hart gestolen : veel winkeltjes, restaurants en ook de nieuwe huizen of appartementen werden in oude stijl gebouwd.  Geen lelijke betonnen gedrochten dus.  Een aantal jaren later ben ik hier nog eens in de zomer met Nancy geweest en ook toen vonden we het allebei een zeer aangename plaats.  En nu nog altijd, ook al is er veel bijgebouwd, ze zijn trouwens nog op verschillende plaatsen bezig.  Zoals in vele van die winterse skidorpen is meer dan de helft van de zaken nog gesloten, pas half juni komt alles weer tot leven.  Maakt mij weinig uit, de zon schijnt en ik heb weer een mooie wandeling gemaakt én een terrasje gedaan.  Terrasje met een uitgebreide keuze uit Belgische bieren trouwens !


4 juni - grote verplaatsing !

Zowel gisterenavond tijdens het vallen van de duisternis als deze ochtend bij het krieken van de dag (5u30 !) ben ik heel stilletjes een stukje gaan wandelen in de hoop toch ergens een harig beest te zien maar ik heb moeten wachten tot ik de eerste spiegel tegenkwam.

Na een douche en verse croissants (gisterenavond besteld) ben ik vertrokken om de gigantische afstand van vijf (5 !) kilometers af te leggen tot Sixt.  Daar ben ik op een parking naast de rivier gaan staan.  Eerst stond ik er helemaal alleen maar tegen de avond waren we met zijn zessen.  Sixt hoort, zoals vele andere, tot de mooiste dorpen van Frankrijk.  Ik denk dat je niet echt veel moeite moet doen om in die lijst te staan want zo bijzonder is het dorp niet.  Ik heb een flinke wandeling gemaakt en de rest van de dag heb ik in de zon (jawel, ze schijnt nog altijd) gezeten.  Daarvoor hoefde ik niet eens mijn stoeltje uit de koffer te halen want ik had een privé picknick tafel.  In de late namiddag kwamen ze een hoopje rafters afzetten die vanaf de parking naar weet ik waar varen.


3 juni - watervallen !

De wedstrijd België-Portugal via streaming volgen is prima gelukt gisterenavond maar of dat die 20 euro campinggeld waard was ??? Al je echt de ambitie hebt om ver door te stoten in het WK, moet je ook tijdens vriendschappelijke wedstrijden méér laten zien dan dit !

En dan deze ochtend : keuzestress ! Buitenstaanders weten niet hoeveel (extra) grijs haar dat veroorzaakt.  Elke dag weer opnieuw nadenken waar je de volgende dag gaat overnachten, daarbij rekening houdend met weekends, verkeer, weersomstandigheden enz.  In januari op het werk je 14 dagen vakantie in juli laten goedkeuren en twee weken all-in Ibiza reserveren is veeeeeeeeeeel gemakkelijker !

Zou ik vandaag doorrijden naar le Cirque du Fer à Cheval of niet ? Op een zondag zal het er een stuk drukker zijn dan in de week.  Langs de andere kant : voor vandaag verwachtten ze nog mooi weer, morgen zou het gaan regenen.  Bovendien : in het weekend zijn de terrasjes in het natuurgebied misschien we open ! 

Er werd gekozen voor le Cirque, slechts anderhalf uur rijden.  Niet over de Col de la Colombière want die was om een of andere duistere reden nog gesloten terwijl die normaal vanaf 1 juni altijd open is.  Onderweg raakte ik verzeild tussen een colonne zigeuners.  Op een bepaald moment werden ze door de politie allemaal een weiland ingestuurd en ze wezen mij dezelfde richting uit.  “Non non ikke toerist” was genoeg om rechtdoor te mogen rijden :-)

Bij de eindbestemming van vandaag was de keuze waar te overnachten snel gemaakt.  Ofwel parkeer je gratis een heel eind van het grootste “réserve naturelle” van de Haute-Savoie af of je betaalt 10 euro om dichter te parkeren.  Derde mogelijkheid : je gaat op camping Le Pelly staan voor 15 euro, je staat dan ook dichtbij en je hebt meteen een rustige overnachtingsplaats.  Ik meldde me aan bij de receptie waar verteld werd dat de basisprijs 15 euro is voor twee personen, stroom is vier euro extra.  Omdat ik maar alleen ben, kreeg ik de stroom gratis.  Ik moet er de laatste dagen toch echt als een sukkelaar uitzien !

De camping is eenvoudig maar prachtig gelegen.  Een echt natuurterrein met heel veel ruimte en vanop de camping kan je al een aantal watervallen zien.  Daar draait het hier allemaal om in “le pays des cascades” : watervallen ! Dit is het grootste keteldal van de Franse Alpen.  De weg loopt hier dood, einde beschaving want zelfs een gsm signaal is niet altijd beschikbaar.  Je bent omringd door bergen van zo'n 3000 meter hoogte, aan de andere kant van die bergen ligt Zwitserland maar dan zal je flink moeten klimmen.  

Het restaurant-souvenirwinkeltje én het informatiebureau waren gesloten en dat voor een zonnige zondagmiddag met veel dagjesmensen ! Maakt niet uit, er staan wegwijzers genoeg.  Ik koos om langs de rechteroever van de Giffre bergop te wandelen en langs de overkant terug te komen.  Een wandeling van in totaal 14 km, er is wel enig hoogteverschil maar in principe moet iedereen met een normale conditie dit kunnen.  Én je mag geen schrik hebben van wiebelende hangbruggen.  Zorg ook voor waterdichte hoge schoenen of train op verspringen als je geen natte voeten wil.  Je kan ook doen zoals ik : sandalen aan en een twintigtal automatische wasbeurten doorstaan om de beekjes over te steken.  Lekker fris.

De wandeling is echt adembenemend mooi.  Overal waar je kijkt zie je kleine en grote watervallen, bij een aantal kan je bijna een douche nemen.  Op de terugweg moest ik nog regelmatig grote sneeuwvlaktes oversteken, koud aan de blote teentjes.  Wel spijtig dat ik geen enkel beest ben tegengekomen, terwijl ik zeker weet dat hier berggeiten, steenbokken (of iets dergelijks) en marmotten zitten.  Misschien krijgen we vanavond of morgenvroeg herten op bezoek, het kan hier altijd !


2 juni - jaja !

De dag werd sober afgesloten met een stuk kaas en Frans brood, gevolgd door een mierenzoet notentaartje.  Daar word ik gelukkig van, deel 4 !


2 juni - daar word ik gelukkig van, deel 3.

Normaal wou ik vandaag ergens vrij gaan staan maar ik wilde ook wel graag de wedstrijd België-Portugal zien.  Ik ben dus camping L'escale in Le Grand Bornand opgereden, als de wifi snel genoeg is lukt het misschien wel via streaming.  

Na aankomst ben ik meteen enkele caches gaan zoeken maar het wilde niet echt lukken.  Het dorp is blijft supergezellig, ook al zijn nog niet alle winkels en restaurants open.  Een tiental jaren geleden was ik hier met Nancy om de Tour te volgen.  Le Grand Bornand was toen start- én aankomstplaats, toen was het hier een stuk drukker dan vandaag ! Er was ook een trouwstoet die voor het nodige kabaal zorgde.  Niemand die zich daar aan stoort in een bergdorpje.

Na mijn wandeling ging ik op een terrasje zitten om iets te drinken.  Binnen stond de televisie op en ik hoorde iets van “le petit Belge”, dat kon alleen maar over Goffin gaan.  De vijfde set was net bezig en ik ben natuurlijk blijven kijken.  Wat een overwinning ! Hier word ik gelukkig van.


2 juni - hier word ik gelukkig van, deel 2.

De Garmin stuurde me recht door het centrum van Grenoble, echt logisch vind ik dat niet ook al is dat misschien de snelste route.  Gelukkig viel het verkeer goed mee op een zaterdag.  Daarna nog een tijdje richting Annecy blijven volgen en dan over de Col des Aravis de bergen in.  Boven op de col ben ik gestopt om de beentjes te strekken, even rond te wandelen én om een praatje met de koeien te doen.  Mooie beesten zijn dan toch ! In de verte kon je af en toen de top van de Mont Blanc zien maar meestal zat hij verstopt in de wolken.  Voor de eerste keer sinds mijn vertrek kreeg ik een echt vakantiegevoel : de zon, de bergen, de eeuwig gras kauwende runderen.  Hier word ik echt gelukkig van.


2 juni - hier word ik gelukkig van, deel 1.

Gisterenavond vroeg gaan slapen en dus vroeg wakker vandaag.  Ik ben toch nog een beetje blijven liggen met de schuifdeur open, de lage ochtendzon scheen al heerlijk binnen.  Een uurtje later warme chocomelk met rozijnenbollen en ik was weer helemaal klaar om te vertrekken.  Tot ik aan de slagboom kwam, automatisch ging die blijkbaar niet open en er was niemand te zien die me kon helpen. Half negen kan je toch niet in het midden van de nacht noemen … Telefoonnummer gebeld, geen antwoord.  Om 9u10 kwam er een juffrouw aangereden die haar auto op de parking zette.  Ik vroeg of zij me kon helpen maar verder dan “Normaal zijn ze om 9u open” kwam ze ook niet.  Nog eens tien minuten later kwam er een man met zijn hond aangewandeld.  Die wist me te vertellen dat ze graag lang slapen maar als er iemand vroeg wil vertrekken vragen ze aan hem om de slagboom te openen.  “Vroeg ? Het is bijna half tien !” De man haalde zijn schouders op, deed de slagboom open en ik vertrok, richting Alpen.

Onderweg kwam ik veel fietsers en motorrijders tegen maar één fietser kreeg mijn volle aandacht.  Hij was zwaar geladen, dat zag ik al toen hem langs achter naderde.  Toen ik hem voorbij stak, zag ik dat hij op zijn stuur een hond had liggen en zelfs niet echt een kleintje ! Het duurde een tijdje voor ik ergens aan de kant kon gaan staan maar daar moest ik toch een foto van nemen ! Hier word ik gelukkig van.


1 juni - gratis !

Gisteren heb ik een tijdje getwijfeld : blijf ik aan het station staan of verhuis ik nog naar een camping ?  Het werd camping Bel Été aan de andere kant van Anduze.  Wat een verademing tegenover Les Fauvettes.  Ook deze camping ligt dicht bij de doorgaande weg maar die is veel minder druk en als je de camping langs achter verlaat heb je meteen het gevoel op het platteland te zitten.  Bovendien perfecte wifi, je moet wel na elk uur opnieuw inloggen.  De camping wordt veel gebruikt door motards en dat is logisch : je tweewieler kan overdekt staan en het café (nu nog gesloten) is helemaal in “biker style”.  De grootste verrassing kwam deze ochtend.  Ik wou betalen maar “Ach, voor die ene nacht – laat maar zo.”.  Waar maak je zoiets nog mee ? De normale prijs was 20 euro, een flinke besparing dus ! Ik heb de mevrouw een dikke kus gegeven.

Vandaag ben ik een klein stukje door de Provence gereden (even uitgestapt in Pont Saint Esprit) en uiteindelijk gestopt in het plaatsje Charmes-sur-Rhône, op de kleine gemeentecamping.  Toen ik aankwam was het er heel druk, blijkbaar komen veel truckers en andere werkmensen hier 's middags iets eten.  Ik vertrok voor een wandeling/zoektocht waarbij ik acht caches vond.  Het was verdomme warm vandaag, je zou al terug gaan verlangen naar de regen … Onderweg was er een overspoelde weg, ik kon kiezen tussen natte voeten of een lange omweg maken.  Het water was friskes en een kwartiertje later was alles al opgedroogd.