Ik ben Eddy

Velen zullen mij nog kennen van zowel blog als website onder de naam "mobiele honden".  Die vlag dekte al een tijdje de lading niet meer, vandaar deze nieuwe aanpak.  Bij wijze van herkenning heb ik het "grijnzende hondje" nog behouden.  HIERONDER kan je regelmatig nieuwe berichten verwachten.

De berichten van de vorige maand zijn intussen verhuisd en terug te vinden in het menu hierboven : 2018 > januari !


23 februari - Jaipur

Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat scheen de zon maar echt warm kon je het niet noemen.  In de voortent liep de temperatuur al snel op tot 30 graden maar op de fiets was een winddichte jas meer dan welkom.  En toch werd de relatieve koude met plezier getrotseerd want de beloning was groot.  Eerst even langs de bank en dan naar het Indische restaurant Jaipur.  Dat was bij mij weer een hele tijd geleden en dus als afwisseling meer dan welkom.  Meteen werd dit het afscheidsetentje voor Rob en Letty want die vertrekken morgenvroeg naar Nederland. 

Eenmaal opnieuw in onze tuin waren intussen ook F&M met hun camper vertrokken.  Die hebben hun huis op wielen ingeruild voor eentje met bakstenen.  Heel plezant voor hen maar ze zullen hier toch gemist worden.  Wie gaat er nu flauwe moppen vertellen ? biggrin

Telkens er iemand vertrekt, brengt dat meestal een halve bevokingsverhuizing op gang en ook vandaag werd er weer hier en daar van plaats gewisseld.  Zolang iedereen gelukkig is, ben ik blij.


Kijkvoer, nog maar eens.

Zo, het tweede seizoen van “The crown” over Queen Elisabeth II is achter de rug.  Ik heb het al een keertje gezegd : in een koninklijke familie geboren worden doe je niet voor je plezier.  Protocol boven alles en liefdeloosheid van ouders ten opzichte van hun kinderen viert hoogtij.  Niet moeilijk dat er zo veel gestoorde karakters rondlopen, naast de pot pissen blijkt trouwens de belangrijkste hobby van alle royals in de wereld.  En met Prins Charles zou je zowaar bijna medelijden krijgen.  

Af en toe wil ik wel eens een goede komedie zien.  Het maakt mij dan niks uit dat je je verstand daarvoor op nul moet zetten, als ik maar kan lachen.  Mijn meest recente poging was Little Bitches.  Helaas, na vijf minuten hield ik het al voor bekeken en was mijn vertrouwen in Amerikaanse tienerfilms weer helemaal beneden het vriespunt gedaald.  Ach, het zal wel aan mij liggen – ik ben tenslotte geen tiener meer.  Volgende poging : When we first met, drie minuten volgehouden.

Dan maar begonnen aan het vijfde seizoen van Vikings maar na tien minuten heb ik ook dat opgegeven.  De magie van de eerste seizoenen is gewoon weg.  Veel series kampen met hetzelfde probleem, ze vergeten te stoppen wanneer de verhaaltjes op zijn.

Pirates of Somalia was heel wat anders en – hoewel absoluut geen komedie – hier kon je wel af en toe mee lachen.  De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Jay Bahadur die naar Somalië vertrekt om als schrijver/journalist het ware verhaal te vertellen over de beruchte piraten.  Mooie film. 


21 februari - Sabor extra

Gisteren werd ik onverwacht geconfronteerd met een groot probleem.  Het nieuwe weekmenu van Sabor stond op de website en verdomme : alles zag er even lekker uit, kiezen uit de verschillende aanbiedingen zou dus moeilijk zijn.  Een simpele oplossing lag voor de hand : gewoon twee keer gaan deze week ! Even geïnformeerd bij BJJ&P en zij zagen het wel zitten om vandaag samen te gaan.  De vorige afspraak was immers in het water gevallen omdat toen iedereen op sterven na dood was.  

Na een hilarisch telefoontje met Sabor (samengevat : zeer slechte verbinding, naam na drie keer herhalen nog niet verstaan, barba – baard - werd verstaan als Barbara) hadden we net de laatste tafel te pakken en werden we vandaag om 14u verwacht in Altea.

Het had deze ochtend al af en toe geregend en met de regenjas aan vertrokken we op de fiets richting jachthaven waar we gelukkig droog arriveerden.  Voor Jannie en Pieter was het de eerste keer bij Sabor, Bert en Jenny waren er al eens een keertje voorheen geweest.  Iedereen vond het lekker, of ze kunnen goed liegen.

Bovendien zat de tafel naast ons een wereldster ! Is ze dat ? Ja hoor, dat is ze ! Ik weet het zeker ! Het bleek Marianne Weber te zijn.  Wie ? Inderdaad … maar enig opzoekwerk leerde me dat ze tientallen platen heeft vol gezongen, niet alleen solo maar ook met oa Frans Bauer.  Dan weet je meteen in welke hoek je het moet gaan zoeken blink

En dan de terugrit : regen ! Gelukkig alleen het eerste stuk, daarna werd het weer iets beter en tegen de tijd dat we thuis waren, was alles alweer droog.  Vanaf 18u is het dan weer opnieuw flink beginnen regenen.


Knap !

Ik hoop toch dat ik zondag iets comfortabeler naar Rome kan vliegen.


20 februari - zonnig

Sorry noorderlingen, ik weet dat de zon bij jullie nu ook regelmatig schijnt maar bijna naakt in de zon zitten is een privilege dat aan ons voorbehouden blijft.  

Het grootste deel van de dag werd dus gevuld met niksen, onkruid verwijderen en de was ophangen (die natuurlijk eerst in de wasmachine gezeten heeft).

Gelukkig heb ik personeel dat wel af en toe onze tuin verlaat en die dan een foto nemen die ik hier kan gebruiken.

F. was hier net buiten ons poortje getuige van een "suelta".  Tijdens een suelta worden de mannelijke duiven (doffers) in de meest waanzinnige kleuren geverfd zodat ze van op een afstand makkelijk herkenbaar zijn terwijl zij op een duivin jagen.  Tijdens wedstrijden worden duivinnen regelmatig gewisseld omdat ze ander te uitgeput zouden zijn.  De mannetjes zijn getraind om alleen achter duivinnen met een (speciaal aangebrachte) witte uitstekende staartpen aan te gaan.  Keurmeesters beoordelen de achtervolgingen en de beste doffer krijgt een duivin aangeboden om zijn lusten bot te vieren.

Deze "sport" is vooral onder Franco heel populair geworden en kent nog vele liefhebbers in Spanje.


19 februari - goedgekeurd en gevonden

De caches die ik de vorige dagen had gelegd, zijn vanmiddag goedgekeurd en gepubliceerd.  Enkele uurtjes later waren ze allemaal (vier) al gevonden.  Mij maakt het niet uit wie ze vindt, maar het is de laatste tijd wel opvallend hoe weinig Spanjaarden nog zoeken.  De vinders zijn bijna altijd overwegend Nederlanders en (in mindere mate) Belgen. 

Misschien is het toeval maar ik kan me ook voorstellen dat de lokale cachers zich niet meer thuis voelen in hun eigen streeek.  De laatste bijeenkomst in Benidorm werd ook amper door Spanjaarden bezocht.  Als je weet dat de doorsnee toerist amper drie woorden Spaans spreekt en de gemiddelde Spanjaard ook niet echt een taalwonder is ... 

Ik schrijf de begeleidende teksten bij mijn caches altijd in het Spaans, Engels en Nederlands - dat lijkt mij niet meer dan logisch.


18 februari - eindelijk Sabor !

Door ziekte heb ik enkele weken zonder moeten overleven en ook al ging dat moeiteloos, mét is toch aangenamer.  We hadden geen betere dag dan vandaag kunnen uitkiezen om naar Sabor te gaan want het was een miezerige zondag.  Bovendien was het menu weer super lekker met oa gerookte forel, zalm in een jasje van spek en lamsbout met ratatouille.  

Spijtig genoeg hadden alle overwinteraars en bewoners van de Costa Blanca vandaag uitgekozen om een hapje te eten bij Sabor.  Zo druk heb ik het nog nooit geweten ! Op een bepaald moment stonden er wel twintig mensen te wachten op een vrije tafel.


17 februari - Jesus gevonden (en het was echt niet moeilijk !)

Eergisteren schreef ik dat ik een cache wou controleren maar hem niet meer vond.  Het ging over een gipsen Christusfiguurtje.  Vandaag ging ik samen met Rob nog eens kijken, vier ogen zien meer dan twee.  Althans, dat zou je vermoeden ...

Oorspronkelijk keek het beeldje vanuit een boom neer op het naastgelegen graf maar daar was het dus niet meer.  Rob was intussen aan de andere kant van de omheining gesukkeld en vroeg wat die (van bovenaf gezien) prop papier daar op het graf lag te doen.  Je kan het al raden, die "prop papier" was de verloren gewaande Jesus.  Die stond daar dus eergisteren ook al gewoon te pronken zoals je kan zien op een foto die ik toen nam.  Niet gepikt of geëmigreerd dus maar stomweg verplaatst door een van de vorige zoekers.  Mag natuurlijk niet, maar gebeurt wel meer.  Logrolletje vervangen en hopelijk blijft hij nu even staan waar hij hoort te staan, bijna aan het zicht onttrokken in zijn privé boom.

Tijdens de wandeling heb ik uiteindelijk toch nog een plekje ontdekt om een nieuwe cache te verstoppen.  Dat betekent dat wanneer hij goedgekeurd wordt, Rob zich een beetje van de domme moet houden (kan geen probleem zijn) wanneer hij samen met Letty gaat zoeken en de eer aan haar moet laten.

Onderweg zijn we ook de stedelijke begraafplaats van Benidorm eens gaan bekijken.  Er staan echt wel heel mooie grafmonumenten bij, in eentje was een man bezig met een mooie muurschildering.  Ik was ook verrast door het aparte veldje voor Joodse overledenen, dat had ik voorheen nooit opgemerkt.

Het laatste stukje terug naar onze verblijfplaats was mogelijk op twee manieren : met een grote omweg ofwel door een klein beetje de waaghals uit te hangen.  Waarvoor denk je dat we gekozen hebben ?

En nog iets verklappen : ik heb de afgelopen dagen meerdere nieuwe caches verstopt die op goedkeuring wachten.


16 februari - Chinees nieuwjaar

Vandaag Chinees nieuwjaar en het begin van het jaar van de hond.   Een betere reden om "een Chineeske te doen" kan ik niet verzinnen.

Eerst een aperitiefje op het terras van Albeniz, heerlijk in het zonnetje en dan naar Oriental Garden.  Daar begroeten ze je altijd alsof je familie bent en dat was deze keer niet anders.  De tafel werd vol gezet met heerlijke gerechten en iedereen kon zijn buikje rond eten.  

Volgend jaar is het mijn beurt want op 5 februari begint dan het jaar van het varken.


Oooooooooooooh !

De afgelopen weken/maanden kon je de reeks 16+ herbekijken op de site van VRT en dat is nu gedaan, alle afleveringen zijn er door gedraaid.  Ik heb er met veel plezier opnieuw naar gekeken. 

De serie is meer dan tien jaar oud maar oogt nog altijd fris en de thema's van toen zijn ook nu nog altijd actueel. 

Pesten, zelfmoordneigingen, verliefd op de lerares, drugs, verstoorde relaties enz - het kwam allemaal aan bod.  Het was ook een reeks met veel mooie mensen.  De bitchy Alice, de naïeve Wendy, dark soul Annabel, rebelse Billy en alle anderen : wat zou er met hen na die reeks gebeurd zijn ?

Ik heb het een beetje opgezocht en behalve Matteo Simoni en Tom De Hoog zijn de meeste uit de/mijn belangstelling verdwenen.  Akkoord, Guy Van Sande, daar hebben we nog wel van gehoord maar ik moest die man nooit hebben en dat is niet gebeterd na zijn mogelijke betrokkenheid in een zaak van kinderporno.

En dan, ineens : juf Elisabeth blijkt in het echte leven Emilie Deroo te heten.  Dat deed een belletje rinkelen : dat is verdomme één van de wilde wijven van Kenji Minogue ! Weliswaar bijna onherkenbaar lelijk maar daar kiezen ze zelf voor.  Twee jaar geleden werd ik bijna gewurgd tijdens een optreden van hen ! 

Filmpjes zonder ondertitels, sorry hehe


15 februari - Jesus vermist !

Alweer een fantastische dag, vandaag heb ik het zelfs gewaagd om mijn fantastisch lichaam nog eens aan de buitenwereld te tonen.  Deze middag ben ik een cache gaan controleren die onderhoud nodig had.  Helaas, ik heb mijn eigen cache niet gevonden - één van de volgende dagen zal ik nog eens gaan kijken met extra personeel.

De cache is toch een beetje speciaal en is niet zomaar door een of ander potje of doosje te vervangen.  Het was een plaasteren Jesusfiguur waarin het logboekje verstopt zat.  Christus keek uit op een graf dat ik enkele jaren toevallig ontdekte in een stukje bos.  Of er echt iemand begraven ligt, weet ik natuurlijk niet maar het ziet er in ieder geval authentiek uit met grafsteen, namaakbloemen en enkele prullaria.

Onderweg keek ik nog een beetje rond of er misschien nog andere mooie plekjes waren om een nieuwe cache te verstoppen maar dat was niet het geval.  Toch kwam ik iets tegen dat mogelijk in aanmerking kwam, maar het zag er te vies uit : IN een boom hing een opengebroken kluisje.  Iets verder kwam ik voorbij de nispero- en sinaasappelplantages.  Een tijdje geleden had ik al gezien dat de volledig stukgewaaide plastiek overdekkingen recent allemaal vervangen zijn door nieuwe netten.  Het ziet er nu in ieder geval een stuk beter uit !

In onze tuin was het intussen tijd voor de eerste "proefrit" van de bbq.  Probleem : de rook ging alle kanten uit, maar niet door de schoorsteen.  Geen nood : een half uurtje later werden er al stenen gevonden om het euvel te verhelpen !


14 februari - bloesem

Echt heel mooi weer vandaag.  Eerst een beetje buiten zitten lezen en na de middag een wandeling gaan maken.  Doel : camping Almafra, maar onze pa was niet thuis.  Spijtig, want hij heeft altijd Magnums in de diepvries liggen tonqueout

Ik heb dan nog een beetje rondgehangen in de buurt, niet zomaar in het wilde weg maar nog eens goed gekeken waar ik ergens nieuwe caches kan leggen.  Normaal gezien was het de bedoeling om tegen vandaag een speciale Valentijnscache te verstoppen maar door ziekte zijn die plannen opgeborgen tot volgend jaar.  Eén van de volgende dagen haal ik de kerst- en nieuwjaarscache weg, die hebben er lang genoeg gelegen.  We kunnen al bijna opnieuw beginnen aftellen tot de volgende jaarwisseling. 

Op de terugweg zag ik nog een flink aantal amandelbomen in bloei staan.  De foto's zijn genomen met de slimme telefoon en niet super van kwaliteit.  Op één van de foto's zie je wel duidelijk hoe druk de zoembeesten het in deze periode hebben.  Ook de vieze processierupsen zijn weer van de partij.

De dag wordt momenteel afgesloten met Real Madrid tegen PSG.  Het gaat er toch iets sneller aan toe dan in pakweg RAFC-Moeskroen.


13 februari - eindelijk nog eens buiten

Ook al was er hier en daar een dun laagje ijs te vinden deze ochtend, het werd een mooie dag.  Ik wachtte tot alles een beetje opgewarmd was en stapte voor de eerste keer in twee weken op de fiets om inkopen te doen.  Eerst naar Aldi in La Nucía en dan naar Consum hier achter het hoekje.  Het viel toch een beetje tegen.  Het was ten eerste een stuk frisser dan het eruit zag maar ook de stukjes bergop werden moeilijker verteerd dan voorheen.  

Ik was net op tijd terug van de supermarkt om aan tafel te gaan bij Rob en Letty én ik kreeg nog een overschotje mee voor morgen.   Geen reden om te klagen dus.

Nog even kijken naar de laatste (?) vorderingen bij de bbq, dan genieten van een mooie zonsondergang en het was weeral tijd om nog eens naar de laatste verhaaltjes te luisteren in de tent.


12 februari - somber

Ik had me voorgenomen om vanaf vandaag stilaan opnieuw wat actiever te worden. Veertien dagen niksen is niet echt bevorderlijk voor de conditie. Vermits ik binnenkort voor een weekje naar Rome trek, wil ik zonder problemen vele kilometers kunnen afmalen zonder op elke hoek van de straat naar adem te happen.

Helaas, vandaag een grijze dag en niet echt aantrekkelijk om te gaan wandelen. Vanaf 13u begon het te regenen. Niet echt heel hard maar toch hard genoeg om blij te zijn dat je binnen bent gebleven. Het was deze ochtend wel tien graden warmer dan gisteren, dat is dan weer positief.

Ook positief is het effect van ziek zijn op je portemonnee. Geen drie of vier keer per week op restaurant, maar eindelijk de voorraad aanspreken. Samen met de overschotjes van anderen, is bewezen dat je als paria niet hoeft om te komen van de honger. En dan weet ik weer hoe blij ik ben met de recent aangekochte koel/vriescombinatie.

En voor ik het vergeet : ik ben ook slimmer geworden vandaag. Nog slimmer ? Ja, het kan echt ! Ik had ergens iets gelezen over adsorptie en dacht onmiddellijk : verkeerd geschreven ! Iets later : zou het kunnen dat ik het al heel mijn leven verkeerd uitspreek en schrijf ? Even opzoeken … en dit vond ik : adsorberen is het vasthouden van een stof aan de oppervlakte van een andere stof, terwijl bij absorberen iets helemaal wordt opgenomen.

Nog iets ? Ja, het was me nog nooit opgevallen maar wij hebben in onze eigen tuin ook amandelbloesem. Akkoord, niet zo spectaculair als in de valleien rond Jalón maar toch te bewonderen zonder tientallen kilometers te rijden.


10 februari - zwak Antwerp

Tot 13u was het heel mooi zonnig weer en kon ik in de voortent zitten lezen. Later kwam de bewolking en zelfs enkele regendruppels en dus tijd om naar binnen te vluchten want de temperatuur zakte dan snel naar een onaangename 12 graden.

De laptop opengeklapt en begonnen aan het tweede seizoen van “The crown” over Elisabeth, huidige koningin van Engeland en aanhangsels. De eerste afleveringen spelen zich af ten tijde van de Suez crisis en ook toen was het “oorlog om de vrede te bewaren”. Het luidde in ieder het einde in van de koloniale grootmachten.

Ik heb vanmiddag ook een hele tijd gechat met Sonia, samen met Luc de voormalige uitbaters van camper park Costa Blanca. Het was heel lang geleden dat ik nog contact met hen had maar ze stellen het wel. Ook hond Alfaz doet het nog altijd goed.

De avond werd, hoe kan het anders, gevuld met voetbal. Het begon met een mooie overwinning van KV Oostende tegen Anderlecht en het eindigde met de nederlaag van RAFC op KV Kortrijk. Ik ben nog altijd heel blij met wat Antwerp dit seizoen gepresteerd heeft maar wat ze de laatste weken op de grasmat brengen is echt beneden alle peil. Ik ben benieuwd of play-off 1 gehaald wordt.


Tijd voor kunst !

Toch wel heel bijzonder, enkele minuten vóór 16u begon ik dit stukje te schrijven en ik was nog maar net bezig terwijl ze het er ook op het radionieuws over hadden : de grote overzichtstentoonstelling van AMVK in het M HKA !

Te veel afkortingen ? AMVK is Anne-Mie Van Kerckhoven en M HKA staat voor Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen.  Ik ga hier niet beweren dat ik dikke vrienden ben met de kunstenares maar ik heb er toch een persoonlijke band mee.  In een ver, heel ver verleden heb ik haar leren kennen via Club Moral.  Club Moral hield zich bezig met alle mogelijke extreme kunstvormen.  Zo ben ik een keer chauffeur geweest voor hen tijdens een aantal projecten.  Ergens kan je nog opnames van mijn "muzikale" uitspattingen vinden op cassettes (ja, zo lang is het geleden) die zij uitbrachten.  Lawaai maken heeft altijd in mijn bloed gezeten ... 

Ik ben geen specialist in het onderhouden van vriendschappen en na een tijdje verloren we elkaar uit het oog.  Toch bleef ik haar van op een afstand altijd volgen. 

In 2009 zorgde Amerikaan Chris Burden met stalen balken voor een nieuwe creatie (Beam drop) in het Middelheim openlucht museum en daar liep ik Anne-Mie's partner DDV (Danny Devos) tegen het lijf. 

Enkele jaren later hadden we een afspraak aan het MAS in Antwerpen.  Ze zou ons (camperclubje) wat meer uitleg geven bij haar werken die elke verdieping van het museum sierden.  Een stom fietsongeval stak stokken in de wielen. 

Verder zijn we nooit meer gekomen maar ik ben toch heel fier op wat zij bereikt heeft.  Altijd eigenwijs haar eigen ding blijven doen en in de loop der jaren een stevige reputatie opgebouwd in binnen- én buitenland ! En dan nu deze overzichtstentoonstelling, zo spijtig dat ik zelf niet kan gaan kijken.

Meer info HIER !


8 februari - verjaardag Gerda

Heel langzaam gaat het de goede kant uit.  Het hoesten is veel minder, de koorts is weg en vooral het drukkende gevoel op mijn borst is weg.  Daar zijn dan weer helse spierpijnen voor in de plaats gekomen, als gezellige bijwerking van de voorgeschreven medicijnen. Daar kan je dan weer andere pilletjes voor nemen en zo blijf je bezig.  Ik ben vandaag uitzonderlijk ondernemend geweest en ben naar de vuilniscontainer op straat gewandeld, een verplaatsing van enkele honderden meters en dus een veelvoud van wat ik de afgelopen week heb afgelegd.

Voor de rest was het genieten van de zon, weliswaar onder de voortent.  Als je daar stilletjes zit, kan je ongewild een beetje alle gesprekken uit de buurt mee volgen.  Je leert zo dat de ene steeds harder vloekt omwille van de onbetrouwbaarheid van zijn koelkast, de andere heeft het over een defecte waterpomp en nog iemand anders is bezig met zijn handen te verbranden aan te hete handvatten van een kookpot.

Een aantal stemmen hoor je ook helemaal niet, want ik ben niet de enige zieke hier op het terrein.  Ik hoop dat het stilaan achter de rug is voor iedereen en dat diegenen die nog niet aan de beurt zijn geweest, er aan ontsnappen deze winter.

Deze avond heb ik het zelfs gewaagd om mij in de feesttent te begeven.  Gerda was jarig en had samen met echtgenoot Guus voor vele hapjes gezorgd.  Ook de dorstigen werden niet vergeten en om af te sluiten was er lekkere taart.


6 februari - zes jaar geleden

Als Facebook iedereen ongevraagd herinneringen mag voorschotelen, mag ik dat ook. Het zal in de toekomst, op dagen dat er weinig nieuws te melden is, nog wel eens gebeuren.

Vandaag ga ik zes jaar terug in de tijd, een dag die ik me nog altijd herinner alsof het gisteren was. Ik ging op het terras van de Universal Lounge Bar zitten en één van de diensters kwam naar me toe met de vraag : “Jij bent toch een vriend van die gitarist ?” Ik wist al meteen wat er ging volgen. Ze meldde me dat ze hem enkele weken voordien ergens dood hadden gevonden.

Die gitarist, dat was Paul. Paul, de kameraad-straatmuzikant-landloper-soulmate … Mensen die hier al lang genoeg in de buurt rondhangen zullen hem misschien nog wel kennen. In de beginjaren van Camper Park Costa Blanca stond hij met een heel oud campertje tussen al de andere glimmende exemplaren. Zijn plaats betalen deed hij met euromuntjes, de inkomsten van de dag. Paul was ooit een begenadigd gitarist, speelde als studiomuzikant zelfs mee bij de groten der aarde. Tenminste, dat vertelde hij ons. Door een ongeluk raakte zijn hand verbrijzeld, een fiasco voor een muzikant.

Een mix van drank en verkeerde vrouwen was genoeg om aan lager wal te geraken en uiteindelijk is hij in Spanje terechtgekomen. Na een tijdje was zijn geld allemaal op en verkocht hij zijn campertje. Vanaf dan sliep hij ergens onder een zeiltje, bij iemand in het tuinhok of gewoon op straat en probeerde toch nog iets te verdienen door op straat op een krakkemikkige gitaar te spelen. Voor de 40e verjaardag van Nancy nodigde ik hem uit om op de camperplaats te komen spelen. Ik had hem een mooi vast bedrag beloofd (wat hij pas na veel aandringen aanvaardde) én hij mocht met de hoed rondgaan. Het was waarschijnlijk jaren geleden dat hij nog zoveel geld bij elkaar had gezien. Het werd een heel plezierige namiddag.

We bleven elkaar regelmatig tegenkomen, zonder af te spreken. Telkens ik hem zag, trakteerde ik hem op een drankje of gaf Nancy hem geld. De laatste keer dat ik hem ontmoette, zag hij er echt niet goed uit, hij probeerde op dat moment (ook) te herstellen van een longontsteking. Ik had zelf net iets gegeten en beloofde hem dat we de volgende keer ergens samen op restaurant zouden gaan. Hij mocht kiezen en met verwaterde pretoogjes vroeg hij of het dan spareribs mochten zijn. Natuurlijk mocht dat ! Je kan het al raden : dat etentje is er nooit gekomen. Het gebeurde wel meer dat ik hem een aantal weken niet zag en uiteindelijk dook hij altijd wel weer op. Deze keer niet. En we hadden nog plannen om samen een wereldhit te scoren, de titel hadden we al : god is a drag queen - wearing a tutu.

Nog steeds mis ik hem als ik door Albir wandel. Het ga je goed makker !


Serella

We hebben hier iemand die lid is van een wandelclub.  Die club heeft zich gisteren niet laten afschrikken door de winterse omstandigheden.  Dertig kilometer landinwaarts zag het er helemaal anders uit dan aan het strand.


5 februari - naar de dokter

Ik ga niet naar de dokter voor een verkoudheid of een grieperige toestand.  Wat vanzelf gekomen is, moet ook maar vanzelf verdwijnen - eventueel aangemoedigd door een pilletje tegen de pijn.  Maar als het al een vijftal dagen duurt en je kan niet meer slapen van de pijn, dan moet er iets anders gebeuren.

Naar de dokter dus.  Niet simpel, dokter nummer 1 was zelf ziek - kan gebeuren.  Dokter nummer 2 : wachtzaal met 17 miljoen wachtenden.  Dan maar optie 3, achter het hoekje.  Vriendelijke man en diagnose was snel gesteld : beginnende longontsteking.  Omdat niet altijd duidelijk is of de aandoening het gevolg is van een virus of een bacterie, wordt vlot antibiotica voorgeschreven.  In mijn geval in combinatie met een hoestsiroop en pijnstillende middelen.

 


4 februari - een sportieve namiddag, zonder zelf te bewegen

Overwegend bewolkt en qua gezondheid nog niet echt positief nieuws te melden. Alweer naar het scherm staren dus, maar niet naar de zoveelste serie of film. Ik had op de radio gehoord van de goede prestaties van de Belgen op het WK Veldrijden in Valkenburg (goud bij de vrouwen én de beloften) en besloot ook maar eens te kijken naar de mannelijke elite van de modderhelden. Ik denk dat ik nog nooit een veldrit heb bekeken, hooguit een samenvatting in één of andere sportuitzending. Ik was al snel helemaal mee met het gebeuren, helemaal logisch want spelregels zijn er niet volgens mij. Best mooi om te zien en vooral vermoeiender dan 90 minuten voetballen. Bovendien extra plezant als een Belg winnaar wordt, in Nederland dan nog wel !

En voor de mensen die zich zorgen maken of ik wel genoeg eet als ik ziek ben : je kan nergens beter zitten dan hier ! Nancy is altijd een beetje ongerust als ik onderweg ben van België naar Spanje of andersom. Ik zou inderdaad ergens uitgehongerd in mijn busje kunnen liggen en pas na weken gevonden kunnen worden. Hier is dat onmogelijk. De voorbije dagen hebben ze gevraagd of ik iets van de winkel moest hebben en ik werd verwend met verse soep, couscous en broodpudding.

Behalve de voedselbedeling werd mijn zondag ook nog opgevrolijkt door het verlies van nummer 155 tegen Union. Het allerlaatste wapenfeit kwam van Philippe Geubels, zijn derde aflevering in de reeks “Taboe” was tot nu toe veruit de beste.


3 februari - mooi weer

Zeer mooi en zonnig weer vandaag. Overwegend blauwe lucht en enkel op de verste bergtoppen is nog sneeuw te zien. Normaal loop ik dan de hele dag rond in korte broek en t-shirt en vind je mij buiten in een ligstoel, nu gedroeg ik mij als kasplantje en bleef in de voortent. Met een temperatuur van 30 graden was dat best aangenaam.

Tegen de avond zakt de temperatuur nog altijd snel en dan gaat de laptop open. Om voetbal te kijken was het nog wat te vroeg en ik ben dan maar begonnen aan "Altered carbon", een nieuwe reeks op Neflix. Een half uurtje ver tijdens de eerste aflevering had ik er al genoeg van. Toch ben ik blijven volhouden tot het einde van de tweede om dan definitief af te haken. Bij de ene serie duurt het nu eenmaal langer dan bij de andere om "mee" te zijn in het verhaal. En net dat miste ik hier : een verhaal. Blote borsten genoeg (altijd belangrijk wink) maar niet genoeg om de vele vechtscènes à la Bruce Lee te doen vergeten.

En zo jagen ze een mens dan weer richting voetbal. Gisteren liep het niet goed af met Antwerp thuis tegen Waasland-Beveren en dus was het alleen hopen dat de concurrenten het even slecht zouden doen. Dat deden ze echter niet en dus begin ik steeds meer te vrezen voor onze plaats in Play-off 1 !

De grootste verrassing van vanavond kwam uit 1b waar nog maar eens bewezen werd dat in voetbal alles kan. Hekkensluiter Westerlo won zeer overtuigend (6-0) van Lierse, tot vóór de wedstrijd op een gedeelde eerste plaats.

Bij de fusieploeg uit het geitendorp hadden ze ook weer iets te melden. De handtekening van de vorige overnemer (bouwonderneming DCA) is nog niet droog en een deel wordt alweer doorverkocht aan Abdullah bin Musa'ad. Dat kan natuurlijk ook nog veranderen want aan de minder ontwikkelde kant van Antwerpen is er niemand die nog weet hoeveel voorzitters, fusies en stamnummers ze inmiddels hebben opgestapeld.

En toch, om te bewijzen dat ik de slechtste niet ben : het is toch wel mooi wat de ratten de laatste jaren hebben gepresteerd. Oei, tijd om af te sluiten want ik begin te ijlen van de koorts.


2 februari - Lichtmis

We haalden geen tien graden vandaag en op de toppen van de bergen in de buurt lag een laagje sneeuw. Allemaal niet zo erg, ik was toch helemaal niet van plan om buiten te komen vandaag. Ik heb bijna de hele dag in mijn bed gelegen, een beetje slaap inhalen kan nooit kwaad.

En ben ik echt ziek ? Ja ! Bewijs : ik ga niet naar de Panaché deze avond om naar RAFC – Waasland-Beveren te zien, het zal hier in de zetel moeten gebeuren.

Waar ik wel een uitzondering voor gemaakt heb : pannenkoeken. Lichtmis is Lichtmis, of het nu een Heidens of een door de christenen gerecupereerd feest is – er moeten pannenkoeken gegeten worden ! Al van deze middag waren Walter en Bernard bezig met de voorbereidingen en dus moest ik vanavond wel naar de feesttent. Het gebruikelijke wedstrijdje 'om ter meest” was vandaag aan mij niet besteed.


ziek

Het is lang geleden dat ik me nog zo miserabel heb gevoeld.  Het lijkt alsof ze mijn twee neusgaten hebben volgegoten met vloeibaar beton.  Ademen moet dus noodzakelijkerwijs door de mond en dat kriebelt.  Daardoor begin ik onophoudelijk te hoesten, niet echt bevorderlijk voor de nachtrust.  De wallen onder mijn ogen nemen dan ook stilaan de proporties aan van een stevig Vauban fort.  En die ogen zelf ? Die zijn zo waterig dat ik amper iets kan lezen.  Alles wordt dan nog afgekruid met bonkende hoofdpijn en een wankel evenwicht.  Ik zal het wel overleven zeker ?


precisie

Terwijl ik verder snotter, kan je proberen in trance te geraken door naar onderstaande filmpjes te kijken.